Kanser Oldum

Yıllar önce kız arkadaşımın annesinin başına gelen bir durumdu, konuşuyorduk ve tesadüfen bir kontrol yaptıralım derken gitiğimiz hastanede kanser olduğunu öğrenmiştik, yıkılmıştı, yıkılmıştık... Güle oynaya gitmiştik hastaneye, güle oynaya çıkamamamıştık... Adının korkunç yankısı artık beynimize kazılacaktı, kanserle tanışmıştık, göğüs kanseri denen ve dünyada artık 8 kadında birinin karşılaşmak zorunda kaldığı o lanet karanlık ses, o lanet karanlık nefes artık yanıbaşımızdaydı, gece uykusuz geçti, sonraki gece de daha sonrası da... Aylarca süren tedaviler ve müdahalelerin ardından normal hayatı yaşamaya başlıyorduk artık, alışmıştık, o bizi terketti sanki, internetteki girmediğim sayfa kalmamıştı, bakmadığım kitap, konuşmadığım uzman kalmadığı gibi...

Tam alışmışken nereye gidiyordun ? Neden gidiyordun ? Kanser de gitti kız arkadaşım da annesi de... Kurtulmuş ve kanseri yenmişti ve biz o dönem yoğunluğu verdiğimiz hastalıktan dolayı hastalanmış, ilişkiyi bitirmiştik, sevinirken üzülmüştük ama önemli olan kanserin mücadeleye yenik düşmüş olmasının verdiği mutluluktu tabi, uzun zaman oldu, ne annesi ile ne de kızı ile görüşmüyorum, kanserle tanışmamın hatırasında kaldılar onlar... Ve yıllar sonra annemin yarısı teyzemin başına gelmişti bu karanlık ses, soğuk nefes... Aynı zor zamanların zor savaşçısı gibi hislerin yakınlarımda dolaşacağını farkediyordum ve öyle oldu ama ziyaretim esnasındaki moralini görünce yüreğime su serpildi desem yalan olmaz, evet moral çok önemli diyorlar ya, bence çok lafı eksik kalıyor, moral sanki tek önemli şey...

Biliyorum ki bir kez daha geçip gidecek yanımızdan ve unutulacak, tarihin o karanlık sayfasına gömülüp kalacak ama yaşanan durumdan ders çıkarmamak ne mümkün ? Yazmalı ve herkese duyurmalıyım diye düşünerek yazmak istedim bu yazıyı, göğüs kanserinin ne denli önemli ama erken teşhis ve tedavi ile ne denli önemsiz olduğuna dikkat çekmek istiyorum, ben değil, uzmanlar söylüyor... Ben bu uzmanlardan biriyle tesadüfen 2007 yılının ikinci günü bir nöbet zamanı karşılaştım, kanser değildim de kanser olmuş kadar bitkin ve hasta zamanlardaydım, odasına girdiğimde düğmeye basıldı ve bir ışık yandı sanki bende aydınlandım gibi hissettim, doktor ışığı olsa gerek... Ben konuştum o dinledi, o konuştu ben dinledim, çok çok sonra öğrendim aslında neler yaptığını, Milano'da meme kanseri cerrahisi konusunda master yaptığını ve türkiye'de ki konusunda uzman nadir cerrahlardan biri olduğunu tesadüfen öğrendim, arama motoruna girdim ve Op. Dr. Şerife Şimşek yazdım acaba kim diye merak ederek... Karşılaştığım tablo beni bir türk kadın doktorun başarısının karşışında şaşırtıyor ve keyiflendiriyordu... Şerife neler yapmıştı da kimselerin haberi yoktu gibi hissettim, arkadaş olduk sonra onun deyimiyle dost...

Frankfurt'taydım ve bir akşam vakti telefonuma düşen mesaj varlığımın öbür yanından geliyordu; "göğsümde misket şeklinde bir cisim farkettim biraz da büyük... Annem çok telaşlandı" dedi, nasıl telaşlanmasın ki anne ?

Hayıflanmak ve lanet okumak gereksizdi, nasıl neden ne zaman sorguları da geç kalmıştı... Hemen sabah erken gerekli kontroller yapılmalı ve karar alınmalıydı, uzaklık hüznü de beraberinde getirse de bir sonuç almadan hareket etmemek gerekiyordu, ve o uzun gece başladı sabaha uzanan...
Ben sabaha kadar Kanser Oldum... Sabah oldu, sonuçlar temizdi, sorun yoktu, takip etmek gerekiyordu, Şerife; "hemen bana gelsin" dedi... Şerife'ye de gidildi, sonuç aynıydı... Temiz ve sorunsuzdu ama takip edilecekti, takip... "Takip" edilmeliydi cümlesi beynimde yankılanırken "takip" kelimesinin anlamını sorguladım, neydi anlamı; peşinden gitmek, bırakmamak, ayrılmamak... Demek ki "takip" önemli bir durumdu onu anlıyordum... Yoksa 14:40 uçağına alınmış bir geri dönüş biletiyle Franfurt'tan ayrılacaktım, şimdi takip edeceğimizden burda kaldım... Takip'teyiz... Hayal´etmeye devam ediyoruz…

Dr. Şerife sitede benim yazı yazdığımı öğrendikten ve yazımı okuduktan sonra yazdığı bir yazıyı paylaştı benimle ve ondan izin almadan bu yazıyı sizlerle paylaşmak istedim, bilimsel yazılar yazar sanarız ya hekimleri, şimdi konusunda uzman bir kadın cerrahın kaleminden kadınlara dair yazılanları okuyun bakalım ortaya ne çıkacak ?

(Nereden başlanır ki söze böylesi ağırsa konu... ve aynı zamanda böylesi nazenin... Nereden başladığını ve neden benim ve benim gibi kadınların başına böyle bir yazgının geldiğini bile anlayamamışken nasıl tanımlanabilir ki bu çoğu zaman yürek ağrısı...

''GÜÇLÜ'' kadınlar konumuz...
Evet çoğumuzun bazen ağzının kenarı ile, bazen kıskançlıkla söylediği, bazen kaçılması gerekli bir sıfatmış gibi davrandığı...''GÜÇLÜ KADIN'' lar işte karşınızda... Hayatın her köşebaşısında, her apartmanda, her süpermarkette, her tamircide, her mobilyacıda, o herkesin aileleri ile ''çoluk-çocuk'' gittiği her tatil köyünde ama bir köşede hep karşılaşırsınız bizlerden biriyle, birinde bir tamirciye arabasının neden çalışmadığını ve ne zaman hazır olacağını sorarken ama hiçbir şey anlamasa bile...

Birinde bir markette tornavida ararken ama neyi nereye kullanacağını bilemeyip çevresindeki bir erkeğe sorar ve yanıt alamazken...

Birine ''acaba bu gerçekten kaliteli midir ?'' diye mobilyayı incelemeye çalışırken...
Ve bir diğerine bir tatil köyünün onca mutlu görünen aile tablolarının bir kenarına sıkıştırılıvermiş, sanki oraya zorla eklenmiş de; biraksalar dünyanın diğer ucuna arkasına bile bakmadan kaçacak gibi kendi içine sinmiş biçimde ama hep kendi ile, hep kendi içinde...

GÜÇLÜ KADINLAR!... BİZ... "Böyle olmak ister miydik ?" diye soruyorum da kendi kendime çoğu kez cevap gaipten gelen bir ''istemezdin herhal, kim ister ki gücü yetmese bile hep en iyisi olması beklenen kişi olmayı'' cevabı oluyor...

Öyle ya bir taraftan toplumun ''DİĞER'' kadınları... O; hayatın kendilerine sunulduğu, korunaklı yuvalarından ayak başparmaklarını dışarı çıkarıp maazallah üşümelerine bile kıyılamayan ÖTEKİ kadınlardan olmayı kim istemez ki...

Çoğu kez EVLİLİK denen kurumun korunağı altına alınan, öyle kolay kolay incitilmeye kalkışılamayan ÖTEKİLER... Oysa ne farkımız vardi ki... Aynı kromozomları taşıyoruz, aynı kırılganlıkla doğuyoruz, aynı şeylere üzülüyoruz, ağlıyoruz, ve hep aynı miktar hormonların etkisine aynı oranda maruz kalıyoruz... Ne farkımız var dı ki...
Sevince hep aynı yürek carpıntısı ile sevmiyor muyuz ? Eee... Neden bunca yaşam yükü farkı o zaman...

Neden GÜÇLÜ kadınlar sevdi mi sevdiğine hiç yük olmaz da, o kendine ''güçsüzüm, muhtacım, asla kendi başıma yapamam'' kadınları hep LÜTFEDERLER ?

Neden biz üzüntü vermek değil üzüntüsünü yetmek için uğraş verirken sevgiliye, onlar hem naz, hem kapris hem acı yaratıp hem de daha terkedilemez olurlar ? Neden biz beş parasızken son paramızı da sevgili bizimle buluşunca bizi güzel görsün diye harcarken, onlar ''aaaa kredi kartımın da borcu gelmiş, ödeyiver...
Ya da şurada bi elbise var bayıldımm'' diye çocuksu ama bi o kadar iç karatıcı tonlamalarla kendilerini erkeklere bir hediye gibi gösterir ve böyle de bilinirler daha kötüsü...)

Yazıyı bitirmemiş Şerife bence yazıyı siz bitirin yorumlarınızla...
Ve meme kanseri konusunda bilinçlenin bilinçlendirin...

Bırakın organlarınız kanser olsun siz olmayın...


Selamlar...

2007-02-07 11:02:18 | 6544 Defa okundu

UYARI : Değerli üyelerimiz, Fethullahçı örgütler özellikle hakaret içeren ve provakasyona dönük yorumlar göndermektedir. Lütfen bunları bilgilenmek için okuyunuz suç oluşturabilecek hakaret ve provakasyonlardan kaçınınız. Savcılıktan istendiği takdirde bilgileriniz verilecektir. Saygılarımızla Yorum Yapmak İster misiniz ? Yorum Yapan : 1000 Karakter Kaldı.