LichaamZiel

Overal neigt de mythologische verbeelding ertoe de zichtbare wereld van het dagelijkse leven als een essentie te zien die aangeduid kan worden met ziel of geest.
In het geval van machtige objecten, zoals de zon wordt de ziel of de geest gemakkelijk voorgesteld als een bijzondere sterke godheid.
Zo wordt een ziel toegekend aan de maan, de aarde en aan spectaculaire kenmerken van het landschap , zoals bergen , meren en zelfs grote bomen.
Soms wordt de onzichtbare tegenhanger van de alledaagse wereld voorgesteld als een aparte plek.
In Melanesische mythen spelen de gebeurtenissen zich vaak af in een spiegelwereld onder de grond.
De Keltische traditie heeft het over een andere wereld , een mysterieus en gevaarlijk toveroord , dat de bereiken is via meren of grotten en dat soms in het Weten ligt.
Ondanks de gevaren die gewone stervelingen lopen wanneer ze de verborgen wereld betreden wordt deze omschreven als een plaats van oneindig geluk en eeuwige jeugd.
De menselijke ziel wordt vaak voorgesteld als een duplicaat van het lichaam dat gewoonlijk onzichtbaar is en wordt soms ook een schaduw genoemd.
De Germaanse folklore heeft het vaak over zo'n angstaanjagende schaduw of doppelganger , die de onhebbelijke gewoonte heeft plots tevoorschijn te komen , vaak ver verwijderd van zijn materi�le wederhelft.

DE REIS VAN DE ZIEL
Veel tradities stellen de reis van de ziel na de dood voor als een reis naar de onderwereld , het rijk der doden.
In veel Afrikaanse streken gelooft men dat de zielen van de overledenen een bepaalde tijd in de onderwereld doorbrengen, voordat ze besluiten opnieuw geboren te worden in de menselijke bovenwereld.
Andere tradities doen verslag van een verschrikkelijk oordeel dat de net overleden ziel te wachten staat.
In Japanse mythen worden mensen die schuldig zijn aan een ernstig vergrijp , naar een van de zestien streken van de Hel Jigoku verbannen.
De myhten van het oude Egypte schilderen een levendig tafereel van de ziel die door 42 rechters ondervraagd wordt in de troonzaal van Osiris, heer van de onderwereld. Wie er niet in slaagt aan te tonen dat hij of zij een deugdzaam leven heeft geleid , wordt door een monster opgeslokt. De gelukkige zielen die voor het examen slagen voegen zich bij de goden in hun eeuwige strijd tegen de slang van de chaos.
De Griekse traditie situeert de onderwereld aan de andere kant van de grote rivier , de oceaan die de hele wereld omvat , of diep in de aarde.
Om het gebied van de Hades (naam van goddelijke heerser) te bereiken moesten de pas overleden zielen over de helleriver de Styx worden gezet door de veerman Charon. Eenmaal daar aangekomen worden de zielen , net als in Egypte , beoordeeld en gestraft dan wel beloond.
Gestorven Grieken en Romeinen kregen bv niet alleen geld om de Styx over te kunnen steken , maar ook snoepgoed , voor Kerbos, de vreselijke driekoppige hond die de ingang van de Hades bewaakte.

REINCARNATIE
In veel mythische systemen volgt op het verblijf in het rijk der doden een of andere verjonging.
In Afrika neemt men gewoonlijk aan dat de zielen opnieuw geboren worden in de groep of stam waartoe ze in het vorige leven behoorden.
In de Oosterse beschavingen die door het Hindoeisme en de Boeddhistische filosofie zijn beinvloed , neemt men in het algemeen aan dat de bestemming voor het volgende leven afhangt van het gedrag in eerdere levens , de goeden worden beloond met incarnatie in een hogere sociale kaste of groep , de slechten incarneren in groepen met een lage status of in dieren.
Omgekeerd kunnen bijzonder deugdzame dieren mensen worden.