Μαθήματα περφόρμερ από τον Τζο Στράμερ
Ο ευγενικός τζέντλεμαν με το μαύρο κοστούμι και την κιθάρα που ανέβηκε στη
σκηνή του Σπόρτιγκ το βράδυ της Παρασκευής δεν θύμιζε πολλά από τον Στράμερ,
που δεκαπέντε χρόνια πριν πυρπολούσε το συντηρητισμό της Βρετανίας με τους
Clash.
Ούτε η νέα συμμορία του με τους μουσικούς, που άλλαζαν με απίστευτη άνεση
το τρομπόνι με το μπάσο και το αρμόνιο με το σαξόφωνο, θύμιζε κάτι από το
πάνθεον του πανκ.
Εφτανε όμως η φωνή, αυτό το βραχνό ουρλιαχτό, που κάποτε εξέφρασε την απόγνωση μιας ολόκληρης γενιάς, και μια χούφτα τραγούδια από το παρελθόν για να πάρει φωτιά το γήπεδο και οι δύο χιλιάδες εκλεκτοί που είχαν συγκεντρωθεί. Μεσήλικας ο Στράμερ, αλλά αγύριστο κεφάλι στην πολιτική του θέση, ανακάτεψε το υλικό της νέας του μπάντας των Mescaleros με παλιά ρέγκε κομμάτια της Clash εποχής. Ετσι το «At The Border, Guy», ένα τραγούδι για τους πρόσφυγες όλου του κόσμου όπως το ανήγγειλε, εναλλασσόταν με το «Police And Thieves» και το «Global Α Go Go» με το «Ι Fought The Law». Επί δύο ώρες ο Στράμερ παρέδωσε μαθήματα περφόρμερ, χωρίς να χάσει το κέφι του ακόμα και όταν του έφυγε η βάση του μικροφώνου. Σταμάτησε στη μέση ένα κομμάτι για να διαλύσει έναν καβγά στο κοινό, έπαιξε το «London Burning» με την επιθετικότητα που είχε το '77 και έκλεισε με το «Blitzkrieg Bop» των Ramones, ως φόρο τιμής στην μπάντα που τον επηρέασε.
Δεκαέξι χρόνια μετά τη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, ο Στράμερ δεν ήταν καλεσμένος ούτε της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς ούτε πόζαρε αγκαλιά με υπουργούς. Τώρα, ξεχασμένος από τους περισσότερους έπαιξε μπροστά σε μερικούς παθιασμένους νοσταλγούς, με προβλήματα στον ήχο, που μάλλον του θύμισαν τις μέρες των πρώτων πανκ κλαμπ στο Λονδίνο, και έμοιαζε πολύ πιο άμεσος και πολύ πιο αυθεντικός. Από τις καλύτερες εμφανίσεις αυτού του χρόνου μαζί με τον Μανού Τσάο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Copyright © 2001 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.
