 |
||||||
 |
|
5 พฤศจิกายน 2544 |  |
|||
|
|
||||||
|
วันนี้ก็เริ่มเรียนบ้างแล้ว แต่บางวิชาก็ยังอธิบายหัวข้อที่จะเรียนอยู่ ยังงง ๆ กับการเรียนอยู่แฮะ สงสัยจะไม่ได้เรียนเสียนานเลยงง ช่วงนี้คณะของเรากำลังขายสมุดกันยกใหญ่เช่นเดียวกับคณะและชมรมอื่น ๆ วันนี้เราก็ไปช่วยพี่ ๆ ขายสมุดที่หน้าตึก C ที่ขายได้ส่วนมากจะเป็นเพื่อน ๆ ที่รู้จัก ล็อกคอขายเลยล่ะว่างั้น แต่วันนี้แฮปปี้มาก ก็พี่ป่านของเราดันมาท้าทายบอกว่าถ้าขายยามได้ให้เล่มละร้อย เรากับไอ้แอนก็ตรงปรี่ไปขายให้ยามเลย ใช้เวลาไม่นานก็ได้มาร้อยนึง ฮ่า ฮ่า สมุดเล่มล่ะสิบห้า แต่ได้ค่าคอมร้อยนึง เจ้ป่านคงไม่กล้าท้าทายอะไรเราอีกแล้ว หุ หุ เธอว่าฉันเป็นคนแปลกมั้ย คงสงสัยล่ะสิว่าถามใคร เราก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ ช่วงแรก ๆ เราก็ว่าเราแต่งตัวไม่แปลกน่ะ เราก็แต่งธรรมด๊า ธรรมดา แต่ก็มีคนทักว่าเราแต่งตัวเหมือนเด็กจีนบ้าง (เด็กจีนที่เอแบคจะแต่งตัวแปลก ๆ) รองเท้าเหมือนรองเท้ารำไทเก๊กบ้าง เราก็ยังเฉย ๆ แถมยังภูมิใจซะอีกว่าฉันนี่แต่งตัวเป็นเอกลักษณ์มาก แต่พอเสียงลือเสียงเล่าอ้างเริ่มหนาหู เราก็เริ่มไม่มั่นใจ จนวันนั้นเรายืนรอรถเมล์อยู่หน้ามาบุญครองก็มีสองสาวไม่ทราบนามมากระซิบกระซาบพร้อมกับมองมาที่รองเท้าของเรา สองสาวนั้นจะรู้มั้ยว่าเธอทำลายเซ้วฉันหมดเลย ฉันแปลกมั้ยน้อที่ไม่รู้จักเพลงฮิต ๆ อัลบั้มฮิต ๆ ฉันก็จะรู้จักแต่เพลงที่มันเปิดบ่อย ๆ เพลงที่เปิดตามวิทยุหรือโทรทัศน์ วงดนตรีที่เขาว่าแน่ที่เขาว่าเจ๋งฉันก็ไม่รู้จัก ยิ่งวงฝรั่งน่ะ โอ๊ย ยิ่งไม่ต้องมาพูดกัน ไม่รู้จักซักเพลง ก็มันฟังไม่ออกนี่หว่า แต่คิดไปคิดมา ฉันก็ไม่แปลกซะหน่อย ก็คนมันไม่ชอบทำไมต้องไปนั่งฟังนั่งไขว่คว้าคอยอัพเดตข่าวเกี่ยวกับเพลงด้วยฟ่ะ ไม่เห็นอยากจะรู้ซักหน่อย มีอะไรฟังก็ฟัง ไม่มีก็ไม่ฟังก็ได้ ฟังเสียงนกร้องจิ๊บ จิ๊บ ยังเพราะกว่าอีก เนอะ... |
||||||
