Op het moment voel ik me niet zo lekker. Ik heb net een preview van Silent Hill 2 gespeeld, en nu ik de controller weer heb neergelegd, heb ik een akelig gevoel in mijn buik. Ik voel me uitgeput, maar ook onrustig en een beetje misselijk. En nee, het komt niet door die dubieuze afhaalchinees van gisteren. Natuurlijk had ik het kunnen weten. Gezellig zou een tweede bezoekje aan Silent Hill nooit worden, de fictieve Amerikaanse stad die Konami voor deze horrorverschrikking in het leven heeft geroepen. Maar dit is nog erger dan verwacht. Als het eerste spel je bang heeft gemaakt, dan adviseren we je dringend om nu van deze pagina weg te klikken. Je bent gewaarschuwd!
Wie nu nog doorleest, heeft dus een sterke maag, mogen we aannemen. Waarom we zo doodsbenauwd zijn? Niet zozeer vanwege de gameplay, die fans van het eerste spel en survival horror fans in het algemeen zeker tamelijk bekend voor zal komen. Die bestaat namelijk uit de traditionele mix van avontuur en vechtpartijen met een scheutje breinkrakers. Het komt ook duidelijk niet van de bediening, die in essentie gelijk is aan die van het eerste spel, aangevuld met een paar extraatjes waaronder de mogelijkheid opzij te kunnen stappen en een beperkte (maar uiterst handige) camerabediening.
Misschien waren het de graphics die me kippenvel bezorgden. Op de PlayStation 2 ziet Silent Hill 2 er nog veel beter uit dan zijn voorganger. De spelfiguren en achtergronden zijn verbeterd, terwijl het spel nog altijd in de lugubere mist uit het eerste deel is gehuld. De ervaring biedt daarbij een rauwe, filmachtige sfeer zonder slordig gerafelde polygonen. De textures en kleuren van Silent Hill 2 zijn op zich al verontrustend, maar als het allemaal begint te bewegen... echt eng. Hoe eng? In onze preview zat een goed voorbeeldje waarbij we in een vervallen en bepaald onhygi�nisch ziekenhuis op zoek moesten naar twee items die we nodig hadden om een liftsleutel uit een afvoerpijp te kunnen vissen. In dit soort spel heb je immers echt geen zin om je hand in een afvoerpijp te steken....
Strakke graphics goed en wel, maar dat was nog altijd niet de bron van onze angst. Misschien verwacht je nog nooit vertoonde levels vol bloederige bedoelingen en geweld. Maar dan heb je het mis. Ja, de vijanden zijn grotesk en macaber. En ja, je kunt ze ook nog steeds met een plank vol roestige spijkers neerknuppelen. Maar de 'angstfactor' van Silent Hill 2 gaat veel verder dan dat, het gaat veel meer richting psychologische horror. Net als in het eerste spel bestaat je inventaris onder andere uit een zaklamp en een kennelijk kapotte radio die als alarm dienst doet door een verontrustend luid lawaai uit te kermen als er bovennatuurlijke krachten in de omgeving worden geconstateerd. Dit betekent dat je aandacht vaak op vijanden wordt gevestigd door een hard geruis en wild rammelende ledematen in je gezichtsveld. Wat was dat? Het zou toch niet...?
Je kunt jezelf aan het verstand peuteren dat die monsters gewoon slechts het product zijn van een paar zieke geesten bij Konami, maar dat maakt het gevoel in de buik er niet minder om. Niets is daartoe wel in staat. Ik hoop maar dat we een heel lange zomer krijgen voordat de nachten weer gaan lengen en ik weer Silent Hill 2 moet spelen.... |
