Rasim

Rasim, bir aksam okuldan döndüğü vakit, kendi ismine gelmiş bir
zarf buldu. İçinde, çiçekli bir kağıt üstüne, şu satırlar yazılıydı:
"Rasim Bey, Ben sizi uzaktan uzağa seven bir genç kızım. Çok güzel
olduğumu korkmadan söyleyebilirim. Dünyada en büyük emelim sizin
tarafınızdan sevilmek ve sizin karınız olmaktır. Fakat yaşlarımız çok
küçük olduğu için zannederim ki birkaç sene beklemek gerekecek.
Şimdilik kendimi size tanıtmayacağım. Mektuplarınızı ..... adresine
taahhütlü olarak gönderiniz. Benim çok mutaassıp bir beybabam vardır
ki, çok az sokağa çıkmama müsaade eder. Bununla birlikte belki bir
gün ayaküstü görüşebiliriz. Kendimi şimdiden sevgiliniz ve nişanlınız
saydığım için sizinle görüşmeyi fena ve ayıp bir şey saymıyorum. Evde
yalnızlıktan çok canım sıkılıyor. Mektuplarınız benim için bir
teselli olacaktır."
On altı yaşına gelmiş her okul çocuğu gibi, Rasim için de hayatta
sevilip sevmekten daha önemli bir şey yoktu. Bu mektubu okur okumaz
yüreğine bir ateş düştü. Tanımadığı bu kızı deli gibi sevmeye
başladı. O gece sinemaya gidecekti, vazgeçti, erkenden odasına
çekilerek kendisini seven bu genç kıza uzun bir mektup yazdı. Mektubu
posta kutusuna attığı zaman birdenbire on yaş büyümüş gibi gurur
duyuyordu. İsminin Bedia olduğunu söyleyen bu genç kız, Rasim'in
mektuplarına düzenli olarak cevap veriyor, eğer bir iki gün
geciktirecek olursa kıyametleri koparıyordu. "Sizi ne kadar sevdiğini
ve sizin mektuplarınızdan başka tesellisi olmadığını söyleyen bir
zavallı kızın gözlerini yollarda bırakmak doğru olur mu? Hem
mektuplarınızı çok kısa yazıyorsunuz. Bir rica daha: mektuplarınızı
biraz okunaklı yazıyla yazamaz mısınız?"

Genç okullu, akşamları
erkenden odasına kapanıyor, sevgilisine kendini beğendirmek için
saatlerce müsveddeler yaparak, kitaplar gibi uzun mektuplar
yazıyordu. Bedia ayni zamanda meraklı bir kızdı. Bazen şöyle sorular
sorduğu da oluyordu: "Evlendiğimiz zaman balayımızı geçirmek için
acaba İtalya’ya mı gidelim, İsveç’e mi? Bu iki memleket acaba
nasıldır? Halkı nasıl yaşar ne iş görür? Oralara gitmek için hangi
denizlerden hangi memleketlerden geçilir?" Yahut da "Sen Abdülhak
Hamit Bey'in Eşber'ini okudun mu? Nerelerini en çok beğendiysen yaz
da ben de okuyayım..."
Genç okullu, nişanlısına karşı küçük düşmemek için, coğrafya ve
edebiyat kitapları karıştırıyor, onun istediği bilgiyi toplamak için
günlerce çırpınıyordu. Bedia bir mektubunda ona söyle
darıldı:  "Sizinle muhakkak görüşmeye karar vermiştim. Dün okul
dönüşünde yolunuzu bekledim. Fakat bir genç kızın sevgilisi
olduğunuzu hatırlamamış, çok fena giyinmiştiniz. Üstünüz başınız,
ayakkabınız çamur içindeydi. Çocuk gibi arkadaşlarınızla mı
boğuştunuz acaba? Bunu görünce sizi mahçup etmekten korkarak yanınıza
gelemedim."
Rasim fena halde utandı ve üzüldü. O günden sonra olağanüstü
dikkat ve özenle giyinmeye başladı. Bedia bir kere de onun okuldan
çıkar çıkmaz eve gitmemesinden, geceye kadar sokakta dolaşmasından
şikayet etmişti. Acaba kendisi evde onun için ağlarken, o, başka
kızların peşinde mi geziyordu? Rasim dünyada Bedia'sından başka
hiçbir kızı sevemeyeceğini yeminlerle yazdı ve sokakta dolaşmaya,
tesadüf ettiği kızlara göz ucuyla bile bakmaya cesaret edemez oldu.
Bir akşam, Rasim'in annesi Nedime Hanım kocası Ahmet Bey’i matemli
bir çehre ile karşıladı, ağlamaklı bir tavırla:
"Ah Bey,başımıza gelenleri sorma. Oğlumuza Bedia isminde bir kız
musallat olmuş. Bugün Rasim'in odasını düzeltirken mektuplarını
buldum. Evladımız elden gidiyor. Bir çare bul." Ahmet Bey'de hiçbir
meraklanma işareti görünmüyor, tersine kıs kıs gülüyordu. Sesini
alçaltarak:
"Korkma Hanım," dedi, "oğlana aşk mektuplarını yazan kız benim!
Oğlandaki haylazlık arttıkça artıyordu. Ne okuldaki öğretmenler, ne
ben, bütün gayretimize rağmen, ona doğru dürüst yazmayı bile
öğretemiyorduk. Nihayet düşüne düşüne bu çareyi buldum. Rasim'in kıza
yazdığı mektuplar sayesinde yeni yazıyı mutlaka öğreneceğinden ve bu
sene sınıfı geçeceğinden eminim. Doğrusunu istersen, ben de eski
yazıyı bir zamanlar sana mektup yaza yaza öğrenmiştim."

REŞAT NURİ GÜNTEKİN