Aşk ve zaman...
Bir zamanlar, bütün duygu ve kavramların üzerinde yaşadığı bir ada varmış:

Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri... Aşk da dahil.

 Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş.

Bunun üzerine hepsi, adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar.

 Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş, çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş. Ada neredeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş.

 Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde geçmekteymiş.

Aşk, "Zenginlik, beni de yanına alır mısın?" diye sormuş.

 Zenginlik, "Hayır, alamam. Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok." demiş. Aşk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibirden yardım istemiş:

 "Kibir, lütfen bana yardım et!" "Sana yardım
edemem Aşk.

Sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin." diye cevap vermiş
Kibir.

Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk ondan yardım istemiş:

 "Üzüntü, seninle
geleyim."Off Aşk, o kadar kötüyüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var.

 Mutluluk da Aşkın yanından geçmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşkın çağrısını duymamış.

Aşk, birden bir ses duymuş: "Gel Aşk! Seni yanıma alacağım..."

 Bu Aşktan daha yaşlıca birisiymiş.

Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş.

Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşka yardım eden yoluna devam etmiş.

 Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden Aşk, Bilgiye sormuş:

 "Bana yardım eden kimdi?". "O, Zamandı..." diye cevap vermiş Bilgi.

"Zaman mı? Neden bana yardım etti?" diye sormuş Aşk. Bilgi gülümsemiş:

"Çünkü sadece Zaman senin ne kadar büyük olduğunu anlayıp değerini bilebilir..."