Ik vroeg te veel.
Ik heb nooit gezegd
wat ik voor je voel.
Dat werd ons gevecht
wat ik voor je voel.
Ik liet het aan jou,
dat te zien en te horen
terwijl ik mijn afstand behield.
Wat heeft me bezield?
Ik weet nu:
Ik vroeg te veel. Ik vroeg te veel.
Ik vroeg jou te zien
door een muur van steen.
Ik vroeg jou te horen
door de stilte heen.
Ik heb je dat allemaal
durven te vragen
maar nu ik je dag niet meer deel
dat spel niet meer speel.
Begint het te dagen:
Ik vroeg te veel. Ik vroeg te veel.
Ik hield je vast
en was dan weer gevlogen.
Steeds een nieuw
Schot voor de boeg.
Gaf nooit mijn woord.
Maar ik vroeg met mijn ogen:
Hou van mij, dat is genoeg.
Waarom zie ik nu pas
hoe weinig jij vroeg.
Waarom? Waarom pas nu?
Ik vroeg te veel. Ik vroeg te veel.
Jij gaf de waarde,
de zin aan mijn leven.
Toch zei ik weer: laat me gaan.
Hoe kon ik vragen dat jij me wel even
de wapens uit handen zou slaan?
De vraag was niet eens te verstaan.
Hoe kon je zien door steen?
Hoe kon je horen Door de stilte heen?
Al wat ik wou�
was dat jij begrijpen zou�.
Dat ik van je�
Ik vroeg te veel. Ik vroeg te veel.