| Niets, niets, echt niets |
| Sissi: Wat zou ik jou graag willen zijn, in een dwangbuis niet in een corset zij snoeren slechts jouw lichaam vast, mij wordt de ziel gebonden Ik leverde strijd, heb alles gedurfd, en wat heb ik bereikt: niets, niets, echt niets En het enige antwoord lijkt de waanzin, en de enige redding is de val Hoe lokt mij de afgrond, liefste liet ik mij nu vallen, waarom huiver ik voor de sprong? Was ik maar niet voorbestemd Elisabeth te zijn dan was ik als Titania, die enkel glimlacht als men zegt 'ze is geschift!' Ik dans op het koord en de angst maakt me ziek, want kijk ik omlaag dan zie ik niets, niets, echt niets Ik ga tastend verder met zoekende tred en word alsmaar banger voor het niets, niets, echt niets Waanzin zou mij waarschijnlijk pas bevrijden, maar voor waanzin mis ik de moed Ik laat me niet kennen en hou me maar groot alsof mijn leven meer dan leugens en pijn in zich droeg als was niets, niets, echt niets genoeg |