मनहरूमध्येको एउटा मनबाट
हिजो बाटो लागेका
अनगिन्ती इच्छाहरूलाई
अलपत्र छाडेर
रातको छिँडीमा बास बसेको सडक
आज बिहानै आँखा उघार्छ र हाई काड्छ ।
 
ओछ्यानबाट आँखा मिच्दै उठ्छन्
स्वप्नमय लोभहरू
क्षितिज नाँघ्न खोज्ने लक्ष्यहरू
भुवादार नरम रहरहरू ।
 
र ओर्लन्छन् नय़ाँसडकको सतहमा ।
 
एउटा भीष्म बलले चेपेझैँ गरेर
सबै हिँड्न तम्सनेहरूलाई
सडक घस्रन्छ अगाडि ।
 
उसले त्यही तिघ्रे कालको पहरो काटेर जानु छ ।
त्यहीँमाथि घोडसवार भएर
पुग्नु छ पर ।
 
सडक पछ्याएर जानेको जमातमा
क्षणक्षण बल्ने जुगुप्साहरूको
भारी बोकेर
त्यो अमूर्त स्थान पुग्न हिँडेको सडक
बजारे पुरियाको रङजस्तो
पाइलाहरूभरि दलिन्छ
र लतपतिन्छ ।
फेरि पनि
त्यहीँ कतै वास बस्छ ।
भोलिपल्ट सबेरै हिँड्ने बिहान भेट्न