รายงานความก้าวหน้าฉบับนี้นำเสนอสาระที่ได้จากการศึกษาและการสัมภาษณ์ ซึ่งพอสรุปโดยสังเขปดังนี้

(1) ประเทศไทยอยู่ในระหว่างการปรับระบบการบริหารการวิจัยและเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการวิจัยของประเทศ และเพิ่มขีดความสามารถในการผลิตองค์ความรู้ที่จะนำมาใช้ในการพัฒนาประเทศ กลไกที่นำมาใช้เป็นกรอบในการปรับระบบบริหารการวิจัยของประเทศ ได้แก่ การจัดแบ่งหน้าที่และการประสานงานของ “จตุภาคีการวิจัย” อันประกอบด้วยรัฐผู้กำหนดนโยบายการวิจัย (สภาวิจัยแห่งชาติ) ผู้สนับสนุนการวิจัย (สำนักงบประมาณ) สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย และสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ) ผู้ทำวิจัย (สถาบันอุดมศึกษา หน่วยวิจัยของรัฐและเอกชน) และผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (ผู้ใช้ผลงานวิจัยในภาครัฐและภาคเอกชน ตลอดจนผู้รับผลกระทบจากผลงานวิจัย)

(2) การวิจัยการเกษตรของไทยจำเป็นต้องได้รับการปรับให้สอดคล้องกับบริบทของการแข่งขันในตลาดโลกที่มีกติกา และวิธีปฏิบัติที่เข้้มข้นมากขึ้น มีแนวโน้มที่จะใช้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมากขึ้น และมุ่งสู่การใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์มากขึ้น โดยการเน้นบทบาทของภาคเอกชน และการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา ประเทศที่พัฒนาแล้วได้นำการจดสิทธิบัตรเพื่อคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญามา ปกป้องผลประโยชน์จากงานวิจัยการเกษตร ทำให้ประเทศที่กำลังพัฒนาอย่างประเทศไทยเสี่ยงต่อการสูญเสียภูมิปัญญาท้องถิ่นของตนเองให้แก่ต่างประเทศ นับเป็นข้อขัดแย้งในระดับโลก

(3) กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ได้ริเริ่มให้มีการจัดตั้งสำนักงานคณะกรรมการวิจัยการเกษตรแห่งชาติ (สวกช.) การศึกษาพบว่าความคิดริเริ่มนี้ได้รับการสนับสนุนจากผู้ทรงคุณวุฒิและผู้บริหารระดับสูงของรัฐและเอกชนเป็นอย่างดี การจัดตั้งกองทุนพัฒนาการวิจัยการเกษตร และบุคลากรเป็นสิ่งจำเป็นที่จะช่วยให้ สวกช. ดำเนินงานได้สะดวกรวดเร็วขึ้น แต่กรอบแนวคิดของกองทุนฯ จะต้องมุ่งเน้นการสนับสนุนการวิจัยการเกษตรที่จะนำไปสู่การใช้ประโยชน์อย่างจริงจัง สนับสนุนการพัฒนาบุคลากรเฉพาะส่วนที่จะเสริมสร้างขีดความสามารถที่จะใช้ในการวิจัยเท่านั้น นอกจากเงินกู้เริ่มต้น 3,500 ล้านบาทแล้ว กองทุนฯ จะต้องแสวงหาเงินเข้ากองทุน โดยการขอตั้งงบประมาณประจำปี รับโอนทรัพย์สินที่กระทรวงเกษตรและสหกรณ์จะจัดหาให้ และระดมทุนจากต่างประเทศ นอกจากนี้กองทุนฯ อาจร่วมกับภาคเอกชนให้การสนับสนุนการวิจัยการเกษตร ซึ่งจะช่วยให้กองทุนฯ สามารถให้การสนับสนุนการวิจัยการเกษตรได้มากขึ้น