ผมนั่งอยู่ท่ามกลางความ สายตามองทอดเหม่อไปตามทุ่งหญ้าที่เป็นสีส้มแสด ทอแสงตะวัน
เสียงขลุ่ยแผ่วเบาขับกล่อมดวงตะวันให้ค่อยๆ เอนกายลงนอน
เหมือนดั่งบทเพลงที่คอยปิดม่านของวันนี้ให้ค่อยๆ จบลงอย่างสวยงาม

สายลมโชยเอื่ย หอบเอาความเหน็บหนาว พร้อมกับเสียงเพลง โชยไปทั่วทุกหย่อมหญ้า

ฉันอยู่เดียวดายกับความอ้างว้าง อยู่บนทางที่ฉันลอยไป
สิ่งรอบกายก็คล้ายเป็นสีเทา หมดเวลาบนโลกใบเก่า
กับความเหงาที่ฉันไม่เข้าใจ ล่องลอยไปไม่รู้ทิศทาง
วันนี้คนมากมายรายล้อมที่ร้องไห้ ไม่มีใครได้รู้ว่าฉันมา
อยากเอื้อมมือไปซับรอยน้ำตา ให้กับเธอได้เหมือนวันวาน
ก็เพราะฉันรักเธอเหลือเกิน แต่ทางเดินคือฉันต้องไป

ฉันยังคงต้องไปไกลแสนไกล.. ความเป็นจริงรอฉันอยู่ รักเธอ….
แต่โชคชะตาไม่เคยปรานีใคร คงเป็นเพียงได้พบกัน..
ในความทรงจำที่สวยงาม….เหมือนเก่า อย่าได้เศร้าใจ มีฉัน อยู่ข้างเธอ