|
ปากเป็นเอก
|
ผู้หญิง
|
|
|
หนังสือตรีมีปัญญาไม่เสียหลาย ถึงรู้มากไม่มีปากลำบากตาย มีอุบายพูดไม่เป็นเห็นป่วยการ ถึงเป็นครูรู้วิชาปัญญามาก ไม่รู้จักใช้ปากให้จัดจ้าน เหมือนเต่าฝังนั่งซื่อฮื้อรำคาญ วิชาชาญมากเปล่าไม่เข้าที |
เป็นผู้ชายยิ่งยากกว่าหลายเท่า หญิงต้องเจียมกายามาแต่เยาว์ ชายต้องเฝ้าวิงวอนให้หล่อนรัก หญิงถึงรักต้องแสร้งแกล้งทำเฉย หวังให้ชายอยากเชยยิ่งขึ้นหนัก ต่างคนต่างซัดกันน่าขันนัก ที่แท้ต่างสมัครจะรักกัน |
|
|
วิวาหพระสมุทร
รัชกาลที่ ๖ |
วิวาหพระสมุทร
รัชกาลที่ ๖ |
|
ภาษา
|
บ่วงกรรม
|
|
ภาพน้ำจิตอาจเห้นให้เด่นใส ถ้าเขียนพูดพูดเปื้อนเลอะเลือนไป ก็น้ำใจหรือจะแจ่มแอร่มฤทธิ์ เงาพระปรางค์วัดอรุณอรุณส่อง ย่อมผุดผ่องกว่าเงาแห่งเตาอิฐ อันคำพูดนั่นเล่าเงาความคิด เปรียบเหมือนพิศพักตร์ชะโงกกระโหลกลึก สำนวนเขียนทุกเปราะเหมือนมะกรูด สำนวนพูดเครอะคระเป็นมะอึก ผู้อ่านฟังทั้งสิ้นยินแล้วนึก ว่าคนถึกปัญญาผ้าขี้ริ้ว |
เป็นพืชยังปางนี้ให้มีผล หว่านพืชดีผลดีมีแก่ตน หว่านพืชชั่วกลั้วผลที่คับแค้น อันความจริงข้อนี้มีมาแล้ว ไม่คลาดแคล้วเป็นอื่นทุกข์หมื่นแสน จะเปลี่ยนชั่วให้ดีมีมาแทน ถึงแม้นแมนแม่นไม่เปลี่ยนได้เอย |
|
ศึกษิต
กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ (น.ม.ส.) |
นิทานเวตาล
กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ (น.ม.ส.) |
|
จิตมนุษย์
|
เพื่อนกิน
- เพื่อนตาย
|
|||
สายดิ่งทิ้งทอดมา เขาสูงอาจวัดวา จิตมนุษย์นี้ไซร้ |
คณนา หยั่งได้ กำหนด ยากแท้หยั่งถึง |
หาง่าย หลายหมื่นมี เพื่อนตาย ถ่ายแทนชี- หายาก ฝากผีไข้ |
แหหงหนี มากได้ วาอาตม์ ยากแท้จักหา |
|
|
โคลงโลกนิติ
พระยาเดชาดิศร |
โคลงโลกนิติ
พระยาเดชาดิศร |
|||
|
สอนใจตน
|
น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า
|
|
| ใจของเราไม่สอนใจใครจะสอน อยากใช้เขาเราต้องก้มประนมกร ใครเลยห่อนจะว่าตัวเป็นวัวมอ |
น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่าอัชฌาสัย เราก็จิตคิดดูเล่าเขาก็ใจ รักกันไว้ดีกว่าชังระวังการ |
|
|
ภาษิตอิศรญาณ
หม่อมเจ้าอิศรญาณ |
ภาษิตอิศรญาณ
หม่อมเจ้าอิศรญาณ |
|
วัฒนธรรมไทย
|
|
ซึ่งผลิดอกออกผลแต่ต้นมา อนึ่งศิลป์งามเด่นเป็นของชาติ อีกดนตรีรำร่ายลวดลายไทย และอย่าลืมจิตใจแบบไทยแท้ กำเนิดธรรมจริยาเป็นอาภรณ์ |
ของไทยแน่นั้นหรือคือภาษา รวมเรียกว่าวรรณคดีไทย เช่นปราสาทปรางค์ทองอันผ่องใส อวดโลกได้ไทยแท้อย่างแน่นอน เชื่อพ่อแม่ฟังธรรมคำสั่งสอน ประชากรโลกเห็นเราเป็นไทย |
|
หม่อมหลวงปิ่น
มาลากุล
|
|
|
ภาษาไทย
|
|
ทั้งคนมีคนจนแต่ต้นมา เด็กตะโกนกึกก้องร้องเรียกแม่ ไม่มีต่างภาษมาปะปน แม่อยากให้ลูกรักได้พักผ่อน สำเนียงกล่อมร่ายร้องทำนองไทย พอโตขึ้นส่งเจ้าเข้าโรงเรียน ภาษาไทยนั้นได้พัฒนา บ้างชอบอ่านถ้อยคำทำนองเสนาะ มีเสียงวรรณยุกต์ทุกทุกชั้น ฉะนั้นหรือจะไม่ให้รักเจ้า เกิดเป็นไทยคนหนึ่งเราจึงมี |
ของไทยแน่นั้นหรือคือภาษา ใช้ภาษาไทยทั่วทุกตัวคน เริ่มใช้คำไทยแท้มาแต่ต้น ทุกทุกคนก็สุขสบายใจ ก็ไกวเปลให้นอนจนหลับใหล ติดหูแต่สมัยโบราณมา ได้เริ่มอ่านเริ่มเขียนเรียนภาษา เป็นภาษาขีดเขียนได้เรียนกัน ภาษาไทยไพเราะไม่แปรผัน ขับร้องกันได้ง่ายคล้ายดนตรี ภาษาไทยของเรามีศักดิ์ศรี ของดีดีชื่อว่า "ภาษาไทย" |
|
หม่อมหลวงปิ่น
มาลากุล
|
|
|
การอบรม
|
|
แต่งามจิตใจกว้างนั้นต่างกัน |
มีเงินทองหยิบโยนให้ก็เสร็จสรรพ์ การอบรมเท่านั้นเป็นปัจจัย |
|
หม่อมหลวงปิ่น
มาลากุล
|
|