"ultimate……….ultimate…………ultimate………..ultimateeeeeeeeeee”

”-----------กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ultyyyyyyyyyyyyyy----------------“

Chapter fourth : Desire

”เป็นอะไรหรือปล่าวเฟร์ !!”
”นั่นดิ อยู่ๆก็ตะโกนออกมา”
”นี่....ที่ไหนหรอค่ะ”
เฟร์ได้สติจนได้ เธอช๊อคไปนั่นเอง แล้วเธอก็ได้สติขึ้นหลังจากที่เธอฝันถึง ultimate......เธอฝันแบบเดิม ultimate มีปีกแล้วบินจากเธอไป......

”เฟร์ เมื่อกี๊เธอช๊อคจนสลบไปน่ะ”
”จริงเหรอเมย์......เอ่อ.....” เฟร์นั่งคิดทบทวนเหตุการณ์อีกครั้ง เธอจำได้ว่า ultimate เดินมาหาเธอ แล้ว..........
”ดอกกุหลาบ ดอกกุหลาบที ulty ให้เรา เมจัง----“
”อ่ะ”เมจังยื่นดอกกุหลาบที่เธอต้องการให้ “เราต้องหนีจากพวกยัยแฟนคลับแทบตาย พวกนั้นจะแย่งดอกกุหลาบจากเธอ—รู้มั้ย”
”เหรอ”เธอตอบง่ายๆเพราะเธอยังรู้สึก งงๆ อยู่ “พี่ ulty เค้า.....พูดกับเรา......มอบดอกไม้......แล้ว......”
”จูบมือเธอ”เมจังเสริม “เท่าที่เรารู้มา ulty ไม่เคยทำอย่างนี้กับใคร-----หมายถึงแฟนๆน่ะ เรายังช๊อคเลย เค้ารู้จักเธอรึเปล่าเนี่ย”
”เปล่า....” เฟร์ยังคงตอบด้วยอารมณ์มึนงง ใบหน้าเธอนิ่งมาก “แล้วเค้า.....ทำไม.......เพราะ.....”
”เอาเป็นว่าไม่ต้องงงมาก เธอตอนนี้เป็นคนที่โชคดีที่สุดแล้วล่ะ”เมจังรีบขัดจังหวะเฟร์ทันทีก่อนที่เพื่อนของเธอจะดูติ๊งต๊องไปมากกว่านี้ “บ่ายสามแล้วล่ะตอนนี้ เรากลับกันเหอะนะ”

หลังจากนั้น เมจังก็บอกลา im แล้วลากเฟร์ที่ยังคงงงงวยอยู่ขึ้นรถกลับบ้าน “ไม่น่าเชื่อเลยนะ.......”เฟร์ยังคงพร่ำพูดอะไรคนเดียวต่อไป
รถมาจอดที่หน้าบ้านเฟร์ เมจังเดินจูงเฟร์ที่ยังคงสติไม่อยู่กับตัวลงจากรถ เธอสั่งโกะแมนให้เขาเอารถไปจอดในบ้านเลยแล้วให้เอาชุดของเธอมาชุดนึงด้วยเพราะวันนี้เธอจะค้างบ้านเฟร์
หลังจากโกะแมนตอบตกลงแล้วขับรถออกไป เธอก็กดกริ่ง สักพักมาเรียแม่ของเฟร์ก็เดินออกมา
”กลับมากันแล้วหรอจ้ะ สนุกมั้ย”เธอพูดไปพลางเปิดประตูให้ทั้งสองคน
”ก็สนุกนะค่ะ แต่-------“
”อะไรหรอจ้ะลูก..”
”ก็ดูยัยเฟร์สิค่ะคุณน้า”เมจังพูดพร้อมกับชี้ไปที่เฟร์ในสภาพเหม่อลอย “คือหลังจาก........เอ่อ........”หลังจากนั้น เมจังก้อเล่าเรื่องทั้งหมดให้มาเรียฟัง
”อย่างนั้นเลยหรอจ้ะ ฮิๆๆๆ”มาเรียหัวเราะเล็กน้อย เธอแสดงออกอย่างนี้ทำให้เมจังงงนิดหน่อย ตอนแรกเธอนึกว่ามาเรียจะไม่พอใจเสียอีก
มาเรียมองไปที่ลูกของเธออีกครั้ง แล้วเธอก้อยิ้ม “แม่เข้าใจจ้ะ เอ้า แม่ทำขนมไว้ตั้งเยอะแน่ะ ไปกินกันดีกว่านะ”

ทั้งสามเดินไปที่ห้องครัว เมจังจับเฟร์ให้นั่งนิ่งๆบนเก้าอี้ เพราะดูเฟร์ตอนนี้เธอเหมือนตุ๊กตาล้มลุกเสียเหลือเกิน แล้วเธอก็ไปนั่งบ้าง เฟร์ไม่ขยับเช่นเคย เมจังทำหน้าเบื่อระอาเล็กน้อย แล้วเธอก็หยิบส้อมเพื่อตักขนมเค้กรสวานิลลากิน

สักพักขนมก็หมดลง เมจังกินคนเดียวหมดนั่นแหละ เฟร์ไม่แตะต้องขนมเลยซักนิด มาเรียเห็นเข้าก็เลยหัวเราะขึ้นมาดังๆ เธอเดินมาใกล้ๆเฟร์ ลูบหัวเธออย่างเอ็นดู แล้วบอกให้เมจังพาเฟร์ไปอาบน้ำ
”มือข้างนี้ใช่ไหมที่ ulty จุมพิต” เมจังพูดกับเฟร์ในขณะอาบน้ำในอ่างเดียวกัน ฟองสบู่สีสวยลอยละล่องเต็มอ่าง
”อือ.......”เฟร์ยังคงเหม่อลอยไม่หาย
เมจังเหลืออดเต็มทนกับเพื่อนเธอแล้ว เธอรู้สึกรำคาญจนถึงขีดสุด
”นี่แน่ะๆๆๆๆ” เมจังเอาฟองสบู่สาดใส่หน้าเฟร์
”ว้ายยยยยย ทำอาร๊ายยยยยย ยัยเม๊ !!!!!!!!!!!!!”
”อ๊ะ !! ได้สติแล้วนี่”เมจัง เห็นเข้าดังนั้นจึงได้ใจ กระโดดเข้าไปขยี้หัวของเฟร์ โดยในมือเต็มไปด้วยฟองสบู่
”ยัยบ้าเมมมมมมมม ทำไรเร๊าเนี่ยยยย” เฟร์ได้สติทันที เมจังยิ้มอย่างโล่งอก วิธีของเธอได้ผลแล้ว แต่กระนั้น สงครามฟองสบู่นี้ เมจังเป็นคนก่อ เธอจึงต้องดำเนินมันต่อไปอย่างสนุกสนาน เฟร์ก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน เธอละเลงฟองสบู่กำใหญ่ใส่หัวเมจัง เอาหัวเธอกดน้ำบ้างบางครั้ง ทั้งคู่เล่นกันเสียงดังสนั่นห้องน้ำ ซักพัก 10 นาทีต่อมาพวกเธอจึงเลิก ก็ด้วยความเหนื่อยนั่นเอง
”แฮ่กๆๆๆ เป็นไง หายเหม่อแล้วใช่มะ” เมจังถามไป พลางหอบไป
”ฮ๊า.....ก้อใช่สิย่ะ ยัยบ้า นี่แน่ะๆๆๆๆๆ” เฟร์ที่เหนื่อยน้อยกว่าเอาฟองน้ำละเลงหัวเมจังอีกครั้ง แต่เมจังไม่โต้ตอบเพราะเธอเหนื่อยจนทำอะไรไม่ได้แล้ว

หลังจากนั้น ทั้งสองก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่มอมแมมเต็มไปด้วยน้ำ และฟองเกาะตามตัว มาเรียเห็นเข้าจึงรีบเอาผ้ามาเช็ดตัวพวกเธอ ทั้งสองยืนนิ่งๆให้มาเรียเช็ดแต่โดยดีเพราะทั้งสองเหนื่อยแทบทำอะไรไม่ได้
”เล่นอะไรกันในห้องน้ำเนี่ยลูก หอบแฮ่กๆเชียว หัวยุ่งไปหมดเลยนะ ดูซิมีฟองสบู่ติดตามหัว ตามซอกแขน เดี๋ยวนะ แม่เช็ดให้”
หลังจากนั้นเฟร์ และ เมจังที่ห่มผ้าเช็ดตัวก็เดินออกมา แล้วเดินไปยังห้องของเฟร์ เมจังหลังจากรีบร้อนแต่งชุดนอนของตัวเองเสร็จ ก็ รีบวิ่งไปค้นตู้เสื้อผ้าของเฟร์อย่างรวดเร็ว
”เมย์........ทำอะไร”
”เดี๋ยวนะเฟร์ อย่าเพิ่งแต่งตัว.. เราขอเลือกชุดให้หน่อยนะ”
”หา----?”
”เออ น่า เดี๋ย—เดี๋ยวนะ”
เมจังรื้อตู้เสื้อผ้าของเฟร์เป็นการใหญ่ เฟร์ก้อนั่งรอ พลางคิดในใจว่า ยัยเมย์เล่นจับเพื่อนแต่งตัวแบบแต่งตัวตุ๊กตาอีกแล้ว สักพักเมจังก้อร้องออกมา
”นี่แหละๆๆๆๆ”
เฟร์เห็นชุดที่เมจังหยิบมาเข้าก็ตกใจแทบจะช๊อคอีกทีทันที นี่เป็นเสื้อที่เธอรักที่สุด.......และเธอใส่น้อยที่สุด.........มันคือเสื้อที่มีหน้า ultimate เต็มไปหมดนั่นเอง
”เมจัง!!!!” เฟร์ร้องลั่น “ยัยบ้าอย่าให้เห็นรูปเค้าสิ เราเพิ่ง---“
ไม่ทันขาดคำ เมจังรีบจับหน้าเฟร์หันไปมองโปสเตอร์ขนาดใหญ่ของ ultimate ที่อยู่อีกมุมห้องทันที
”เมจ๊างงงงงงงงงงงงง อยากให้เราช๊อคอีกใช่ม๊ายยยยยยยยยยย”เฟร์ร้องลั่น น้ำตาเธอไหลออกมานิดหน่อย มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ.......น้ำตาแห่งความสุขต่างหาก
”เอ้าๆๆๆ แต่งตัวซะเฟร์ ชุดนี้แหละ” เมจังไม่สนใจที่เฟร์ตะโกน แต่กลับยื่นเสื้อที่เธอเลือกให้ “เจ้าชายของเธอไงใส่เล๊ยย”

หลังจากเฟร์แต่งตัวเสร็จ เมจังก็ยืนดูเพื่อนรักของเธออยู่สักพัก แล้วยิ้ม เมจังทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่างออก แล้วเธอก็คุกเข่าลง แล้วก็จับมือเฟร์
”นางฟ้าของผม”เมจังทำท่าเลียนแบบ ultimate “ผมขอมอบดอกกุหลาบจากสวรรค์เพื่อเป็นตัวแทนแห่งความรักจากผมสู่คุณ my goddess…..” แล้วเมจังก้อแสดงท่ามอบดอกกุหลาบในอากาศแล้วจูบมือเฟร์
”ยัยเมมมมมมมมม----ชั้น-----ทน------ไม่------ไหว-----แล้ววววววววววว”
หลังจากนั้นเอง สงครามก็เกิดขึ้นอีกครั้ง.........สงครามหมอน ทั้งสองปาหมอนและถ้าห่มใส่กัน เมจังก็ตะโกน “นางฟ้าของผม---นางฟ้าของผม”ตลอดเวลา ทั้งคู่เล่นกันจนเหนื่อยหอบอีกครั้ง ซักพัก ทั้งคู่ก็นอนหลับไปทั้งอย่างนั้น มาเรียที่แอบดูทั้งสองมานานแล้วผ่านช่องประตู เมื่อเห็นทั้งสองหลับ เธอจึงเดินเข้ามาในห้อง---จัดข้าวของที่กระจัดกระจายให้เข้าที่จนเรียบร้อย แล้วเธอก็เดินไปจูบหน้าผากของเด็กทั้งสองคนละที เธอเอ่ยคำราตรีสวัสดิ์ แล้วจึงปิดไฟ คืนนั้นเฟร์นอนหลับฝันดีมาก เธอละเมอออกมาหลายครั้งว่า ”พี่ ultimate เจ้าชายของหนู หนูรักพี่ที่สุดเลยค่ะ” เธอละเมออยู่ทั้งคืน.......

เช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้อากาศแจ่มใสมาก เฟร์และเมจัง จึงตกลงใจกันไปเที่ยวสวนสนุก “Paradise World” กัน
”พี่โกะแมนค่ะ วันนี้ไปสวนหนุก พาราด๊ายย เวิลด์ น๊าค๊า~~~” เมจังทำเสียงขอร้องแบบกวนๆกับโกะแมน
”โอเช บักผู้สาวเก๊าะให้แน่นๆนาเด้อครับ ข้อยสิพาสูสู่หม่องที่พวกสูต้องการเอ๊งงงง”
โกะแมนออกรถด้วยเกียร์ 3 ทันที รถกระตุกอย่างแรงและออกตัวไป เฟร์และเมจังโดนแรงกระตุกจงหัวไปชนกระจกด้านข้างประตูรถจนได้หัวปูดคนละลูก “พี่โกะขา~~~หนูไม่ได้รีบนะค๊า เบาๆหน่อยก้อได้~~~”เมจังพูดกับโกะแมนในขณะที่เธอกำลังลูบหัวโนอยู่
และแล้ว รถก็มุ่งหน้าไปสู่สวนสนุก เฟร์คิดในใจว่าพวกเธอได้ประเดิมเครื่องเล่นแรกแล้วในตอนนี้ และดูท่าจะเร้าใจและตื่นเต้นกว่าของเล่นในสวนสนุกเสียอีก


”ultimate เมื่อวานนายทำอะไรลงไปรู้ไหม”
”ทราบครับ”
”เพื่ออะไร”
”อืม...ก็....ทำเซอร์ไพรส์นิดหน่อยแก่ผู้ชมน่ะครับ”
”ใช่ !! มันเซอร์ไพรส์มากๆเลยล่ะ หลังจากที่ผู้ชมในห้องส่ง เอ่อ---พัง---ไม่สิ เกิดระงับอารมณ์ตัวเองไม่อยู่........”
”ครับ ทราบดีครับ ผมขอโทษด้วยครับ แต่ยังไงมันก็จบลงด้วยดีไม่ใช่หรอฮะ”
”เป็นยังงั้นได้ก็ดี !! ----จนกระ荇ั่งฉันมาพบข่าวหนังสือพิมพ์เมื่อเช้านี้........มันเป็นข่าวไม่สู้ดีนัก---เกี่ยวกับเธอ”
”ข่าวอะไรฮะ yuka”
ultimate ตอนนี้เขานั่งอยู่ที่ค๊อฟฟี่ช็อปร้านนึงใกล้ๆตึกที่เป็นบริษัทค่ายเทปของเขา ตอนนี้เป็นเวลาเช้าจึงไม่ค่อยมีผู้คนมากนักแต่ ultimate ก็ไม่ลืมที่จะปกปิดตัวเองให้อยู่ในร่าง koch เขากำลังพูดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง---เธอนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามของเขา เธอคือ yuka ผู้จัดการส่วนตัวของ ultimate นั่นเอง

ข่าวบันเทิง

นักร้องชื่อดังแห่ง deva ….ulty จุมพิตมือกับเด็กที่มาเข้าชมรายการพิเศษถ่ายทอดสดของ Deva ต่อหน้าคนนับล้าน !!

การปิดท้ายรายการที่ยอดเยี่ยม มันเป็นเช่นนั้นจริงรึ !? เด็กสาวคนนั้นคือใครกันแน่ ultimate นักร้องนำวงDeva ทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไรทั้งๆที่ไม่เคยทำมาก่อนเลย

ultimate นั่งอ่านข่าวตัวเองจากหนังสือพิมพ์หลายฉบับไปพลางหัวเราะไปพลาง เขารู้สึกว่าโกโก้ร้อนตอนเช้าแก้วนี้ช่างอร่อยเหลือเกิน แต่ yuka ไม่ได้รู้สึกสนุกด้วย เธอหงุดหงิดทันทีที่เขาหัวเราะ
”มันตลกมากใช่ไหม---กับการที่---มีข่าวฉาวอย่างนี้”
”น้องสาวลับของ ultimate”เขาพูดอย่างสนุกสนานเมื่ออ่านเจอข่าวพาดหัวของหนังสือพิมพ์ฉบับนึงเข้า พูดจบเขาก็หัวเราะอีก “แหมม yukachan มันก็เป็นยังงี้บ่อยๆทุกวันล่ะน่า...ก็แค่ข่าว...ไร้สาระ”
”แล้วไอ้ข่าวไร้สาระที่นายว่า มันทำให้ดาราร่วงได้กี่รายแล้ว”เธอเถียง แววตาเธอตอนนี้ดูตื่นและโมโหมาก
”ก็ใช่” ultimate พูดสบายๆ “แต่ข่าวระดับแค่นี้ มันทำอะไรไม่ได้มากหรอกนะครับ”
”ทำเรื่องใหญ่แล้วไม่รู้จักรับผิดอีก !!” yuka ฉุนจัดเลยตะโกนใส่ ultimate เข้าอย่างจัง “แค่ทำตัวแยกตัวเองเป็นสองชีวิตก็ทำให้พวกเราเดือดร้อนแค่ไหนแล้ว คนอย่างนาย---คนอย่างนายนี่มันเห็นแก่ตัวจริงๆ เคยเข้าใจอะไรบ้างไหม---“
”yuka chan ฟังผม” ultimate พูดตัดบท “ใช่ครับ ผมมันเป็นคนเห็นแก่ตัว ผมขอยอมรับ แต่ถึงยังงั้นผมก็ไม่เคยคิดที่จะทำให้พวกเราเดือดร้อนเลยนะ---คือ เอ่อ—ถึงจริงๆในความจริงแล้วพวกเราต้องเดือดร้อนกันจริงๆ แต่อืม....มม เข้าใจผมหน่อยนะฮะ ผมทำอะไรไปผมรู้ตัวดีทุกอย่าง เอาเป็นว่าต่อจากนี้ไปผมสัญญานะครับ ว่าจะไม่ทำตัวเหลวไหลอีกแล้ว” ultimate พูดพลางจ้องมองตาของ yuka สายตาของเขาที่ดูเหมือนท้องฟ้าที่สามารถโอบกอดโลกได้ทั้งโลก ทำให้ yuka อ่อนไหวไปในทันที
”นี่.. อย่า..มา...จ้อง...ฉัน....อย่าง....นี้..สิ... ul…ty…”yuka พูดติดๆขัดๆ ใบหน้าเธอแดงเรื่อเป็นลูกสตรอเบอร์รี่สด ultimate เห็นเข้าเลยหัวเราะขึ้น แล้วถอนสายตาสุดเซ็กซี่จากเธอ
”หัวเราะอะไรย่ะ”
”ไม่มีอะไรฮะ อื้อ ได้เวลาแล้วครับ เราไปกันดีกว่า” ultimate มองนาฬิกา บัดนี้ได้เวลาแถลงข่าวซิงเกิ้ลใหม่ของเขา “escape from the scar” แล้ว yuka บอกให้ ultimate เตรียมคำตอบดีๆสำหรับเรื่องเมื่อวานด้วย ultimate รับคำแต่ในสมองเขาตอนนี้จริงๆเขาไม่ได้คิดอะไรเลยสักอย่าง......


”วันนี้ deva มีแถลงข่าวซิงเกิ้ลใหม่ใช่มั๊ย เมจัง”
”อื้อ ใช่ๆเห็นว่าคืนนี้เขาจะเอามาฉายตอนข่าวบันเทิงน่ะ”
”แล้วเคยฟังเพลงนั้นรึยังล่ะ อะไร สการ์ นะ”
”เอสเคปฟรอมเดอะสการ์น่ะ แหม เฟร์ เธอนี่ความจำไม่ค่อยดีเลยนะ”
”ก็เรา..........”
ตอนนี้เฟร์กับเมจัง นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ยาวตัวหนึ่งในสวนสนุก ตอนนี้ บ่ายสามได้แล้วพวกเธอเล่นเครื่องเล่นที่อยากเล่น และ ไม่ค่อยอยากเล่น(แต่ที่เล่นเพราะมันเป็นเครื่องเล่นที่เล่นได้ฟรีที่ได้แถมมาจากการเป็นสมาชิก) หลังจากเล่นมาหมดแล้วพวกเธอจึงมานั่งกินไอศครีมและคุยกันไปเรื่อยๆจนกว่าจะสี่โมงเย็น ถึงจะกลับ
”ดอกกุหลาบไว้ตรงหัวเตียงแล้วใช่ไหม”
”ฮื่อ..ดีนะที่เป็นดอกกุหลาบเทียม ถ้าของจริงละก็พอมันเหี่ยวเราเสียดายตายเลย......ก้อ.......พี่ ulty ให้มาทั้งที”
”จ้าๆๆๆ เข้าใจแล้วจ้า” เมจังตอบ เธอมองเพื่อนเธออย่างมีความสุข เฟร์ยิ้มได้ตลอดเวลาเลยเชียววันนี้ จะมีแต่ตอนกินอาหารเท่านั้นแหละที่ไม่เห็นรอยยิ้มของเธอ เมจังเข้าใจดีว่าเฟร์รู้สึกมีความสุขถึงขนาดไหน........ในเมื่อคนที่เฟร์รักมากที่สุดทำกับเธอขนาดนั้น............ตอนนี้เมจังรู้สึกขอบคุณพระเจ้าจริงๆที่เหตุการณ์เป็นเช่นนี้

”ตื้ด ตึ่ง ตึ๊ง ตึง ตึ๊ง ตึง ตึง” เสียงบางอย่างดังขึ้นจากกระเป๋าเป้ของเฟร์
”อ๋า ใครโทรมาเนี่ย” เฟร์เปิดเป้สีชมพูรูปหมีใบเก่งของเธอทันที “ฮัลโหล สวัสดีค่ะ”
”แกอยู่ที่ไหน” เสียงจากโทรศัพท์ดังทันทีที่เธอรับสาย เสียงนั้นดูน่ากลัวและเย็นยะเยือก
”พ่อ” เฟร์ทำเสียงอ่อยทันที ความร่าเริงของเธอดูเหมือนถูกกลืนหายไปหมดสิ้น “หนูอยู่ที่สวนสนุกน่ะค่ะ มีอะไรหรอค่ะ”
”สวนสนุก เฮอะ !! “ พ่อของเฟร์ทำเสียงดูหมิ่นทันที “แทนที่แกจะเอาเวลามาอ่านหนังสือ...เออ แต่ช่างแกเหอะ ตอนนี้กลับบ้านด่วนเลย ฉันต้องพาแกไปออกงานเสียหน่อย-----ความจริงก็ไม่ค่อยอยากพาคนเปิ่นๆอย่างแกไปหรอก---เพียงแต่ท่านรัฐมนตรีอยากเห็นแกก็เท่านั้น”
เฟร์ทำหน้าเหมือนคนกำลังจะเป็นลมทันที แต่ก้อต้องจำใจตอบตกลงไป“ดะ..ได้ค่ะพ่อ เดี๋ยวหนูรีบกลับเลยนะค่ะ” พอเธอตอบตกลงเสร็จ พ่อของเธอก็วางหูทันทีโดยไม่พูดลาซักคำ
”เมจัง....อือ เราคงต้องกลับแล้ว.....”
”คุณพ่อโทรมาใช่ไหม”
”ฮือ พ่อเขาโทรบอกว่าคืนนี้จะให้ไปข้างนอก ออกงานอะไรเนี่ยแหละ”
”มองหน้าเธอก็รู้.....อื้อ กลับกันเหอะ ยังไงวันนี้เราก็สนุกกันมาเยอะแล้วเนอะ”
หลังจากนั้นทั้งสองก็โทรเรียกโกะแมนให้ขับรถมารับ สักสองสามนาทีหลังจากโทร รถก็มาจอดตรงหน้าพวกเธอด้วยความรวดเร็ว ทั้งสองขึ้นรถ แล้วก็มุ่งตรงเพื่อกลับบ้าน “เมจัง เราว่าคืนนี้เราคงไม่ได้ดูข่าวงานแถลงข่าวซิงเกิ้ลใหม่ของ deva แล้วล่ะ” “ไม่ต้องห่วงเฟร์ เดี๋ยวเราอัดวีดีโอไว้ให้” “จริงหรอจ้ะ ขอบใจน๊า เพื่อนรัก”
เมจังพยายามเอาใจและชวนเฟร์คุยเรื่องสนุกๆเพื่อให้เธอเครียดน้อยลง แต่ก็ไร้ผล เฟร์ยังคงทำหน้าเบื่อๆเหมือนเดิม....

รถมาจอดหน้าบ้านเฟร์พอดี เฟร์รีบเปิดประตูรถแล้ววิ่งไปเปิดประตูบ้านทันที เฟร์รีบสาวเท้าก้าวไปยังห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว
”มาแล้วเรอะ”พ่อของเฟร์ที่นั่งกอดอกรอด้วยสีหน้านิ่งๆทักเธอทันทีที่เธอเข้ามา วันนี้เขาแต่งตัวดูดีกว่าปกติทีเดียว “ไอ้บทจะเร็วก็เร็วใช้ได้นี่”
”ค่ะ สวัสดีค่ะ คุณพ่อ”
”อืม สวัสดี ไม่มากเรื่องเลยนะ แกเอาชุดที่ชั้นเตรียมมานี่ ใส่มันซะ แล้วไปงานกับฉัน งานเดียวกันกับที่แกเคยพิมพ์การ์ดให้ฉันนั่นแหละ” พ่อของเฟร์พูดพลางชี้ไปที่ถุงกระดาษใบใหญ่สีเทาที่อยู่บนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่น “ฉันให้เวลาแกครึ่งชั่วโมงสำหรับการแต่งตัว เดี๋ยวเราต้องไปร้านทำผม แต่งหน้าอีก ทำให้แกน่ะแหละ รีบเข้าเพราะเวลามีไม่มาก”
”ค่ะ คุณพ่อ” เธอตอบตกลงด้วยใบหน้านิ่งๆ ในใจเธอรู้สึกเซ็งมาก แต่ถึงกระนั้นเธอก็ต้องยอมทำตามแต่โดยดี

เฟร์รีบวิ่งขึ้นห้องแล้วไปอาบน้ำทันที เธออาบอย่างลวกๆ รีบเช็ดตัว แล้วจัดการหยิบชุดที่อยู่ในถุงกระดาษทันที
”โหหห”เฟร์ร้องลั่น “ให้แต่งชุดคุณหนูอย่างเนี้ยเนี่ยนะ อี๋......”เธอทำหน้าเบี้ยวทันที เธอรู้สึกอายกับการที่จะต้องแต่งชุดแบบนี้เหลือเกิน
แต่สุดท้ายเธอก็ต้องสวมมัน ----ถ้าต้荝งโดนพ่อลงโทษละก็ ขอใส่ไอ้ชุดบ้าๆนี่ดีกว่า-----เธอคิดในใจ หลังจากที่เธอใส่ชุดเสร็จแล้ว เธอรีบวิ่งไปยังกระจกทันที ชุดสีชมพู ที่ทั้งชุดเต็มไปด้วยลูกไม้อย่างี้ทำให้เธอรู้สึกเขินตัวเองทันทีเมื่อเธอมองตัวเองในกระจก
”เฮ้อ.....บ้าที่สุดเลย” เฟร์รำพึงกับตนเอง
ต่อมาเธอตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้ง---ก็เจ้าชุดนี้มันทั้งซิบ ทั้งกระดุมมันเยอะแยะเต็มชุดไปหมดนี่ เรียบร้อยแล้วเธอก็เดินลงชั้นล่างอย่างระมัดระวัง เพราะกระโปรงมันช่างเทอะทะและเกะกะเสียนี่กระไร
”25 นาที ทำเวลาได้ดีมาก” พ่อของเธอบอกทันทีที่เธอลงมา เฟร์คิดในใจว่าพ่อตัวเองทำไมต้องมาคอยจับเวลาเธอเวลาเธอจะทำอะไรทุกทีด้วยนะ
จากนั้น เขารีบสั่งให้เฟร์ไปขึ้นรถ ต่อมา พ่อเธอก็ขับรถพาเธอมุ่งตรงไปยังร้านทำผมของสไตล์ลิสชื่อดังคนหนึ่งทันที

”สวัสดีฮ๊าป๋า วันนี้ป๋าพาลูกสาวมาด้วยหรอฮ๊า” เจ้าของร้านทักทายทันทีที่ทั้งสองเข้ามา
”อืม เจ้าแห่งราตรี...แกช่วยจัดการไอ้หัวยุ่งๆ และก็แต่งหน้าให้ลูกสาวฉันที ฉันจะพายัยเด็กนี่ไปออกงาน Midnight of Stars เสียหน่อย”
”ว้ายยย งานที่รวมพวกคนดัง นักการเมือง นักธุรกิจ พวกไฮโซ แล้วก็ดาราระดับสุดยอด หรอฮ๊า ว๊ายยยอิจฉาลูกสาวป๋าจัง อื้อ..มามะหนูน้อยน่ารัก มา เดี๋ยวพี่จะทำให้หนูสวยเด่นยิ่งกว่าซินเดอเร๊ลาเสี๊ยอีก”
เฟร์อดหัวเราะไม่ได้กับท่าทีของเจ้าของร้าน แต่เธอไม่สามารถหัวเราะดังๆได้เพราะพ่อของเธอยังยืนอยู่ เธอเลยได้แต่ยิ้มและหัวเราะในลำคอเท่านั้น

หลังจากนั้น สองชั่วโมงผ่านไป เฟร์แทบจะบ้าตายกับสภาพตัวเอง เธอดูเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้ไม่มีผิด เธอไม่ชอบเลยกับสภาพแบบนี้ เธอนึกในใจว่า แต่ก่อนเจ้าสไตล์ลิสคนนี้คงชอบดูละครลิงแน่ๆ ถึงได้แต่งหน้าเธอออกมาแบบนี้ เฟร์แอบเอากระดาษซับเครื่องสำอางค์ออกบ้างบางครั้งเพื่อให้มันบางลง แต่เจ้ากระเทยสไตล์ลิสนั่นเหมือนเป็นผู้หยั่งรู้ พอเธอซับมัน เขาก็กลับมาเติมเครื่องสำอางค์เพิ่มเข้าไปอีก เฟร์ทำหน้าเซ็งๆแล้วจึงตัดสินใจที่จะนั่งซับเครื่องสำอางค์ในรถดีกว่า

หลังจากออกจากร้าน---ขณะนั้นเป็นเวลาเกือบทุ่มแล้ว---พ่อของเธอจึงรีบบึ่งรถพาเธอไปสู่สถานที่จัดงานทันที
”มาแล้วเจ้าภาพของเรา” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาทันทีที่ทั้งสองเดินเข้าไปในตัวงาน
”และนั่น !! โอ้วว คู่ควงคนล่าสุดของนายหรอ----ร๊อด”
”ลูกสาว” เขาตอบด้วยนำเสียงขุ่นๆ
”ฮ่าๆๆๆ รู้อยู่แล้วน่าร๊อด—เพื่อนรัก ยังทำหน้าไม่รับแขกเหมือนเคยนะนายน่ะ---ตั้งแต่สมัยเด็กๆแล้ว แกมันชอบทำท่าเอาจริงเอาจังตลอดเวลา”
”เออ”ร๊อดหรือพ่อของเฟร์ยังทำน้ำเสียงเช่นเดิม “แล้วท่านรัฐมนตรี Hiiragi มารึยัง “
”มาแล้ว นู้นไง”เขาชี้ไปทางสวนกลางงานที่จัดรูปแบบสวนสไตล์ญี่ปุ่น “ยังจ้อเก่งตามเคย อวดได้เรื่อย—“
”เหรอ” ร๊อดตอบอย่างง่ายๆ สายตาของเขาพลางจับจ้องไปที่รัฐมนตรี “แล้วเดี๋ยวเจอกัน ขอทำธุระให้เสร็จๆก่อน”
”ได้เลยๆ ร๊อด เดี๋ยวจะเตรียมบรั่นดีไว้ให้นายแล้วกัน”

แล้วร๊อดก็พาเฟร์เดินจากจุดนั้นมา แล้วตรงไปยังสวนกลางงาน
”แกวางตัวให้ดี ยิ้มเข้าไว้ สุภาพเข้าไว้ และอย่าพูดอะไรมาก”ร๊อดสั่งลูกสาวอีกครั้งหนึ่ง วันนี้เขาสั่งเรื่องนี้กับเฟร์เป็นร้อยรอบนับตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว
”สวัสดีครับ---ท่าน”
”อ้าว มาแล้วเรอะร๊อด----เจ้าภาพที่มีเกียรติ์อันสูงศักดิ์ คุณมาสายไปหน่อยรู้ไหม”
”ต้องขอโทษด้วยนะครับท่าน—“
”ช่างเหอะ”รัฐมนตรี hiiragi ทำหน้ายิ้มๆ พร้อมตบไหล่ร๊อดเบาๆที่แสดงถึงว่าเขาให้อภัย “ไหนล่ะ เจ้าหญิงตัวน้อยของคุณ”
”นี่ครับท่าน..”แล้วร๊อดก็จูงเฟร์ที่แอบอยู่ข้างหลังเขาออกมาให้ท่านรัฐมนตรีดู
”สวยเหมือนแม่ไม่มีผิด !! ตาเธอเหมือนคุณนะร๊อด แต่ริมฝีปากบางเหมือนแม่เลย สวยทีเดียว !!”รัฐมนตรีออกปากชม
”ขอบคุณมากครับท่าน”ร๊อดโค้งหัวนิดๆอย่างนอบน้อมให้แก่รัฐมนตรี
”ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้น”รัฐมนตรี hiiragi ทำหน้าเหยเกนิดหน่อยกับกิริยาที่สุภาพไปของร๊อด “แล้วว่าไงจ้ะแม่หนู อายุเท่าไหร่ล่ะ”
”สะ...สิบสามค่ะ”
”โอ้ งั้นก็เท่ากับหลานของลุงเลยสิเนี่ย---อายุเท่ากัน เด็กผู้ชายน่ะ เห็นอย่างนี้แล้วอยากให้หนูรู้จักหลานของลุงจังเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ”
เฟร์รู้สึกประหม่าอย่างมากเมื่อเจอกับรัฐมนตรีท่านนี้ เขาดู---เปิดเผยและพูดไม่ค่อยเกรงใจใครเท่าไหร่---ถึงเขาจะพูดเพื่อความสนุกก็ตามเถอะ เฟร์รู้สึกเบื่อมากและอยากจะออกไปจากที่นี่เสียเหลือเกิน

แต่แล้ว.....ความคิดที่เธออยากออกไปจากที่นี่ก็เปลี่ยนทันทีเมื่อได้ยินคนกลุ่มหนึ่งพูดกัน
”นี่ โคนาเงอิ รู้ไหมวันนี้ใครจะมางาน”
”ใครหรอ pay ทักษิณหรอ..?”
”บ้า ขานั้นโดนยำหนักคงไม่มาหรอกน่า ก็คนนั้นไงที่เป็นนักร้องน่ะ ที่ดังๆ ที่ปีก่อนไปทำงานที่อเมริกา”
”เอ๋ สมหมายน้อย ดวงเจริญหรอ คนที่ไปร้องเพลงเปิดคอนเสิร์ตที่อเมริกา”
”จะบ้าหรอออ-----ultimate ต่างหาก คิดอะไรไปนู้น”
”เฮ้ยยยย จริงหรออ ulty จะมาหรอ อย่าล้อเล่นนะ”

”ก็เออน่ะสิ เห็นว่าจะมาเล่นเปียโน กับร้องเพลงแจ๊สในงานด้วย”
”จริงง่า.......”

เฟร์แทบร้องกรี๊ดทันทีที่ได้ยินสองคนนั่นคุยกัน แววตาที่ว่างเปล่าตอนนี้กลับมีแสงเจิดจรัสและเต็มไปด้วยประกายทันที หลังจากพ่อของเธอเดินไปคุยกับแขกผู้อื่นจนลืมเธอ เฟร์ก็รีบเดินหา ultimate ไปทั่วงาน
”พี่ค่ะ เห็น ultimate มั้ย”เธอถามกับพนักงานเสิร์ฟเครื่องดื่มที่เค้าน์เตอร์
”ไม่ทราบสิครับน้อง แต่เห็นว่าจะมานะ”
เฟร์เริ่มท้อใจในการตามหา และคิดในใจว่ารอเวลาแสดงดีกว่า แต่เธอไม่ได้ต้องการที่จะดูการแสดงของเขาอย่างเดียวหรอก เธออยากคุยกับเขามากกว่า

”เฮ้อ...ออ ไม่เจอซักที ยิ่งดึกคนก็เริ่มเยอะ....แล้วจะหาเจอไหมเนี่ย......เอ....หรือยังไม่มานะ”
หลังจากนั้นเฟร์จึงตัดสินใจ ไปเดินเวียนวนอยู่แถวๆทางเข้าของงาน แต่ก็ยังไม่มีใครมาเสียที จนเฟร์เริ่มเบื่อหน่ายในการเดินหา เธอจึงตัดสินใจเดินกลับไปหาพ่อของเธอ”

”ที่นี่หรอฮะ yuka”
”ใช่แล้ว เป็นไงล่ะ คุณ koch”

เฟร์ได้ยินเสียงคนข้างหลังและชื่อที่คุ้นเคยเธอรีบหันหลังกลับทันที
”พี่ koch !!”
”เอ้ยยย น้องเฟร์”
”นั่นใครน่ะ” yuka ถามทันที
koch ไม่รอช้าเขารีบดึง yuka มาใกล้ๆทันที เขากระซิบกับ yuka ว่านี่เป็นคนรู้จักของเขา และเขาก้อไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าเขาคือ ultimate yuka พยักหน้าทำหน้าที่มีความหมายว่า”เหมือนเคยสินะ”แล้ว yuka ก็เดินแยกกับ koch ไป
”4 ทุ่มนะ อย่าลืม”yuka พูดเตือน koch เรื่องเวลา
”อืม”
แล้ว yuka ก็เดินจากไป “เอ...เด็กคนนี้หน้าคุ้นๆแหะ”เธอพูดกับตัวเองระหว่างเดิน

”ใครหรอคะพี่ น่ารักเชียว แฟนหรอ”
”ปล่าวจ้ะ นั่น----เจ้านายพี่เอง” koch พูดปด แต่เขาก็แอบขำเล็กน้อยที่เขาพูดโกหกไปแบบนั้น
”คนที่ให้เฟอร์รารี่พี่ขับน่ะหรอค่ะ”
”อืออ นั่นแหละจ้ะ ท่าทางใจดีไหมล่ะ”
”ก็......ดูเจ้ากี้เจ้าการมากกว่านะหนูว่า......แล้ววันนี้พี่มาคอยติดตามเจ้านายหรอค่ะ”
”จ้ะ ก็อย่างนั้นแหละ คือพี่......ก็มาช่วยเค้าคุยเรื่องงานกับลูกค้านิดหน่อย” koch ชักเริ่มโกหกคล่อง เขาภูมิใจในตัวเองนิดหน่อย
”แล้วสี่ทุ่มนี่อะไรค่ะ จะทำอะไรหรอ บอกหนูหน่อยได้มั้ย”
”ก็ลูกค้าจะมาตอนสี่ทุ่มไงล่ะจ้ะ”
”อ้อ......ค่ะ”
”แล้วเฟร์มากับใครหรอจ้ะ”koch เริ่มถามเธอบ้าง
”พ่อค่ะ.....บอกตรงๆนะหนูน่ะ--ไม่อยากมางานนี่หรอก น่าเบื่อจะตาย”
”ฮ่าๆๆๆๆๆ คิดเหมือนกันเลยนะ อื้อ พี่ว่าเราไปหาอะไรทานข้างในดีกว่านะ ยืนคุยกันอย่างนี้มันก็ยังไงๆอยู่”
”นั่นสิเนอะ หนูก็ชักจะหิวแล้วด้วย”

แล้วทั้งสองก็เดินไปในส่วนที่จัดวางอาหารบุฟเฟ่ต์ ทั้งสองตักอาหารกินมาอย่างสนุกสนาน koch อดชมเฟร์ไม่ได้เรื่องชุด เฟร์อายนิดหน่อย แต่ความรู้สึกเบื่อหน่ายของเธอก็หมดลงไปจนหมดสิ้น
”แล้วตกลงเดินจนทั่วก็ไม่เจอ ultimate งั้นหรอ”
”ใช่ค่ะ..จริงๆหนูก็จะได้เจอเค้าตอนแสดงน่ะนะ แต่หนูอยากเจอเขาแล้วได้คุยกับเขา-----สองต่อสองมากกว่า”
koch อดกลั้นยิ้มไม่ได้ “แล้วอยากเจอมากขนาดไหนล่ะ”
”อยากเจอมากที่สุดในชีวิตเลยล่ะ----“แล้วเฟร์ก็เล่าเรื่องเหตุการณ์เมื่อวานที่ ultimate มอบดอกกุหลาบและจูบมือเธอ “รู้ไหมหนูอยากคุยกับเขามากที่สุดเลย—ที่เค้าทำไป---เค้าเรียกหนูว่าเทพธิดาของผมด้วยนะ---แล้วก็....หนูรักเค้ามากๆเลยล่ะ รักยิ่งกว่าชีวิตตัวเองเสียอีก”
koch หน้าแดงก่ำทันทีที่ได้ยิน เขาเบี่ยงหน้าหลบเฟร์แล้วทำเป็นฟอร์มเป็นตักขนมทาน

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปรอบงาน-----จุดประสงค์หลักๆคือเดินหา ultimate นั่นแหละ koch แอบหัวเราะนิดๆๆ......ในเมื่อเขาเองนั่นแหละคือ ultimate แล้วเราทำไมต้องมาเดินจนเมื่อยขาเพื่อตามหาตัวเองด้วยเนี่ย
เวลาล่วงเลยมาจนถึง 4 ทุ่ม เฟร์หมดความพยายามที่จะตามหา ultimate koch บอกขอตัวกับเฟร์เพราะถึงเวลานัดแล้ว เธอถามว่าแล้วพอเสร็จเรื่องงานแล้วมาคุยกับเธออีกได้ไหม เพราะกว่าที่เธอจะกลับก็คงตีสอง ตีสาม เพราะดูเหมือนว่าพ่อของเธอกำลังเริ่มเฮฮากับเพื่อนฝูง(ที่มากกว่าครึ่งของจำนวนคนในงานที่เป็นเพื่อนๆสมัยเรียนของร๊อด)และเริ่มเมาได้ที่แล้ว koch ตอบตกลงและสัญญาว่าจะกลับมาแล้วเขาก็เดินจากไป

”สวัสดีครับท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีอันทรงเกียรติ์ทุกท่าน”พิธีกรกล่าวเปิดงาน ร๊อดเดินมายืนใกล้ๆเขาเพราะเป็นประธานจัดงาน----เขาหน้าแดงนิดหน่อยด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ “วันนี้เราได้รับเกียรติ์จากศิลปินท่านหนึ่ง ถือว่าเป็นความภูมิใจของประเทศเราเลยทีเดียว----เขาแสดงให้เห็นถึงความสามารถของชนชาติเราให้ชนชาติอื่นได้ประจักษ์ ตอนนี้เขาเป็นนักร้องนำให้กับวงดนตรีร๊อค วงที่ตอนนี้ดังที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ วันนี้เขาไม่ได้มาร้องเพลงของเขาหรอกครับ ในค่ำคืนที่พิเศษนี้ เขาจะมาบรรเลงเปียโนให้ทุกท่านฟังครับ เชิญพบกับเขาเลยครับ ------Ultimate G. Universe กับบทเพลง “Moonlight Sonata”ครับ
เสียงปรบมือสนั่น เฟร์แอบกรี๊ดเล็กๆอยู่ในลำคอ ultimate เดินออกมาด้วยชุดสูทสีดำของ Giorgio Armani เค้าโค้งให้กับแขกทุกคนด้วยความสุภาพ แล้วก็นั่งลงตรงหน้าเปียโน เขานั่งนิ่งๆสักครู่เพื่อรวบรวมสมาธิ แขกในงานเงียบกริบ แล้วเขาก็เริ่มบรรเลง

เปรียบเสมือนดนตรีจากสวรรค์ ถึงเพลงที่เขาบรรเลงนั้นฟังแล้วเศร้าแต่มันก็มีความไพเราะอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ นิ้วอันเรียวยาวของเขาที่สร้างเสียงเพลงออกมายามที่สัมผัสกับคีย์แต่ละครั้งนั้น มันสามารถทำให้จิตใจของผู้ฟังตกอยู่ในภวังค์ได้ เฟร์น้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว เธอรู้สึกประทับใจกับมันเสียเหลือเกิน ต่อมาเมื่อจบลง ultimate ไม่รอช้า เริ่มบรรเลงดนตรีที่แสนสนุกสนานของ Wolfgang Amadeus Mozart ต่อทันที บรรยากาศเศร้าๆเมื่อกี๊เปลี่ยนไปในพริบตา ทุกคนยิ้มเมื่อได้เห็นลีลาและท่าทางที่ ultimate แสดงออกมาขณะเล่น เฟร์จ้อง ultimate ตาไม่กระพริบ เธอคิดในใจว่า ถ้าได้เป็นคนรักกับคนๆนี้เขาจะมีความสุขเพียงใดนะ
ในที่สุดบทเพลงก็จบลง ultimate ลุกขึ้นและโค้งให้แก่แขกในงานทันที ทุกคนปรบมือดังสนั่น
”ยอดเยี่ยมมาก !!” ร๊อดเอ่ยปากชมทันที “สมกับที่เขาพูดกันไว้ไม่ผิด คุณเป็นอัจฉริยะทางดนตรีจริงๆ”
”ขอบคุณครับคุณร๊อด และ ขอบคุณแขกทุกๆคนด้วยนะครับที่ให้เกียรติ์กับผม”
”เอ้า คุณ ultimate คุณต้องร้องเพลงแจ๊สด้วยไม่ใช่หรอ---ผมได้ยินมา” ชายคนหนึ่งตะโกนออกมาเขาเป็นหนึ่งในแขกของงานนั่นเอง
”ไม่ต้องห่วงไป T.O.SOFT” ร๊อดพูดกับคนๆนั้น เขาเป็นเพื่อนคนหนึ่งของร๊อดนั่นเอง “เราได้ฟังแน่ แต่ขอให้หนุ่มผู้เป็นอัจฉริยะคนนี้ได้พักหายใจเสียก่อน”

หลังจากนั้น นักดนตรีสามคนก็เดินออกมาจากทางด้านประตูข้างๆ พวกเขาถือแซกโซโฟน และไวโอลินมา แล้ว ultimate ก็หันไปพูดคุยกับพวกเขานิดนึง ซักพัก ดนตรีก็เริ่ม
ดนตรีบรรเลงขึ้นมาทันทีด้วยเสียงแซกโซโฟน ultimate เลือกร้องเพลงแจ๊สของ Louis Armstrong และ nat king cole เขาร้องได้ดีมาก ดนตรีทุกตัวโน้ตเหมือนเป็นเพื่อนกับเขา เสียงของเราช่างเข้ากับดนตรีเสียเหลือเกิน เขาร้องหลายเพลงด้วยกันและยังแถมท้ายด้วยการร้องเพลง singing in the rain ของ Gene Kelly บวกด้วยการแสดงการเต้นแท็ปเล็กๆน้อยๆระหว่างร้องอีกด้วย

เมื่อการแสดงจบลงผู้ชมปรบมือและส่งเสียงผิวปากกันลั่น ultimate โค้งให้กับผู้ชมอีกครั้ง กล่าวคำขอบคุณ แล้วก็เดินออกไป เฟร์รู้สึกทึ่งในตัวของ ultimate มาก แต่แล้วเธอก็คิดว่า คนที่สุดยอดระดับนั้นสำหรับคนอย่างเธอคงไม่มีวันเข้าถึงหรอก

”เป็นไงฮะ การแสดง---พี่กลับมาดูไม่ทัน” koch วิ่งกระหืดกระหอบมาหาเฟร์ทันที่หลังจากการแสดงจบไป 10 นาที
”พี่ไม่ได้ดูหรอ----ว๊า –เสียดายจังอ่ะ พี่ ulty นะสุดยอดมากเลยล่ะ ยิ่งตอนที่เขาเต้นแท็ปนะหนูชอบมากเลยอ่ะ”
”ฮ่าๆๆๆๆๆ ดีจังนะ เสียดายจัง.......อืมมมม”koch มองหน้าเฟร์สักครู่แล้วพูดต่อ “อืมม นี่เฟร์ พี่..พี่ขอโทษนะ เดี๋ยวคือ พี่ต้องไปแล้วล่ะนะ อืออ ต้องไปส่งเจ้านายก่อนน่ะ”
”แง้งงงงงงง พี่ koch จะทิ้งหนูหรอออออ” เฟร์ร้องอ้อนทันทีด้วยสีหน้าผิดหวัง
”พี่ต้องไปส่งเจ้านายน่ะ อือ.....พี่อาจจะกลับมาที่นี่อีกนะ.....ถ้าอะไรต่ออะไรเร็วกว่าที่คิด พี่อาจจะกลับมา”
”ก้อ....ก้อได้นะ เป็นไปได้ก็กลับมานะ.....”
”จ้าๆๆๆๆ เอ้อ....เอางี้” kochพูดพลางหยิบกระดาษจากกระเป๋าเสื้อและเขียนอะไรบางอย่างลงไปแล้วส่งให้เฟร์ “นี่เบอร์โทรของพี่นะ----จริงๆมันคือเบอร์ของคุณป้าเขาที่หอน่ะ---แต่ถ้าอยากคุยกับพี่ก็โทรมาที่เบอร์นี้ได้นะ”
”เย้ !! เดี๋ยวถ้าว่างๆหนูจะโทรไปน๊า ง่ะๆๆๆๆ นี่ๆๆเอาเบอร์หนูไปด้วยๆๆๆๆ”ว่าแล้วเธอก็ขอปากกามาจาก koch แล้วเขียนเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านของเธอลงในกระดาษบ้างแล้วก็ส่งให้ koch “นี่เบอร์หนูนะ โทรมาบ่อยๆก็ได้นะ”
koch รับกระดาษด้วยสีหน้าแช่มชื่น แล้วพับเก็บมันอย่างดีลงกระเป๋าสตางค์ “อื้อ พี่ต้องไปแล้วล่ะจ้ะ งั้นพี่ลานะ บายจ้ะ”
”บายค่า พี่ชาย”เฟร์เรียก koch ว่าพี่ชายได้อย่างเต็มปากเต็มคำ----เพราะตอนนี้เธอรู้สึกกับเขาอย่างนั้นจริงๆนั่นแหละ(หรืออาจจะมากกว่านี้ก็ได้แต่เธอไม่รู้เอง)

”รอนานป่าว yuka” koch วิ่งกระหืดกระหอบมายังหน้าทางเข้างาน
”ไม่เท่าไหร่หรอก-----แต่ถามจริงๆ เด็กคนนั้นน่ะคนเดียวกับเมื่อวานที่นายไปจูบมือและให้ดอกไม้เขาใช่มั้ย”
koch ยิ้มให้ yuka แต่เขาก็ไม่ตอบอะไรเธอ “กลับกันดีกว่านะ” koch เอ่ยออกมาหลังจากยิ้มให้เธอได้พักใหญ่
”อื้อ” yuka ตอบ จริงๆเธอก็ไม่อยากคาดคั้นอะไรกับ koch เหมือนกัน เพราะเธอไม่อยากเอาเรื่องยุ่งยากมาทะเลาะกับเขาอีก

ทั้งสองเดินลงบันไดเตี้ยๆของงานแล้วเดินไปยังที่จอดรถ แต่แล้วระหว่างที่ทั้งคู่จะเดินไปถึงรถ ก็มีแสงไฟดวงใหญ่ส่องมายังหลังของคนทั้งสอง เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มลั่น
”เฮ้ๆๆๆๆๆ เสร็จงานกันแล้วใช่มั้ยพวกนาย” เสียงหนึ่งดังมาทางเดียวกับแสงไฟด้านหลัง ทั้งสองหันไปมองทันที
”ฮะ...เฮ้ย neo .......มาได้ไง”
”ก็ผ่านมาพอดี แล้วเราก็รู้เรื่องที่พวกนายมาแถวนี้ด้วย ก็เลยแวะมาดูนิดหน่อย เมื่อกี๊มาทันดูแกเต้นระบำกระทืบพื้นด้วย ฮาชมัดเลย ฮ่าๆๆๆ.....อืม.... เฮ้ yuka เราไปส่งเอาไหม บ้านเธอไปทางเดียวกับคอนโดเรานี่”
”เราว่าแกลดไฟที่รถก่อนดีกว่านะ แสบตา”
”เออ นั่นดิ”แล้ว neo ก็ปิดไฟสูงลง
”neoค่ะ งั้น เรากลับกับ neo แล้วกันนะ อือ ให้ ulty ไปส่งมันก็คนละทาง บ้านเรากับบ้าน ulty มันคนละฟากโลกกันเลย ดีแล้วจะได้ไม่รบกวน” yuka หันไปทาง koch “เอายังงั้นนะ ulty เพราะพรุ่งนี้เห็นว่ามีเรียนเช้าด้วยไม่ใช่หรอ”
”อือ ยังงั้นก็ได้ฮะ”

หลังจากนั้น yuka ก็ขึ้นรถ neo ไป koch เอ่ยลาทั้งสองแล้ว neo ก็ขับรถออกไป
koch มองรถออกไปสักพัก ความคิดเขาก็แล่นออกมา เขาควรจะกลับเข้าไปในงานดี หรือควรจะกลับบ้านดี หรือ............

แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจได้ เขาหยิบกุญแจรถออกมาจากเสื้อนอกของเขา แล้วไขประตูเข้าไปในรถทันที

ทางด้านเฟร์ ตอนนี้เธอรู้สึกเบื่อมากๆ เธอนั่งหง่าวตรงเก้าอี้ยาวในมุมมืดๆของงาน ตอนนี้แขกคนสำคัญส่วนใหญ่ก็เริ่มกลับกันแล้ว และพ่อของเธอกำลังเมาได้ที่กับเพื่อนๆของเขาเชียว เฟร์ตอนนี้เธอเบื่อมาก เธอเกือบหลับหลายครั้ง แต่ไม่อยากถูกพ่อเธอทิ้งไประหว่างเธอหลับ-----เวลาพ่อเมาพ่อมักจะลืมคนที่พามาด้วยประจำ---เฟร์เลยตัดสินใจเดินไปชั้นสองของหอนาฬิกาเล็กๆที่อยู่ติดกับสถานที่จัดงาน แล้วเธอก้อยืนมองดาวยามค่ำคืนอยู่ในหอนาฬิกาเงียบๆคนเดียว

”เฮ้อ.......ดวงดาวจ๋า ดวงดาวน่าอิจฉาจังนะ ไอ้บินอย่างอิสระในอวกาศ หนูอยากเป็นอยากดวงดาวมั่งจัง หนูจะได้บินไปในที่ๆอยากจะไป มันคงน่าสนุกเนอะ”เฟร์ยืนพูดอย่างเหงาๆคนเดียวกับท้องฟ้า “เฮ้ออ ชีวิตหนูก็แสนจะน่าเบื่ออย่างนี้แหละนะ คุณดวงดาว”

”สวัสดีครับ”เสียงหนึ่งดังมาข้างหลังเธอทันที แต่เฟร์ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง ได้แต่ตอบว่าค่ะ แล้วยังคงมองดาวต่อไป
”มาทำอะไรคนเดียวเนี่ย ไม่ลงไปสนุกข้างล่างล่ะ”
”ไม่เอาหรอก หนูเบื่อ.......ไม่ได้หมายความว่างานไม่ดีหรอกนะค่ะ แต่หนูเบื่อของหนูเอง”
”งั้นหรอครับ”เสียงฝีเท้าของเจ้าของเสียงดังเข้ามาใกล้ตัวเธอ เธอรู้สึกว่าเขามายืนอยู่ข้างหลังเธอใกล้ๆแล้ว---แต่เธอก็ยังคงมองท้องฟ้าต่อไป
”ดวงดาวสวยจังนะ”เขาพูดอีก “ เหมือนเหล่าเทพบินไปมาเลยนะ ดวงดาวพวกนี้”
”เห...คุณก็คิดยังงั้นหรอค่ะ”
”ใช่ครับ...........sometimes I look at the sky ฉันเห็นแสงลอยผ่าน ดูเหมือนเทพบินมาจุติ ฉันคิดว่าชีวิตของฉันน่าจะเป็นเช่นนี้บ้าง I pray ฉันเฝ้าอธิษฐานทั้งคืนขอเป็นเพียงดาวได้ซักคืนก็คงดี ชั้นอาจได้เจอความรักที่ขาดหายไป”
เฟร์ได้ยินเพลงที่เขาร้องเธอก็ตะโกนขึ้นมาทันที “White Sky in Midnight !! เพลงนี้มัน..”เธอตัวแข็งอยู่สักพักแล้วพูดต่อ”แล้วเสียงนี้มัน” เธอหันหลังกลับไปทันที สิ่งที่เธอไม่คิดว่าจะเกิด สิ่งที่เธอไม่เคยหวังเลยว่าจะได้เจอ กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ
”พี่ ULTIMATE !!” เฟร์ร้องตะโกนลั่นด้วยความตกใจ.....