Chapter Second : Angel and Fairy

”ขอต้อนรับครับ “Deva” สู่รายการ hot universe ครับ” พิธีกรชายกล่าวคำต้อนรับ เมื่อทั้ง 5 นั่งลง
”ค่ะ!! พวกเขาเพิ่งจบงานคอนเสิร์ตฉลองปีใหม่มาเมื่อคืนวานเองนะค่ะ”พิธีกรหญิงวัยรุ่นเอ่ยดำเนินสู่เนื้อหาของการสัมภาษณ์
”ครับ พวกผมเพิ่งจบคอนเสิร์ตมาเมื่อวานเอง เหนื่อยมาก แต่ก็รู้สึกสนุกมากเลยนะครับ” nop หรือ white crow เอ่ยบอกเพื่อให้คำสัมภาษณ์ ผู้ชมในห้องส่งโดยเฉพาะสาวๆ และ “Deva Fan Club of heaven” แฟนคลับของ deva ต่างส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น neo เห็นแล้วได้ใจเลยโบกมือให้ทางสาวๆแถมส่งจูบอีกต่างหาก สาวๆในห้องส่งร้องกันดังลั่น บางคนกรี๊ดจนสลบไปเลยก็มี การสัมภาษณ์ดำเนินไปเรื่อยๆ แต่ที่เห็นสาวๆกรี๊ดให้มากที่สุดก็คงคือ ultimate ไม่ว่าเขาจะพูด กระแอม หรือ ไอ จะมีเสียงกรี๊ดท้ายประโยคทุกคำ ultimate ยิ้มเล็กๆ แต่ไม่โชว์ออฟออกหน้าออกตาแบบ neo

และแล้วการสัมภาษณ์ก็สิ้นสุดลง พิธีกรกล่าวประโยคจบรายการและลาผู้ชม เหล่า Deva ทั้ง 5 คนโบกมือลาและเดินไปหลังเวทีซึ่งเป็นห้องพักนักแสดง
”ตกลงคืนนี้แกว่าไง ulty เราจะไปผับกัน แกไปมะ” neo เอ่ยชวน
”เออ กินเหล้าอีกแล้วนะแก”ultimate พูดด้วยสีหน้าเฉยๆแกมรำคาญ
”ว่าไง KOCH จาปายหมายยยยย”neo เอ่ยชื่อจริงเขาอย่างเบาๆ
”เฮ้ย.....อย่า...”
”แล้วจาปายหมายล่า”
”ไปก้อไปเฟ้ย แต่เราไม่กินเหล้านะบอกไว้ก่อน กินโค้กอย่างเดียว”
”ม่ายเป็นรายยยย เพราะจริงๆแล้วเราก็ไม่ได้ปายกินเหล้าหรอก ไปจีบหญิงตะหากเล่า ฮ่าๆๆๆๆ” neo ยังคงทำเสียงกวนประสาทต่อ พอดีกับที่ hyper เดินเข้ามา ตอนนี้hyper เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำเปิดอก กางเกงขายาวสีขาว รองเท้าเวอร์ซาเช่
”ฮ่าๆๆๆๆ แกเอารองเท้าหัวมารมาใส่อีกแล้วหรอ ไอ้หัวเมดูซ่านั่น—“neo หัวเราะทันทีเมื่อมองรองเท้าของ hyper
”เรื่องของข้าเฟ้ย ดีก่าแกใส่บัลลี่หัวโล้นเรียบๆละว้า~~”

ultimate นั่งมองสองคนทะเลาะกันอย่างเบื่อหน่าย ซักพัก พิธีกรหญิงในรายการ ก็เดินมาหาเขา
”สวัสดีอีกครั้งนะค่ะ พี่ ulti…..เรียก ulty ได้ไหมค่ะ”
”ได้สิครับ เอ่อน้องมี--- อะไรหรอครับ”
”คือว่าเพื่อนหนูน่ะเขา เอ่อ----มีของมาให้-------ถ้าไม่รังเกียจก้อรับไว้หน่อย—ได้ไหม”
ultimate ยิ้มทันที สิ่งที่เขากำลังรอมาถึงแล้ว “เพื่อนน้องฝากของขวัญมาให้พี่หรอครับ ไหนๆๆ เอามาสิครับ”เขาพูดด้วยสีหน้าดีใจแบบออกหน้าออกตานิดหน่อย
”นี่ค่ะ”แล้วเธอก็ยื่นห่อกระดาษสีชมพู มีลวดลายเป็นปีกเต็มห่อที่เป็นปีกการ์ตูนน่ารักๆ การห่อเป็นการห่อแบบมัดถุง มีการ์ดเล็กๆติดอยู่ข้างห่อ ultimate รับแล้วเอ่ยต่อ “ขอบคุณมากนะครับน้อง”
”แล้ว.....ขอลายเซ็นต์----หนูกับเพื่อนอยากได้น่ะ เซ็นต์ให้ได้ไหม 2 แผ่นเลยนะ”
”ฮ่าๆๆๆ ได้สิครับ เอากระดาษมาสิ”
เธอยื่นกระดาษ สองแผ่นมาให้ เป็นกระดาษที่เป็นลวดลายของวง Deva
ultimate บรรจงเซ็นต์ชื่อให้ เขาเซ็นต์ให้เธอก่อน แล้วเงยหน้าขึ้นมาถาม “เพื่อนน้องที่ให้ของขวัญพี่ล่ะชื่ออะไร”เขาแกล้งถามชื่อ ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าชื่ออะไร
”ชื่อ เฟร์ ค่ะ”เธอตอบด้วยสีหน้าอายๆ ในใจคิดว่า ultimate นอกจากเท่แล้วยังแสนใจดี และเป็นกันเองเหลือเกิน
 

-------ถึง น軡องเฟร์

ขอบคุณมากนะครับสำหรับของขวัญ มันเป็นของที่ล้ำค่าสำหรับผมเลยนะครับ ผมจะเก็บมันไว้อย่างดีเลยนะครับ ยังไงก็ขอบคุณมากนะ----นางฟ้าของผม

เขียนจบเขาก็เซ็นต์ชื่อลงท้าย แถมเขียนรูปการ์ตูนต่อท้ายอีกต่างหาก แล้วเขาก็ยื่นกระดาษให้เธอ เธอเห็นข้อความในกระดาษนั้นเข้าก็แทบร้องกรี๊ด เธอตื่นเต้นแทนเพื่อนอย่างที่สุดเลยตอนนี้
”ขอบคุณมากนะค่ะ ขอบคุณมากเลยนะค่ะพี่ ulty ไม่รู้จะ----“
”ไม่เป็นไรครับ ก็ฝากบอกเพื่อนน้องว่าขอบคุณมากๆเลยแล้วกันนะครับ” พูดจบเขาก็ได้ยินเสียง neo กับ hyper ที่ก่อนหน้านี้ทะเลาะกัน กลายเป็นเสียงยุแหย่ ultimate แทน “ไอ้อัลม่อเด็กเว้ย ฮู้วๆๆๆๆ” “น้องๆระวังเจ้านี่มันพาไปทำอะไรนะ” ultimate ได้ยินก้อหงุดหงิดทันที “เอ่อ อย่าไปสนใจฟังพวกมันนะ เอาล่ะๆพี่ไปนะ พอดีมีนัดน่ะครับ”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไปลากเจ้าเพื่อนจอมแกล้งสองคนออกจากห้องไป.......

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง

ห้อง ม 1/1 ...
”ว่าไงๆๆๆๆ เมจัง ได้มารึปล่าว”
”อย่างชั้นนี่นะจะไม่ได้ ยายเฟร์”
เด็กผู้หญิงสองคนสนทนากันในห้อง เธอคือ เฟร์ และ เมย์ (แต่เจ้าตัวให้เรียกว่า เมจัง)ซึ่งเป็นเด็กที่เป็นพิธีกร และไปหา ultimate เมื่อวานนั่นเอง
”นี่งายยยยยย” เมจังหยิบของออกมาจากในกระเป๋า เป็นกระดาษสีขาวที่มีลวดลายเป็นสัญลักษณวง deva
”กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”เฟร์ระเบิดเสียงลั่นห้อง คนในห้องมองอย่างตกใจ เฟร์เมื่อรู้ตัวก็อายขึ้นมาทันที เธอทำตัวห่อๆด้วยความอายแล้วลดเสียงพูดเบาๆ “นี่พี่เค้าเขียนคำขอบคุณมาให้เรา และ—เรียก------เรา-------ว่า--------นางฟ้า---------ของผม”

เฟร์ตื่นเต้นอย่างสุดขีด ในใจเธอความสุขมันพุ่งขึ้นจนสูงสุด เธอไม่เคยดีใจอะไรขนาดนี้มาก่อน “เมจัง เราไม่รู้จะขอบคุณเธอยังไงแล้ว แต่ทำไมพี่เค้า-----ตอนแรกเรานึกว่าเขาจะไม่สนของขวัญที่เราให้ แต่........กรี๊ดดดด เราจะคลั่งตายอยู่แล้ว”
เมจังทำหน้ามีความสุขเช่นกัน เธอดีใจที่ทำให้เพื่อนที่แสนรักของเธอมีความสุขได้ถึงเพียงนี้ ตกเย็น เฟร์หยิบกระดาษใบเดิมขึ้นมานั่งข้อความที่ ultimate เขียนให้ เธออ่านซ้ำๆ..เป็นร้อย เป็นพันครั้ง เธอเดินไปหน้าปากซอยแล้วนำกระดาษไปเคลือบอย่างดี แล้วก็เก็บไว้ตรงหัวเตียง “ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ ulty จังสุดที่รัก” เธอพูดกับกระดาษเหมือนคนบ้า แล้วก็นอนหลับไป

วันนี้เป็นวันพฤหัส koch มีเรียนวิชาเดียววันนี้ วันนี้เขาหัวยุ่งตามเคย แว่นโตๆที่เป็นแว่นที่ไม่มีเลนส์แต่เป็นกระจกใสมันหนักจนเขารำคาญ เขาขยับมันหลายครั้ง แล้วก็ถีบจักรยานต่อไปสู่มหาวิทยาลัย
”save”เขาเอ่ยเมื่อมาถึงห้อง วันนี้มีเรียนแน่นอนไม่เหมือนวันก่อนที่เขาดันหลงๆลืมๆ คนในห้องเรียนดูบางตา คงเพราะส่วนใหญ่ยังหยุดยาวจากวันปีใหม่ ซักพักอาจารย์เดินเข้ามา วันนี้เขาเรียนเรื่อง การเผยแพร่สื่อโดยใช้หลักจิตวิทยากับมวลชน เขานั่งเรียนไปแต่สมาธิไม่ค่อยอยู่กับตำราเรียนนัก เขานั่งคิดไปว่าเขาจะได้เจอเฟร์อีกไหม เพราะเขาอยากเห็นสีหน้าของเฟร์ตอนพูดเรื่องเขา”ฉากหน้า”ให้เขาซึ่งเป็น”ฉากหลัง”ฟัง เขายิ้มเล็กๆระหว่างคิด พลางคิดว่าตัวเองนี่ทำตัวเหมือนซูเปอร์แมนจริงๆ เขานั่งคิดเรื่องหลงตัวเองซักพักแล้วสมาธิในการเรียนก็เริ่มกลับคืน

แน่นอนวันนี้เขาอารมณ์ดีเช่นเคย koch เลยถีบจักรยานไปที่สวนสาธารณะ grand tree park ซึ่งเป็นสวนสาธารณะที่เขาพาเฟร์มานั่งคุยนั่นเอง เขาวางเป้ที่สะพายหลังไว้บนตัก เปิดมันออก แล้วก็หยิบของบางอย่างออกมา...
”ว่าไงเจ้านางฟ้าน้อยๆ”
มันคือตุ๊กตานางฟ้านั่นเอง เป็นของที่เฟร์มอบให้แก่”ultimate” koch จับเชือกที่ติดอยู่กับหัวของตุ๊กตา ยกมันขึ้นมาดูด้วยความสุข เขาหัวเราะคนเดียวหลายครั้งเมื่อนึกถึงตอนที่เฟร์พูดเรื่องเขาเองต่อหน้าเขา หลังจากนั้นเขาก็เก็บมันลง หยิบนิยายสยองขวัญของ โรอัลด์ ดาห์ล มาอ่าน แล้วเขาก็เผลอม่อยหลับไป

”---พี่ค่ะ พี่ค่ะ----“
มีเสียงหนึ่งแทรกเข้าหูเขาระหว่างที่เขานอน “อย่าไปปลุกพี่เค้าเลยน่า—รบกวนนะ” “ไหนๆก็เจอกันแล้วก็คุยกันหน่อยจะเป็นไรเล่ายายเฟร์นี่”
koch ได้ยินคำว่า”เฟร์” เขาตื่นขึ้นทันที เขาลืมตาขึ้นมาก็พบว่า มีเด็กสองคนยืนมองหน้าเขาอยู่ใกล้ๆ เฟร์ กับ เมจังนั่นเอง
”นี่ไงๆๆๆ ตื่นแล้วๆๆๆ”เมจังพูดดังลั่นเมื่อ koch ลืมตา
”รบกวนพี่เขานะ เธอเนี่ย”เฟร์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
”เอ่อ...สวัสดีครับ น้อง....”
”เมย์ค่ะ เรียก หนูว่าเมจังก็ได้นะ ส่วนยัยเฟร์คงรู้จักกันแล้วสินะค่ะ” เมจังพูดแนะนำตัวทันทีด้วยอารมณ์ร่าเริง
”อะ..อื้ออ สวัสดีครับ เมจัง หวัดดีนะเฟร์......เอ่อ” koch ยกนาฬิกาขึ้นมาดู ตอนนี้ 4 โมงได้แล้ว เขาหลับยาวทีเดียว
”แล้วมาทำอะไรที่นี่หรือครับ” koch ถามต่อ
”ก็มาเดินเล่นน่ะค่ะ ทำการบ้านด้วย คือที่นี่สงบดีน่ะ”เฟร์ตอบ
”แล้วจะกลับรึยังล่ะ มานั่งคุยก่อนดีมั๊ย”koch ชักชวน เด็กทั้งสองตอบตกลงแล้วก็เดินมานั่งข้างๆkoch
ทั้งสามพูดคุยด้วยเรื่องที่เรียบง่าย koch แนะนำตัวเองกะเมจัง แล้ว koch ก้อได้รู้ว่า เมจังรู้จักเขามาก่อนที่จะมาเจอวันนี้ซะอีก เฟร์เคยเล่าเรื่องเมื่อวันก่อนให้เมจังนั่นเอง เมจังถามเรื่องเฟอร์รารี่ koch สะอึกอีกครั้งแต่ยังคงตอบด้วยคำตอบเดิมๆคือรถของเจ้านายเช่นเคย
”แล้วเรื่องที่เอาของขวัญไปให้ละครับ” koch ถามคำถามที่เขาอยากถามที่สุด เขารู้คำตอบแล้ว แต่อยากจะรู้ว่าเฟร์รู้สึกอย่างไร
ไม่ทันไร เฟร์ตาลุกโพลงแล้วร้องกรี๊ดขึ้นมาทันที หน้าตาเธอแดงขึ้นมาทันที ใบหน้านิ่งๆเมื่อครู่ก็มีรอยยิ้มขึ้นมาแทนทันที
”พี่ ulty…พี่เค้า....พี่เค้า”เธอพูดตะกุกตะกักแล้วเธอก้อเล่าเรื่องทั้งหมดให้ koch ฟัง
”koch แทบจะหัวเราะด้วยความดีใจ .....เอาไปเคลือบเชียวเรอะเนี่ย เขาคิดแล้วก้อแอบยิ้มหลายครั้งต่อหลายครั้ง koch ก็เอ่ยคำยินดีกับเฟร์ แล้วก้อคุยเรื่องอื่นต่อไป

ซักพัก เวลาก้อล่วงเลยมา 5 โมงได้ เมจัง กับ เฟร์ บอกลากับ koch แล้วทั้งสองก้อพากันกลับ แต่ koch ยังคงนั่งในสวนสาธารณะต่อไปจนเวลา 6 โมงเขาถึงกลับ เขาขี่จักรยานกลับหอด้วยใบหน้าที่มีความสุขล้น ตั้งแต่เป็นศิลปินมาเขายังไม่เคยเจออะไรอย่างนี้แบบใกล้ชิดมาก่อนเลย ใช่ เขารู้ดีว่ามีคนหลงรักเขามากมาย แต่เขาก็ได้รับรู้มันแค่จากจอทีวี ตอนออกรายการสัมภาษณ์ และเวทีคอนเสิร์ตเท่านั้น แต่เขาไม่เคยเจออะไรที่ใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อนเลย เขารู้สึกดีใจอย่างประหลาด แล้วก้อฮัมเพลงขับจักรยานกลับหอต่อไป

”เฟร์ แล้วพรุ่งนี้พบกันที่โรงเรียนนะ”เมจังเอ่ยคำลาเฟร์ ขณะนี้สองสาวมายืนอยู่หน้าบ้านของเฟร์แล้ว ทั้งสองบ้านใกล้กันมาก ห่างกันแค่สองสามบ้าน และอยู่ในซอยเดียวกันเสียด้วย ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้ทั้งสองพบกันบ่อย และด้วยวัยเดียวกันจึงทำให้ทั้งสองนั้นสนิทกันตั้งแต่เด็กๆ
”วันนี้พ่อเธอกลับบ้านใช่มั้ย เฟร์”เมจังถามก่อนจะเดินจาก
”อื้อ ใช่”เฟร์ตอบด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก
”อือ ว่าจะโทหาคืนนี้ซะหน่อย--- แต่คงไม่ได้ เอาเป็นว่าเจอกันพรุ่งนี้นะจ้ะ”แล้วเมจังก็เดินจากไป เฟร์หน้าซีดนิดหน่อย วันนี้พ่อเธอที่นานๆทีจะกลับบ้านก็กลับมา แถมวันนี้เธอกลับเย็นเสียด้วยสิ เธอต้องโดนตำหนิแน่ เธอคิดกลัวไปพลางแล้วก็เปิดประตูบ้านเข้าไป

”กลับมาแล้วสินะนะแก ไปทำอะไรที่ไหนมาล่ะ เหลวไหลมากนะ ทั้งๆที่รู้ว่าวันนี้ฉันจะกลับ” เสียงดุที่ฟังดูเยือกเย็นดังลั่นต้อนรับการกลับมาของเธอ
”คะ...คุณพ่อ...สะ..สวัสดีค่ะ”
”แกยังจำพ่อของแกได้อีกเรอะ นี่แม่แกคงปล่อยแกให้ทำตัวเหลวไหลมากเลยสินะ แต่ถึงยังงั้นแกก็กล้ามากที่กล้าเหลวไหลต่อหน้าพ่อ”
”หนู..ขอโทษค่ะ คือ เอ่อ...”เฟร์คอตกหน้าซีด ตอนนี้เธอพูดอะไรไม่ออกแล้ว
”แกไม่ต้องมาแก้ตัว เหตุผลของแกน่ะมันฟังไม่ขึ้นหรอก เอาเป็นว่าเรื่องกลับเย็นฉันจะให้อภัย แต่ฉันมีอีกเรื่องที่ไม่สามารถให้อภัยแกได้”
”อะ...อะไรค่ะ”
”ตามมาในห้องนั่งเล่น ฉันจะสะสางเรื่องเลวๆของแก” พูดจบ ชายผู้เป็นพ่อที่กริยาเหมือนเป็นเจ้านายกับทาสมากกว่าก็เดินไป เฟร์เดินตามต้อยๆ เหมือนนักโทษที่กำลังเดินสู่แท่นประหาร
แล้วทั้งคู่ก็เดินมาถึงห้องนั่งเล่น ปกติห้องนี้จะเปี่ยมด้วยความสุขยามเธออยู่กับคุณแม่ของเธอ แต่ตอนนี้ทั้งห้องกลับมืดมน คุณแม่ที่นั่งรออยู่ในห้องที่ปกติเคยยิ้มแย้มอยู่เป็นประจำ ตอนนี้เธอกลับนั่งเงียบใบหน้าแฝงไว้ด้วยความเศร้า...
”ฉันได้ข่าวที่ไม่สู้ดีนักเกี่ยวกับแก” คุณพ่อเอ่ยออกมาหลังจากทุกคนนั่ง”เมื่อวันอังคารแกไปทำอะไรมา”
เฟร์หน้าซีดทันที เพราะวันนั้นเป็นวันที่เธอทำตัวแย่ที่สุด
”พอดี—เอ่อ---ผู้ชายที่แกหนีเขาน่ะ พ่อรู้จักเขา และเขาก็รู้จักแก”พ่อมองหน้าเฟร์ด้วยแววตาที่เย็นเฉียบสักพักแล้วพูดต่อ “แกไปทำอะไรที่นั่นตอนกลางวัน”
”คือหนู....เอ่อ”
”ไม่ต้องแล้วแกไม่ต้องพูด ฉันรู้ว่าแกคงพูดไม่ออกสำหรับเรื่องนี้ แต่ฉันก็พยายามไตร่ตรองดู และคิดว่าแกคงเริ่มทำตัวเหลวแหลกแล้วสินะ”เขาพูดจบแล้วก้อหันไปมองหน้าภรรยาตัวเอง ซึ่งเป็นแม่ของเฟร์ “ทำไมเธอถึงปล่อยให้ลูกสาวเราทำตัวน่าอับอายแบบนี้ เธออธิบายได้รึปล่าว มาเรีย”
มาเรีย นั่งเงียบ น้ำในตาเธอเริ่มไหลเอ่อ ดูเหมือนเธอกำลังกลัวสามีของเธอ และกำลัเสียใจเรื่องความเหลวไหลของลูกเธอ
”คุณพ่อค่ะ คือหนูอธิบายได้ค่ะ คือ......”
”แกหยุดพูดแล้วฟังฉันให้ดีๆ”เขาคำรามเสียงลั่น “แกทำตัวน่าอับอายแก่ครอบครัวมาก แกรู้ไหมคนที่แกหนีวันนั้นน่ะเป็นอาจารย์ระดับไหน ที่เขาตามแกวันนั้นเขาไม่ได้จะมาจับแก แต่เขาแค่จะตักเตือนแกต่างหาก แกรู้ไหมเขาคนนั้นน่ะหวังดีกับแกแค่ไหน แต่แกทำให้เขาต้องมาเหนื่อย--- ฉันอับอายมากเวลาที่เขาทำหน้าเศร้ากับเรื่องแกตอนเขามาเล่าให้ฉันฟัง”
เฟร์ร้องไห้ด้วยความกลัว เธอตัวสั่นและทำอะไรไม่ถูก สีหน้าของผู้เป็นพ่อดูน่ากลัวเหมือนเสือร้ายที่มองเหยื่อเพื่อจ้องจะกิน
”เอาล่ะๆ ฉันจะลงโทษแกสถานเบาก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้แกไปที่ทำงานของฉันแล้วไปช่วยทำงานเอกสารให้ฉันทั้งหมดแล้วกัน”
พูดจบพ่อก็เดินออกจากห้องไป เฟร์วิ่งเข้ามาซบอกแม่ทันที
”แม่ค่ะ คือหนู คือ......”
”ไม่เป็นไรจ้ะ อย่าร้องนะลูก แม่ไม่ว่าลูกหรอกจ้ะ แม่รู้ลูกไม่ใช่เด็กเหลวไหล และคงมีเหตุผลที่ทำไปอย่างนั้น เช็ดน้ำตาซะนะจ้ะ เดี๋ยวหนูไปกินอาหารอิตาลีที่แมทำนะจ้ะ วันนี้มีลาซานย่าของโปรดของหนูด้วยนะจ้ะ”
”แม่ค่ะ....หนูขอโทษ”เฟร์ร้องไห้ลั่นอีกครั้ง

”ulty จ๋า หนูทำตัวไม่ดีใช่มั๊ย” คืนนั้นในห้องนอนเฟร์นั่งมองและพูดกับโปสเตอร์ขนาดยักษ์รูป ultimate ที่ติดอยู่ตรงข้ามกับเตียงของเธอ “แต่ทำเพื่อ ulty โดนแค่นี้หนูไม่หวั่นไหวหรอก”
คืนนั้นเธอนอนหลับฝันไม่ค่อยดีนัก เธอฝันถึง ulty ที่มีปีกแล้วบินจากไป เธอตื่นตกใจขึ้นมากลางดึก ร้องไห้อีกครั้ง แล้วก็หลับไป........

เย็นวันต่อมา เฟร์หลังจากเลิกเรียน เธอก็มุ่งหน้าไปยังบริษัทของพ่อเธอ ใจของเธอเต้นไม่เป็นระส่ำ หลังจากขึ้นลิฟท์ไปเธอก็มุ่งสู่ห้องที่เป็นห้องของเจ้าของบริษัท
”อ้าว มาแล้วเรอะ” พ่อของเฟร์พูดทันทีหลังจากเธอปิดประตู “ดีเลย ฉันเตรียมงานให้แกไว้กองโตเลยเชียวละ มันคงเหมาะสมกับโทษของแก” ว่าเสร็จเขาก็ชี้ไปยังโต๊ะที่เต็มไปด้วยกระดาษ คอมพิวเตอร์ โทรสาร และเครื่องถ่ายเอกสาร
”ให้หนูทำอะไรบ้างค่ะ”เธอถาม
”แกพิมพ์จดหมายให้ฉันที—เป็นจดหมายเชิญไปงานเลี้ยงน่ะ ฉันไม่อยากสิ้นเปลืองกับการจ้างให้คนทำการ์ด เห็นว่าแกมีฝีมือ ฉันเลยใช้แก พิมพ์ทั้งหมด 100 ฉบับ แกอย่าลืมเรื่องชื่อล่ะ อย่าให้ผิดพลาด เพราะแขกแต่ละคนมีเกียรติ์มีชื่อเสียงทั้งนั้น หลังจากนั้นแกถ่ายเอกสารรายงานให้ฉัน 20 copy อืมม ท่าทางงานจะเยอะ พรุ่งนี้แกหยุดใช่มั้ย ดีเลยแกทำไอ้งานนี่ทั้งคืนกว่าจะเสร็จนั่นแหละ”
เฟร์ได้ยินเท่านั้นก้อแทบหมดแรง เธอจึงรีบเก็บของแล้วเดินไปทำงานที่พ่อสั่งทันที เธอไม่อยากจะเสียเวลา และไม่อยากนอนดึกเท่านั้นเอง
หลังจากนั้น 6 โมง พ่อของเฟร์ก็กลับ ก่อนกลับเขาย้ำเฟร์อีกครั้งว่าอย่าทำพลาดแล้วบอกว่าเดี๋ยวจะมีคนที่จ้างมามาช่วยงาน แล้วเขาก็กลับไป

เฟร์ตอนนี้เธอตาลายมากกับการพิมพ์การ์ดเชิญคนทั้ง 100 คน ชื่อ 100 ชื่ออย่างมาก แต่เธอก็ทำต่อไป ซักพักก็มีคนเคาะประตู
”สวัสดีฮะ ผมมาช่วยงานเอกสารฮะ”เจ้าของเสียงคนที่เคาะประตูเอ่ยมาจากประตูด้านนอก
”เข้ามาสิค่ะ”เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อน แล้วเสียงประตูที่ถูกเปิดก้อดังขึ้น เธอไม่ได้มองว่าใครเข้ามายังคงทำงานต่อไป
”ห้องสวยดีนะครับ”เขาพูด
”ค่ะ ถ้าเจ้าของเป็นคนที่นิสัยสวยงามซักหน่อยน่ะนะ”เฟร์พูดประชดพ่อตัวเอง แต่ยังคงก้มหน้าพิมพ์ต่อไป
”อืมม จัดห้องดูมีสไตล์ดีนะ............เอ่อ......หา!!……..เอ้ยยย นั่นน้องเฟร์ใช่มั้ย!?”
เฟร์เงยหน้าขึ้นมาทันทีที่คนที่เข้ามาในห้องเพื่อช่วยงานเธอเอ่ยชื่อเธออกมา
”พะ.......พี่ KOCH “ เฟร์ตะโกนด้วยความตกใจและดีใจทันที