Sitting Bull werd in 1831 geboren in Zuid-Dakota, in de stam van de Hunkpapa-Sioux (Lakota).
Al vroeg, rond zijn tiende jaar, was hij een jager en krijger, waarmee hij de naam Sitting Bull ontving, tezamen met een bijzonder oorlogsschild en een lans.
Naast krijger was hij ook een heilig man, een spiritueel leider. Hij leerde al jong met dieren te communiceren, vogels en wolven. Dromen en visioenen waren belangrijk in zijn leven.
Hij had een diep ontzag voor het leven en de heiligheid ervan en verwierf een grote kennis van kruiden en wortels. Ook leerde hij technieken om zieken te genezen en boze geesten te verdrijven. Elk ritueel en elke ceremonie van de Lakota begreep hij en kon hij leiding aan geven. In vele crisissituaties kwam hij met een antwoord of oplossing.
Men mocht hem om zijn vriendelijkheid, vrijgevigheid, eenvoud en sobere levensstijl, tot op het armoedige af. Hij hield van mensen, kinderen en oudere mensen in het bijzonder.
Ook hield hij van vrede en deed er alles aan deze te herstellen of te waarborgen.
Zijn strijd tegen de blanken, die alles van de indianen wilden afnemen, heeft hem uiteindelijk het leven gekost. Zij zagen in hem een bedreiging, wilden hem gevangen nemen, maar in een gevecht werd Sitting Bull in het hoofd getroffen waarna hij overleed op 59-jarige leeftijd.
Nog steeds is Sitting Bull voor velen, vooral voor de indianen, het symbool van een trotse en ongebroken geest, omdat hij zich weigerde aan te passen een mensen die hem en zijn volk wilden onderdrukken en het land wilden afnemen. Sitting Bull, een waar spiritueel leider, een voorbeeld voor allen.
Jaren geleden, toen ik kennis maakten met mijn spiritueel begeleiders, ook wel gidsen genoemd door velen, kwam ik in contact met Sitting Bull. Het gebeurde op een hele typische manier, maar ik zal proberen het zo goed als ik kan te beschrijven hoe Sitting Bull mijn leven binnen kwam en hoe hij al menig keren mij in levenssituaties heeft bijgestaan.
Op een dag begon ik steeds maar een indiaan te zien. Overal waar ik keek zag ik hem. Gekscherend zei ik wel eens dat het zo typisch was dat ie leek op een indiaanse acteur die wel eens in films speelde waarin occulte zaken de hoofdrol hadden.
Deed ik mijn ogen dicht, daar was ie, deed ik ze open, daar was ie, en hij bleef, wat ik ook deed, hij bleef in mijn gezichtsveld. Nog had ik niets door. Angst voelde ik niet, die angst had ik al tijden geleden afgelegd toen ik de wereld van de spiritualiteit onder ogen kreeg. Ik vond het bovenal gewoon grappig. De diepere betekenis drong niet tot me door. Ik wist niets van indianen af, ik wist alleen dat ik ze geweldig vond en altijd heb geroepen dat ik zo graag eens een indiaan zou willen ontmoeten. Nu had ik er eentje onder mijn neus, en ik vond het alleen maar grappig. Maar zoals de zaken gaan als je ze onder ogen moet zien, werd ik op een ochtend wakker met de indiaan voor mijn neus en hoorde de hele dag niets anders dan Sitting Bull, Sitting Bull, de hele dag door. Ik dacht dat ik er gek van werd. Ik had geen idee wat dit betekende en vooral niet wie het zou kunnen zijn, tot ik mijn verhaal vertelde in een van mijn cursusgroepen. Iemand had een agenda waar Sitting Bull in stond, met foto en ze liet me het zien. Ik was op dat moment niet meer in staat de cursus op juiste manier verder te geven, aangezien ik precies zag in het aardse wat de geest me al weken lang toonde en liet horen. Het muntje was gevallen. Een hele tijd lang heb ik het niet kunnen geloven, want wat zou zo�n bekend spiritueel leider bij mij te zoeken hebben? Maar nu begrijp ik het, tot in het diepste van de betekenis. Deze man heeft zoveel liefde en zoveel wijsheid, welke hij mij al telkenmale geschonken heeft. Ik praat met hem en hij geeft antwoord. Soms in woord, soms in beeld, en soms is hij gewoon bij me met zijn staf. Door middel van zijn staf heeft hij mij geleerd dat ware overwinning betekent dat er geen verliezers zijn. Hij toont me dan zijn staf waar veren aan zijn bevestigd, hoe meer veren, hoe groter de overwinning, zonder een ander de verliezer te laten zijn.
Hij leerde en leert me strijd te voeren op een positieve manier.
Ook het feit dat hij met dieren kon communiceren, zegt iets over mezelf. Ook ik kan dit en trek enorm naar vogels en wolven, maar ook paarden toe. Uit dieren kun je boodschappen lezen, die ofwel voor jou zijn of wel voor een ander. Mijn indiaanse totemdieren zijn dan ook de havik en de wolf, de dieren die bij Sitting Bull hoorden. Deze totemdieren had ik eerder ontdekt dan ik ontdekte dat dit ook de dieren waren die bij Sitting Bull hoorden. Wederom een bevestiging.
Sitting Bull leert me en toont me de weg naar waar en verlicht leiderschap. Dit is niet de makkelijkste weg, omdat je toch ook een mens blijft met alle menselijke gevoelens die daar bij horen. Toch heb ik de diepste wens die wijsheid te verkrijgen die nodig is om een juist en waarachtig leider te kunnen en mogen zijn, en Sitting Bull helpt me. Ik ben daar intens dankbaar voor en prijs me bijzonder gelukkig met het feit dat hij mijn begeleider wil zijn.
Liesbeth.
