   |
 |
 |
 |
| No U-Turn
by: Prinsesa Antagal k0ng hinintay na makarating ako dito. 0ne step at a time... Ganun ung ginawa ko. Maliliit na hakbang, paunti-unti. Maraming beses ak0ng nadulas, nadapa� at di lang minsan ung bumalik ako sa pinanggalingan ko kahit pa malau-lau na ung nalalakad ko. Marami-raming umakay sakin� andun ung mga tiinutulak ako paharap, pinipigilan ak0ng umatras. Andun rin naman ung kasama kolang maglakad kahit saan ako papunta. Mey mga lumalapit, nag-aabang� pero huminto lang ako nung nakita ko cia. Sa wakas, nakarating nako. Pero� Ngaun, diko alam kung nasan ako. Tama ba �t0ng nilalakaran ko? Hindi ko alam, di lang pala ako ang kasama niyang naglalakad. Kami lang daw dalawa ang nando0n, sabi niya. Pero, pan0 manyayari un kung ung mga ta0ng nakakasalub0ng namin e itinuturo sa akin ung naglalakad sa kabilang gilid niya? An0ng gagawin ko? Itutulak ung ta0ng un paalis ng kalye? Pan0 kung pag tulak ko, bigla ciang kumapit sa ta0ng un? Makaya ko kaya? Lumiling0n ako, pero diko makita kung nasan ako. Kahit na. Hindi ako aalis. Hihinga lang ako ng malalim at kakapit. Diko man alam kung saan ako lulugar, dinaman ako mawawala basta kasama ko cia. |