De reacties barstten los toen bekend werd dat de FPÖ van Jörg Haider in de Oostenrijkse regering stapte. De Belgische regering sprak zich bij monde van Louis Michel uit voor een boycot van het Oostenrijks toerisme, CVP-kopstukken als Johan Vanhecke noemde de FPÖ een partij van neo-nazi’s, binnen de EU wort gepleit voor een economische boycot,…

Al deze straffe taal is bijzondre hypocriet. Hier in België voeren de regeringspartijen een beleid dat heel terecht ongenoegen wekt: afbraak van de sociale zekerheid, verloedering van een aantal volkswijken, afbouw van diensten,… Extreem-rechts teert op dat ongenoegen. Iedere asociale maatregel levert het Vlaams Blok weer wat extra stemmen op. De verantwoordelijken van het huidig beleid kunnen wel sterke uitspraken doen over Oostenrijk, maar hun beleid zorgt in België voor eenzelfde groei van extreem-rechts! Daarnaast is het zo dat die traditionele partijen door hun sterke uitspraken over het buitenland de aandacht afleiden van de interne problemen.

In de discussie over wat kan gedaan worden tegen Haider en de FPÖ, wordt dikwijls de idee van een boycot geopperd. Militant Links is tegenstander van zo’n boycot. De voorstanders willen eigenlijk de Oostenrijkse bevolking treffen. Een dergelijk standpunt gaat er eigenlijk van uit dat die bevolking fascistisch zou zijn geworden en daarom een lesje moet worden geleerd. Wij leggen de verantwoordelijkheid niet bij de gewone man in de Oostenrijkse straat. Na 13 jaar asociaal regeringsbeleid van de SPÖ en ÖVP (sociaal-democraten en christen-democraten) is een groeiend deel van de bevolking het beu, en welk alternatief dient zich aan? Bij gebrek aan een sterke linkse partij kan het FPÖ zich opwerpen als de enige echte oppositie, aangezien zij de enigen zijn die zich als anti-establishment profileren. Dat betekent helemaal niet dat alle FPÖ-kiezers fascisten zouden zijn. Het is niet door een boycot van Oostenrijk dat we de FPÖ kunnen stoppen, maar door een links alternatief uit te bouwen dat bereid is in de praktijk op te komen voor de belangen van de arbeiders en jongeren. Wij gaan dus niet akkoord met stellingen zoals Yves Desmet (De Morgen) die schrijft: "Misschien ligt het probleem niet bij Haider, maar bij Oostenrijk". Het probleem ligt volgens ons bij het beleid dat de arbeiders en jongeren wordt opgelegd, hier en in Oostenrijk!

In deze discussie kan het interessant zijn eerst eens terug te kijken naar de ervaring van de regeringsdeelname van de neo-fascisten in Italië midden jaren ’90. In 1994 kwam de neo-fascistische MSI (onder de naam ‘Nationale Alliantie’) in de regering. Dit gebeurde nadat alle traditionele partijen door een enorme crisis waren gegaan met als directe aanleiding de schandalen, de corruptie en de reactie van de bevolking daartegen. De burgerij zocht een uitweg voor deze crisis en experimenteerde met een rechts-rechtse regering onder leiding van Berlusconi. Toen hoorden we minder protesten van de traditionele partijen…

Hierover schreven we in ons maandblad ‘De Militant’: "De stemmen voor de Nationale Alliantie waren geen stemmen voor het fascisme, maar tegen corruptie, misdaad, saneringen en werkloosheid. De neo-fascisten begrepen dat er geen basis bestond voor een open fascistische partij. Daarom verborgen ze zich achter een democratisch masker. Van een fascistische reactie vergelijkbaar met de jaren ’20 of ’30 was helemaal geen sprake."

Dat betekende uiteraard niet dat we gelaten reageerden, er is een onverzoenlijke strijd nodig tegen neo-fascisten en iedere vorm van racisme. Het is echter belangrijk dat we in het voorbeeld van Italië ‘94-’95 analyseren hoe de fascisten in de regering konden komen en daarnaast ook waarom ze er vrij vlug weer uitlagen. Eind ’94 was er een sterke beweging van arbeiders tegen het besparingsbeleid van Berlusconi – anderhalf miljoen betogers zorgden ervoor dat de maatschappelijke basis van de regering plat gelegd werd. Samen met de interne verdeeldheid in de regering zorgde dit ervoor dat de regering Berlusconi vlug ten val kwam.

Het regeringsprogramma dat nu voorgesteld wordt door FPÖ en ÖVP bevat tal van besparingen en privatiseringen. Daarnaast is er natuurlijk een gevaar dat er anti-vakbondswetten zullen voorgesteld worden. M.a.w. Haider en co zullen het huidig neo-liberaal beleid nog sterker verderzetten. Het belangrijskte verschil met de vorige coalitie is het tempo waarop de besparingen zullen doorgevoerd worden: voor 320 miljard frank privatiseringen, lagere overheidsbijdragen voor de ziekteverzekering,… Daarnaast is het waarschijnlijk dat er een enorm repressieve politiek zal gevoerd worden tegen migranten (de Oosteuropeanen). Dit is bijzonder gevaarlijk en er moet tegen gereageerd worden! Het protest dat nu aan de gang is in steden als Wenen en Innsbrück kan een eerste stap zijn in het organiseren van het verzet. Deze beweging is voorlopig nog beperkt in aantal, maar kan de druk op bvb de vakbond vergroten om te reageren tegen de besparingsplannen van de Oostenrijkse regering. De potentiële kracht van de arbeidersbeweging is nog steeds aanwezig en die kracht kan de regeringsplannen tegenhouden en Haider stoppen.

De oplossing bestaat niet uit een ÖVP-SPÖ coalitie zoals sommigen eisen. We moeten niet vertrouwen op diegenen die verantwoordelijk zijn voor het beleid dat de groei van extreem-rechts mogelijk maakt. Ook in België wordt de discussie gevoerd hoe we het Vlaams Blok kunnen bestrijden. Sommigen stellen dat we daarvoor een stemoproep moeten lanceren voor SP en Agalev, of voor de "democratische partijen". Wij denken echter niet dat die partijen iets zullen veranderen aan de groei van extreem-rechts, integendeel. Ze voeren een neo-liberaal beleid waardoor een groeiend deel van de bevolking uit de boot valt en zo gemakkelijker bij het Blok terecht komt. Een antwoord op extreem-rechts moet in de eerste plaats een antwoord bieden op de problemen die de groei van extreem-rechts mogelijk maken. Daarom roept Militant Links op tot de vorming van een echte oppositie naar de gemeenteraadsverkiezingen toe, een linkse oppositie. We hebben een oproep gelanceerd voor de vorming van een linkse alliantie. We willen met zoveel mogelijk krachten links van SP en Agalev een antwoord beginnen bieden op extreem-rechts. Zoniet wordt het Vlaams Blok de luxe-positie aangeboden dat zij de enige partij zijn die "anders" is dan de traditionele partijen, de enige partij die oppositie voert. Dit toelaten betekent het Blok cadeau’s geven. De linkerzijde mag dit niet toestaan en moet reageren! We hopen dan ook dat de linkse partijen en organisaties samen met onafhankelijke individuen naar de gemeenteraadsverkiezingen toe samen aan een initiatief zouden werken. Wij zijn hiervoor alvast vragende partij!

De nood aan een linkse oppositie tegen het beleid en tegen extreem-rechts is er niet enkel in België. De strijd tegen het kapitalistisch systeem is internationaal. Militant Links is dan ook georganiseerd in een internationale organisatie: het Committee for a Workers’ International (CWI), dat actief is in meer dan 30 landen op alle continenten. De Oostenrijkse afdeling van het CWI, de Sozialistische Linkspartei, is zeer actief betrokken bij de protesten tegen de FPÖ. Onder de slogan "Widerstand" voeren ze campagne tegen de besparingspolitiek. Het is belangrijk dat we die beweging duidelijk maken dat ze op onze solidariteit kunnen rekenen. Wij veroordelen niet "de Oostenrijkers", integendeel. Wij vechten, in solidariteit met de actievoerders in Oostenrijk, voor iets beters!

De discussie over de Oostenrijkse situatie is erg belangrijk, zeker in het licht van tactieken en strageieën naar de Belgische gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober toe. We nodigen iedereen uit om samen met Militant Links deze discussie diepgaand te voeren. Daartoe organiseert de Gentse jongerenafdeling van Militant Links een open vergadering op dinsdag 15 februari (zie kader hieronder)