Zondag 26 december '99

Beste,

Bijna 6 maanden is de paars-groene regeringscoalitie aan het beleid. Voor zover er al illusies bestonden heeft de ploeg Verhofstadt, hierin slaafs gevolgd door Dewael, Di Rupo, Simonet en Hasquin haar politieke opties verduidelijkt. Gedaan met het gepraat over openheid, vernieuwing en menselijkheid. Sinds de regering aan de macht is winnen de oude liberale concepten terrein. Denk maar aan de debatten over de activering van de werkloosheid, het snelrecht, het inburgeringsschap, het uitwijzingsbeleid, de liberalisering van Post en Spoor, de zero-tolerantie ... om er maar enkele te noemen.

Over geen enkele fundamentele zaak gaan SP en PS dwars liggen, integendeel, zij stellen zich naar goede gewoonte op als de trouwste uitvoerders van de politiek van het patronaat. Wie gedacht had dat Agalev en Ecolo zouden zorgen voor wat links tegengewicht komt bedrogen uit. Ecolo blijft sympathiek ogen, maar ontgoochelt. Agalev doet zelfs niet meer de moeite om de schijn hoog te houden.

Het leidt geen twijfel dat heel wat progressieven, arbeiders en vooral jongeren, bij de jongste verkiezingen in de nasleep van het dioxine-schandaal alsnog gekozen hebben voor het meest haalbare, dus Agalev en Ecolo. Net zo min bestaat er twijfel over dat heel wat arbeiders en jongeren wellicht een andere, meer doortastende politiek ter linkerzijde zouden wensen, maar in het stemhokje toch maar liever een 'nuttige' stem uitbrengen op SP, PS, Agalev en Ecolo, al was het maar om de opmars van extreem-rechts tegen te gaan. Tenslotte speelt de gedachte dat 'klein' links te verdeeld is en een stem ervoor een weggegooide stem is, ongetwijfeld in de kaart van de groenen en de sociaal-democratie.

Het kan nochtans anders. In de meeste Europese landen bestaan partijen of allianties links van de sociaal-democratie en de groenen die behoorlijke electorale scores behalen. Voorbeelden daarvan zijn de PRC-Italië, IU-Spanje, SSP-Schotland, SP-Nederland, SP-Ierland, de lijst LO-LCR-Frankrijk, het Links Blok in Portugal, de Eenheidslijst in Denemarken, de rood-groene alliantie in Noorwegen, Kommunistische partijen in Griekenland en de PDS in Duitsland. Wij denken dat zoiets ook kan in België.

Bij de jongste verkiezingen behaalde vooral de lijst Debout rond Roberto D'Orazio een behoorlijk resultaat. Samen met de PC, die eveneens een lijst indiende voor Europa, behaalden zij gemiddeld meer dan 3%, in sommige regio's tot 6 à 7%. Op basis van die uitslagen zouden zeker een aantal linkse kandidaten verkozen zijn bij gemeenteraadsverkiezingen. In Vlaanderen staan we zover nog niet. Toch denken wij dat ook daar een ruimte bestaat voor een eengemaakte lijst van links. In ieder geval is zowel in Brussel, als in Vlaanderen en Wallonië meer mogelijk met een eengemaakte lijst dan wanneer klein links opnieuw in gespreide orde naar de verkiezingen gaat.

Enkele linkse verkozenen zouden meteen de slagkracht van heel links vergroten in de sociale strijd, de draagkracht doen toenemen en ons in staat stellen een breder publiek te bereiken. Het zou een betere vertrekbasis zijn om de strijd tegen de afdanking van delegees, tegen de privatisering en de liberalisering en tegen de rechtse politiek van Verhofstadt aan te vatten. Vandaag heeft paars-groen enkel af te rekenen met een rechtse oppositie, een linkse alliantie zou de basis kunnen leggen voor echte oppositie, zowel in gemeenteraden en het parlement als op straat.

Het voorstel van Militant Links voor een linkse alliantie is zeker nog geen nieuwe arbeiderspartij. Het is zelfs zo goed als uitgesloten dat die alliantie dat ooit wordt. Het is naar ons oordeel wel de weerspiegeling van wat momenteel nodig is om de strijd vooruit te helpen en links een gezicht te geven. Eenheid is in de eerste plaats eenheid in aktie. Toch denken we dat we niet om de belangrijkste politieke gebeurtenis in België van het komende jaar heen kunnen: de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2000.

Militant Links is niet bereid haar eigen identiteit op te lossen in een bredere eenheidsworst. Wij denken integendeel dat eenieder het recht moet hebben in eigen naam de eigen specifieke voorstellen op alle mogelijke democratische manieren te verdedigen. Het ontzeggen van het recht op eigen publicaties, spandoeken, pancartes etc... hoort thuis bij rechts, niet bij links. Toch denken wij dat een gezamenlijke alliantie van alle organisaties en individuen die zich links van SP, PS, Agalev en Ecolo opstellen een enorme stap vooruit zou betekenen voor arbeiders en jongeren in hun strijd voor een beter leven in een betere maatschappij.

Wij nodigen al wie geïnteresseerd is in deze oproep uit voor een eerste open vergadering op zaterdag 22 januari aan de VUB te Brussel (voor het juiste uur en de juiste plaats stuurt u ons een berichtje op ons E-mail adres, Militant.links@pandora. be of op ons adres Militant Links, Pb2, 9000 Gent 21, telefonisch kan u ons bereiken op 09/232.13.94 ). Op deze vergadering zouden we een breed comité willen samenstellen dat een nationale conferentie voor een linkse alliantie voorbereidt ergens eind februari. Dit comité kan een agenda, een ontwerp-programma en een voorstel van naam uitwerken.

Wij vragen u tevens deze uitnodiging zelf zo ruim mogelijk te verspreiden. Wij sturen ze alvast naar alle ons bekende organisaties, linkse partijen en groeperingen, vakbonden en hun centrales en individuen. Mogelijk vergeten wij hier of daar iemand die toch geïnteresseerd zou zijn. Wellicht raken mensen alsnog geïnteresseerd omdat de vraag vanuit diverse hoeken komt. Hou ons alvast op de hoogte.

Een initiatief zoals dit staat of valt met de reactie die erop komt. Ben je geïnteresseerd om de discussie aan te gaan, heb je opmerkingen en/of reacties of bijkomende vragen laat ons dan zo snel mogelijk iets weten. Geef ons je naam, een adres, telefoon, eventueel E-mail. Laat ons weten of je in persoonlijke naam reageert of namens je organisatie. Wij weten niet of deze oproep zal volstaan, wij weten enkel dat steeds meer mensen overtuigd zijn van de nood aan een alliantie ter linkerzijde

Namens Militant Links: Eric Byl/Anja Deschoemacker/Guy Van Sinoy

2. Links van SP en Agalev: Voor een Linkse Alliantie (DM 190-jan.2000)

In december is Militant Links gestart met een campagne voor de vorming van een "Linkse Alliantie". Wij hebben daarvoor een uitnodiging verstuurd aan alles en iedereen die zich links van SP,PS, Agalev en Ecolo situeert, inclusief de vakbonden en diverse centrales ervan. Met dit initiatief willen we tegemoet komen aan een drang naar eenheid die bij steeds meer arbeiders en jongeren leeft. Er is nood aan een echte, linkse oppositie tegen het rechtse beleid van Verhofstadt, die vandaag enkel af te rekenen heeft met een nog rechtsere oppositie.

"Met verhofstadt", zegt Anne-Marie Appelmans, algemeen secretaris van het Brusselse ABVV, in een interview met Le Journal du Mardi, "is het slechter dan met Dehaene, die veegde aan iedereen zijn voeten. De nieuwe regering is verderfelijker. Ze beweert zich te baseren op de wensen en noden van de mensen. Ze strooit ons zand in de ogen".

Verwonderlijk? Niet echt. Iedereen kon al aanvoelen waar deze regering heen wou. SP en PS hebben al lang aangetoond dat ze de politiek van het patronaat willen uitvoeren. "Het is duidelijk, zij die enkel opgeroepen hebben om te stemmen voor de PS komen er nog bekaaider uit dan wij", zegt Appelmans, en iets eerder "het ABVV van Brussel heeft opgeroepen om PS of Ecolo te stemmen… in de hoop dat Ecolo de PS wat zou "verlinksen". Het besluit van Appelmans: "Ecolo is ontgoochelend".

Sinds de groenen in de regering zitten blijft er van de herverdeling van de welvaart, van de belasting van de grote fortuinen en van de vermindering van de arbeidstijd niets meer overeind. Het is ongetwijfeld zo dat de groenen bij de jongste verkiezingen hebben kunnen profiteren van het effect van het dioxine-schandaal. Dat veel kiezers op het laatste moment toch maar gekozen hebben voor het meest haalbare. De ontgoocheling bleef niet lang uit.

Een andere reden waarom velen alsnog SP, PS, Agalev en Ecolo gestemd hebben is ongetwijfeld het totale gebrek aan een geloofwaardig alternatief ter linkerzijde. De gedachte dat "klein" links te verdeeld is en een stem ervoor een weggegooide stem is, draagt ongetwijfeld bij aan het feit dat velen in het stemhokje uiteindelijk een nuttige stem uitbrengen. Militant links denkt dat het anders kan.

Zowat overal in Europa behalen partijen of allianties van partijen links van de sociaal-democratie en de groenen degelijke scores. Een dergelijke alliantie, denken wij, is ook in België mogelijk. In Wallonië behaalden PC en Debout! (de lijst rond Roberto D’Orazio) samen meer dan 3% en in een aantal gebieden tot 6%. In Vlaanderen staan we zover nog niet, maar wij denken dat ook daar een belangrijke minderheid gewonnen is voor een bredere linkse alliantie in aktie en in verkiezingen. Wij pleiten er geenszins voor dat linkse groeperingen hun eigenheid zuden opgeven, integendeel. Toch stellen we voor dat we tegelijk de krachten bundelen in een alliantie om een alternatief te beginnen vormen op rechts.

In de tweede helft van december heeft Militant Links de oproep gelanceerd voor de vorming van een Linkse Alliantie. Hieronder belichten we hoe we tot dit besluit gekomen zijn en waar we heen willen met deze alliantie. Tegelijk publiceren we aan wie we deze uitnodiging gericht hebben. In de komende maanden zullen we de lezer op de hoogte houden over het verloop ervan. Het spreekt voor zich dat zo een initiatief staat of valt met de reacties die erop volgen. We doen bijgevolg een warme oproep aan de lezers om hun mening kenbaar te maken bij de redactie. In de mate van het mogelijke zullen we daarvan uittreksels publiceren.

De val van de Muur en de verburgerlijking van de oude arbeiderspartijen

De jaren ’90 dragen in alle opzichten de stempel mee van de spectaculaire ineenstorting van de stalinistische regimes aan het einde van de jaren ’80. Het maakte een einde aan de tweepolige wereld waarin twee fundamenteel aan elkaar tegengestelde systemen de wereld beheersten. Sindsdien bevinden we ons in een periode van toenemende instabiliteit op economisch, politiek, sociaal en militair vlak. De overwinning van het kapitalisme maakte tegelijk de weg vrij voor het proces van globalisering en de invoering van de neo-liberale concepten overal ter wereld. Het meest zichtbare resultaat daarvan is een groeiende kloof tussen arm en rijk op wereldvlak, maar ook binnen de zogenaamde ontwikkelde kapitalistische landen.

De val van het stalinisme ruimde meteen de laatste hindernis op in het proces van verburgerlijking van de oude arbeiderspartijen. Socialistische ideeën werden geweerd uit de beginselverklaringen van die partijen, linkse oppositiestromingen verdwenen, werden uitgestoten of vleugellam gemaakt. De leiders maakten zich op om voortaan de neo-liberale politiek getrouw uit te voeren met de medewerking van de vakbondsleiders die er alles toe deden om strijd te isoleren en uit te doven. Dit leide tot een golf van privatiseringen, ondermijning van de arbeidscontracten, afbouw van de sociale zekerheid, flexibiliteit en deregulering.

Het feit dat de sociaal-democratie al 25 jaar getrouw de besparingspolitiek doorvoert heeft ertoe geleid dat hele generaties arbeiders en jongeren die partijen haten. In tegenstelling tot de jaren ’60, ’70 en de eerste helft van de jaren ’80 richtten arbeiders en jongeren zich niet langer naar deze zogenaamde arbeiderspartijen om verbetering van hun levens- en arbeidsvoorwaarden af te dwingen. Integendeel bij zowat iedere strijd stonden de sociaal-democratie en de voormalige stalinistische partijen aan de kant van de patroons tegen de arbeiders.

Nieuwe arbeiderspartijen, kleine massapartijen en linkse allianties

Deze ontwikkelingen deden ons besluiten dat Militant links voortaan een dubbele taak zou moeten verwezenlijken. Enerzijds de objectieve nood om nieuwe arbeiderspartijen op te zetten die weliswaar de verwarring binnen de beweging zouden weerspiegelen, maar toch instrumenten zouden zijn voor strijd en debat. Met andere woorden het verdedigen van socialistische ideeën in het algemeen. Anderzijds de opbouw van onze revolutionaire, marxistische organisatie of het verdedigen van onze specifieke, marxistische visie op socialisme.

Tussen het vaststellen van de nood aan nieuwe arbeiderspartijen, een taktische kwestie, en de uiteindelijke vorming ervan liggen echter practische bezwaren. In de meeste gevallen blijft deze eis propagandistisch, waarbij de noodzakelijke krachten om het te realiseren er ofwel nog niet rijp voor zijn, ofwel nog niet bereid zijn om zich in dat avontuur te wagen. Hierdoor onstaat een vacuüm ter linkerzijde dat kansen biedt aan linkse formaties of zelfs deels gerecupereerd kan worden door de demagogie van extreem-rechts.

In Spanje en Italië is het proces van de vorming van nieuwe arbeiderspartijen het verst gevorderd met de oprichting van Verenigd Links (IU in Spanje) en de Partij voor Communistische Herstichting (PRC in Italië). Beide partijen hebben de enorme mogelijkheden aangetoond voor partijen links van de sociaal-democratie en de groenen. Ze hebben zeker bijgedragen tot de weerbaarheid van arbeiders en jongeren. Allebei hebben echter ook de beperkingen aangetoond van dit soort formaties. Zonder revolutionair, anti-kapitalistisch programma zullen ze vroeg of laat schipbreuk leiden. IU is bij de jongste verkiezingen teruggevallen van 11,7% van de stemmen in ’95 naar 6,5%. Het voortbestaan van de partij is bedreigd. In Italië staat de PRC - met 100.000 leden, een dagblad, een dertigtal parlementsleden en honderden gemeenteraadsleden - voor de fundamentele keuze om haar steun van buitenaf aan de regering op te geven.

Elders in Europa hebben wat wij zouden noemen "kleine massapartijen" het vacuüm ter linkerzijde gedeeltelijk ingevuld. Dit geldt zeker voor de Nederlandse SP - met 25.000 leden en meer dan 100 gemeenteraadsleden - , het Duitse PDS en enkele Griekse communistische partijen. Ook die partijen staan onder druk om toe te geven aan het reformisme. Vooral de PDS, maar ook de Nederlandse SP schuiven steeds meer op naar rechts. In Schotland en in Ierland zijn de SSP (opgericht op initiatief van de Schotse zusterpartij van Militant Links) en de SP (de Ierse zusterpartij van Militant Links) goed op weg het vacuüm gedeeltelijk te vullen.

In een aantal landen zijn niet partijen, maar allianties links van de sociaal-democratie en de groenen erin geslaagd de ruimte gedeeltelijk in te vullen. Dit geldt zowel voor de Europese lijst LO-LCR in Frankrijk (5 Europese verkozenen), het Links Blok in Portugal (2 parlementairen), de Deense Eenheidslijst als de rood-groene alliantie in Noorwegen. In Oostenrijk, Vlaanderen, sommige delen van Duitsland, Frankrijk en Zwitserland heeft extreem-rechts van de afwezigheid van links kunnen profiteren om zich een electorale basis te verwerven bij gebrek aan een degelijk links alternatief.

Een linkse alliantie in België

In België werden al eerder pogingen ondernomen tot linkse allianties. Het enige levensvatbare voorstel was Gauches Unies dat helaas ten onder ging aan ellenlange discussies, halfslachtigheid en een gebrek aan wil tot aktie. Militant Links kon zich hierin niet engageren omdat wij in die tijd afwezig waren in Wallonië. BSV leek ons van bij het begin een te weinig principieel aanhangsel van Agalev. Laat ons stellen dat het goede oefeningen waren voor de toekomst.

Het enige efficiënt - niet louter electoraal - éénheidsinitiatief sindsdien was de Europese lijst Debout rond Roberto D’Orazio en de strijd van Clabecq. Militant Links heeft zich hier met volle overgave ingegooid. De lijst behaalde 2% in Wallonië met uitschieters van 4% in La Louvière, Charleroi, Châtelet en Frameries. Dit ondanks het feit dat ook de Parti Communiste een Europese lijst had ingediend die 1,1% behaalde. In gemeenteraadsverkiezingen zou een combinatie van die uitslagen enkele verkozenen opleveren. De magere uitslag van de PTB - de franstalige tegenhanger van PvdA - voor het federaal en het gewestelijk parlement (ongeveer 0,5%), nochtans de belangrijkste kracht achter Debout!, illustreert de aantrekkingskracht die uitgaat van een bredere ééngemaakte lijst. Dit is geen kritiek op de PTB, in verkiezingen telt immers niet enkel de uitslag, maar ook de mate waarin nieuwe krachten werden aangezogen op basis van de kiescampagne. Enkele verkozenen zouden echter meteen de slagkracht van links vergroten in de sociale strijd, de draagkracht doen toenemen en ons in staat stellen een breder publiek te bereiken.

Deze uitslagen dateren echter van voor de vorming van de paars-groene regering. Heel wat kiezers kozen in laatste instantie voor de groenen met een "nuttige" stem. Sinds de regeringsdeelname is het groene kleed echter al fel besmeurd. Dat betekent niet dat deze partijen bij de volgende verkiezingen zomaar van de kaart geveegd zullen worden, integendeel. Militant Links is ervan overtuigd dat ze zelfs nog stemmen kunnen winnen op hun rechterflank. Ter linkerzijde denken wij echter dat er een groeiende ruimte is voor een breder links initiatief.

In Vlaanderen loopt hier en daar een gemeenteraadslid links van SP en Agalev rond. Dat is het geval in Zelzate, Herzele en Antwerpen. Op dit ogenblik wordt echter niet voldoende gebouwd op dit potentieel. Wij denken dat heel wat meer mogelijk is door deze individuele gevallen te bundelen in een alliantie. Wij denken tevens dat een linkse alliantie in Vlaanderen veel meer mogelijkheden bevat dan wanneer klein links in gespreide orde naar de verkiezingen gaat.

Het voorstel van Militant Links voor een alliantie is zeker nog geen nieuwe arbeiderspartij, het is zelfs zo goed als uitgesloten dat die alliantie dat ooit wordt. De alliantie is enkel een weerspiegeling van wat momenteel nodig is om de strijd vooruit te helpen en links een gezicht te geven. Militant Links is evenmin bereid haar eigen identiteit op te lossen in een bredere eenheidsworst. Wij denken integendeel dat eenieder het recht moet hebben in eigen naam zijn eigen specifieke voorstellen op alle mogelijke democratische manieren te verdedigen. Het ontzeggen van het recht op eigen publikaties, spandoeken, pankartes etc... hoort thuis bij rechts, niet bij links. Toch denken wij dat een gezamenlijke alliantie van heel links een enorme stap vooruit kan betekenen voor arbeiders en jongeren in hun strijd voor een beter leven in een betere maatschappij.

Beste,

Jullie mail doorgestuurd naar de lijst van leef. Ik kom op 22/1, wel enkel in de voormiddag. In de namiddag is er bijeenkomst rond het vervolg van de studiedag in Aalst en ik zit die zelf voor. Spijtig. Ik vraag mij wel af of het zinvol is om stalinisten bij dit initiatief te betrekken. Er is voor nl. toch wel een kleine voorwaarde om zo een ding geloofwaardig te maken bij de bevolking en dat is een duidelijke breuk met bepaalde vrijheidsberovende afwijkingen van wat men nog socialisme durfde te noemen. De internationale politiek van de PVDA is mij op dat vlak z? desastreus. FDB

Beste, gelieve mij op de hoogte te houden

Kameraden,

Wij hebben jullie oproep voor de vorming van een linkse alliantie goed ontvangen en besproken.

Graag zouden wij op zaterdag 22 januari met een delegatie willen deelnemen. Kunnen jullie ons de nodige praktische gegevens en de concrete agenda van deze vergadering doorspelen?

Alvast bedankt,

kameraadschappelijke groeten, namens de SAP, Vincent Scheltiens

Beste vrienden,

Gelieve mij te verontschuldigen voor deze vergadering. Wegens een ernstige heelkundige ingreep zal ik twee maanden op ziekteverlof zijn. Mag ik jullie vragen mij geen uitnodigingen te zenden gedurende de maanden februari en maart. Ik hoop in april 100% terug fit te zijn en kijk dan benieuwd uit naar het verdere verloop van de linkse alliantie, groeten jan

Ben persoonlijk wel geïnteresseerd in het initiatief, maar zit op 22/1 in ST-Petersburg (te midden de blvd of broken dreams dus). Hou me gerust op de hoogte van verdere initiatieven. Tom

SJW heeft de oproep voor een alliantie bediscussieerd en zal een vertegenwoordiger sturen naar de vergadering, Evert Peeters

Beste,

Helaas kan niemand van ons aanwezig zijn op zaterdag 22/1. Wij willen ons daarom verontschuldigen.

Los Buenos wil ook politiek onafhankelijk blijven en daarom kunnen we de bijhorende petitie niet als organisatie tekenen. We willen wel onze sympathie voor het inititiatief betuigen.Wij hopen ook op de hoogte gehouden te worden van verdere ontwikkelingen.

Met vriendelijke groeten, Merieke Verheyden, namens Los Buenos

Beste Merieke,

dank je wel voor je mail. Wij vinden het uiteraard zeer spijtig dat jullie niet aanwezig zullen zijn op de vergadering zaterdag. Wij begrijpen dat jullie politiek onafhankelijk willen blijven. Jullie zijn daarin uiteraard niet alleen. Militant Links zelf is op geen enkele manier bereid om ook maar iets van haar onafhankelijkheid of eigenheid prijs te geven en verwacht dat evenmin van anderen. In de oproep voor een linkse alliantie wordt dat trouwens expliciet gesteld.

Dat neemt echter niet weg dat we van oordeel zijn dat een alliantie van links - links van SP en Agalev - vandaag niet alleen noodzakelijk, maar ook dringend is om een antwoord te kunnen bieden op de rechtse politiek van de gevestigde partijen. Het is uiteraard geenszins de bedoeling van een alliantie om iedere organisatie of individu die eraan deelneemt te beroven van zijn/haar eigenheid - dus onafhankelijkheid. Indien jullie dat zo begrepen hadden berust dat op een misverstand.

Een linkse alliantie komt er echter niet vanzelf. Meestal stoot dit soort voorstellen binnen links niet op een ja of op een neen. In de regel luidt het antwoord... ja, maar... waarna de zoektocht begint naar redenen om toch maar af te wachten of het een succes wordt of niet. In geval het dat wel wordt kan men dan alsnog op de kar springen.

Wij denken dat links er nooit in zal slagen een ernstig alternatief te bouwen zolang dit de houding blijft. Jullie weten net zo goed als wij dat er heel wat linkse organisaties de kat uit de boom zullen kijken vooraleer toe te happen. Om die twijfelaars over de streep te trekken zullen we ze eerst moeten overtuigen dat dit voorstel wel degelijk een breder palet van stromingen en individuen kan samenbrengen. In die zin betreuren wij dat jullie er niet voor gekozen hebben mee aan de kar te trekken en alsnog de discussie aan te gaan.

We houden jullie uiteraard op de hoogte van 'het verdere verloop'. Bij deze willen we jullie wel onze ontgoocheling meedelen over het feit dat jullie geen actievere rol wensen te spelen in dit initiatief. We hopen dat dit niets te maken heeft met de initiatiefnemer zelf, dat zou spijtig genoeg alleen maar de bestaande opvattingen over 'links' versterken. Graag hadden we gehad dat jullie je standpunt op de vergadering zaterdag hadden verdedigd. Deelname aan de discussie verbindt jullie tot niets en had mogelijke misverstanden uit de weg kunnen ruimen.

Willen jullie op basis van bovenstaande jullie positie nog eens herbediscussiëren? Misschien door iemand van ons eens uit te nodigen op één van die vergaderingen? Dat zou zeer vriendelijk zijn en zowel voor ons als voor jullie de zaken verduidelijken.

groetjes,Eric Byl, voor Militant Links

PS. ik zend deze mail ook naar onze Leuvense afdeling

leeft Aalst ondersteunt de oproep voor een linkse alliantie in het jan. nr van De Militant; zal in Aalst een samenkomst organiseren rond dit voorstel voor alle mogelijke geïnteresseerden; tracht iemand af te vaardigen op de vgd van 22/1 te Brussel; de komende gemeenteraadsverkiezingen zijn voor ons echter geen prioriteit. verkieizingen zijn voor ons geen doel op zich. Stefan

Hieronder vind je het woordelijk verslag van de eerste vergadering op 22 maart aan de V.U.B. te Brussel over het opstarten van een Linkse Alliantie naar de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2000 toe. De inleidingen en de tussenkomsten werden letterlijk uitgetipt. Dit om misverstanden te voorkomen en de minste schijn van partijdigheid te vermijden.

Op de vergadering waren behalve van Militant Links vertegenwoordigers van de volgende organisaties:

POS: Daniel Liebman, SAP: Jurgen Dewit, SJW Leuven: Xavier Krit, PC: Paul Marcus, PC Brussel: David Jamar, Leef Aalst: Stefan Cauwelaerts, KP: Karl Bono, MRS: Silvio Maras

Onafhankelijken: Ruben Vandevijvere, Bart Vinck,...

Verontschuldigd: Leef: Filip De Bodt en BSV: Jan Van de Perre wegens ziekte.

Het is uitermate belangrijk dat we aandacht hebben voor de nationale dimensie van dit initiatief en specifiek omdat het duidelijk is dat er in Brussel en Wallonië meer openheid bestaat dan in Vlaanderen om tot de oprichting van zulke allianties over te gaan.

Ik denk dat we bij het lanceren van zo'n initiatief er altijd kameraden zijn die zullen zeggen: " Ja, we kennen dat, we hebben dit geprobeerd in de jaren '80. We hebben dit opnieuw geprobeerd in de jaren '90. Ik ben akkoord dat er een gemeenschappelijk initiatief van de linkerzijde moet komen, en specifiek van extreemlinks, maar ik heb toch mijn twijfels over de mogelijkheid om een alliantie te realiseren en de mogelijkheid om met een alliantie genoeg mensen te bereiken om dit levensvatbaar te maken."

Natuurlijk zal de eerste reactie van veel organisaties, niet zozeer van de individuen, is er altijd een tendens om een afwachtende houding aan te nemen. De reden hiervoor is duidelijk. Geen enkele organisatie wil zich engageren in iets dat geen zin heeft.

Wij denken dat de situatie in vergelijking met de jaren '80 en begin jaren '90 veranderd is. Veranderd in die zin dat het vandaag niet alleen mogelijk is een alliantie van links te bouwen maar het is ook een objectieve noodzaak een Links Alliantie op te bouwen. Ik leg uit. Iedereen kent het voorbeeld, iedereen heeft de beelden gezien waarop Magda Aelvoet een draai van 180° maakt in verband met de dioxinecrisis. Ik veronderstel dat ieder van ons gechoqueerd was toen ze gehoord hebben van de unanieme motie, gestemd door het stadsbestuur van Antwerpen, tegen de inplanting van nieuwe asielcentra in Ekeren en Wommelgem. Ik twijfel eraan of de BSV, en Nadine Peeters, de motie gestemd hebben. Het belangrijkste is dat de SP en Agalev die motie gestemd hebben. Het was enkel de Ekerse Agalev-afdeling die geprotesteerd heeft. Dit geeft aan in welke richting de sociaal-democratie ontwikkelt maar vooral in welke richting de groenen, vandaag in de regering, ontwikkelen.

De belangrijkste politieke gebeurtenis van dit jaar zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Tijdens de verkiezingen vindt er een referendum plaats over het statuut van het overheidspersoneel. Het is duidelijk dat deze regering verder zet wat Dehaene begonnen is. Het is duidelijk dat Vandenbossche, die het statuut van het Vlaams Overheidspersoneel al in vraag heeft gesteld, hetzelfde zal doen met het federaal personeel. Dit is een nederlaag voor al diegene hier aanwezig en we moeten op dit initiatief van de overheid antwoorden. Een ander punt op de regeringsagenda is de hervorming van het pensioenstelsel. Men heeft al het privé-pensioen ingevoerd en op dat moment kwam Verhofstadt met zijn burgermanifest aandraven waarin hij pleitte voor een derde pijler in de pensioenen. Het is te zeggen ook bedrijfspensioenen of pensioenen per sector. De regering is bezig dit in de praktijk om te zetten. We moeten ons herinneren dat Tobback zelf zei dat je een regering met de VLD begint met paars om bont en blauw te eindigen.

Een andere maatregel die Dehaene altijd verdedigd heeft, maar waar de Sociaal-democratie altijd op de rem heeft gestaan, is het idee om winstdeelname als onderdeel van het loon van de arbeiders te introduceren. Vandaag met een SP-voorzitter die zelf patroon is en gaan patroon van een KMO, wordt het duidelijk dat de SP dit idee volledig aanvaardt. Als vandaag Elio Di Rupo en Patrick Janssens, een gemeenschappelijke persconferentie organiseren aan de Europese Gemeenschap is het om aan te geven dat de PS gekozen heeft om dezelfde weg in te slaan als de SP. Dat de as Luik-Charlerloi, de industriële as, het verleden is en dat morgen de PS de as Namen-Aarlen zal verdedigen. Het volstaat ook om te wijzen op de ontslagen van vakbondsafgevaardigden en de stilte die de regering daarover bewaart. Het is duidelijk dat de regering aanvaardt wat er in de patronale wereld gebeurd, dat Clabecq een test was en dat Carnoy in Vlaanderen een herhaling van die test was. De kameraden van de MRS zullen straks aanwezig zijn en het verslag doen van de strijd en de overwinning, misschien gedeeltelijk, die ze behaald hebben op juridisch vlak. Het proces moet herbegonnen worden en het is te betwijfelen of de burgerij zal kiezen om dit proces opnieuw op te starten. Onder de kameraden die straks naar de vergadering komen, maar die deze morgen vergadering hebben in Tubize, is er ook Raf Verbeke. Raf Verbeke is de vakbondsafgevaardigde die ontslagen werd bij Carnoy in Gent.

Carnoy heeft een symbolische betekenis in Vlaanderen gehad. Het feit dat de arbeiders een staking van 7 weken gevoerd hebben, rond bescherming van een delegee, was een enorm succes. Maar de weigering van het vakbondsapparaat om de strijd uit te breiden naar ander bedrijven heeft de strijd geïsoleerd en tot de nederlaag geleid. Vandaag heeft de patroon van Carnoy voorgesteld om 60 arbeiders af te danken waaronder heel de syndicale organisatie behalve drie. Ik ben ervan overtuigd dat toen de patroon de afdanking van Raf Verbeke aankondigde, zonder rekening te houden met de sociale wetgeving of het paritaire comité, men bij Fabrimetal twijfels had of dit de juiste strategie was om een gevecht aan te gaan. In de vakbond is men daar gevoelig voor geweest, te gevoelig. De leiding van de vakbond heeft het idee naar voor geschoven dat men een gemeenschappelijk front moest vormen met Fabrimetal tegen de patroon van Carnoy. Vandaag heeft Fabrimetal een les geleerd. De patroon van Carnoy is de voorhoede van het patronaat. Hij neemt risico's die anderen nog niet durven nemen. Hij geeft het voorbeeld. Het is duidelijk dat, met de positie van de top van de vakbonden inbegrepen, de weg vrij is voor soortgelijke situaties in andere bedrijven.

Vandaag zijn we op syndicaal vlak, spijtig genoeg, geblokkeerd. Op het politieke vlak is het ongeveer hetzelfde. Met de val van het Stalinisme, eind jaren '80 - begin jaren '90, kwam een einde aan een bipolaire wereld. Een wereld waarin twee systemen elkaar in evenwicht hielden en een situatie creëerden waarin zelf de regimes in de derde wereld, die tegenstelling konden uitspelen, een min of meer onafhankelijke koers konden varen.

Dit ging samen met een ideologisch offensief van de burgerij waarin ze in staat was om elk idee die naar het socialisme of het communisme verwees te discrediteren. Dit had een diepgaand effect op activisten in de arbeiderswereld en activisten onder de jongeren. Die misschien niet honderd percent akkoord gingen met de systemen in het oosten maar die dachten dat het mogelijk was een alternatief systeem te hebben op het kapitalisme. Met de val van het Stalinisme is de mogelijkheid van dit alternatief voor velen onder hen verdwenen. De top van de Sociaal-democratie die al sinds decennia probeerde om hun partij van arbeiderspartij tot volkspartij om te vormen. Die al geprobeerd had om de "oude" ideeën uit het Charter van Quaregnon weg te gooien. Die op het ideologisch congres van '74 gecorrigeerd werden door hun basis. Zij hebben de specifieke situatie na de Val van de muur gebruikt. In Vlaanderen hebben ze in '92, onder leiding van Vandenbroucke, een congres georganiseerd en elk idee die verwees naar het socialisme buiten gegooid. Om te opteren voor het zogezegde sociale kapitalisme en de derde weg. In '93 hebben ze opnieuw een congres georganiseerd. Daar hebben ze hun basis opzij gezet met de verandering van de statuten. De voorzitter werd niet meer verkozen op een congres maar door een referendum onder de leden. Elke mogelijkheid tot het vormen van een linkervleugel binnen de Sociaal-democratie was gesloten. Zelfs de zogezegd "meest linkse" sociaal-democraat in Vlaanderen nl. Jef Sleeckx heeft het Globaal Plan gestemd. De enige die niet voor gestemd heeft was Dirk Vandermaelen, vandaag verdediger van de eisen van ATTACK. De reden waarom hij niet voor het globaal plan gestemd heeft was niet omdat hij zo links is maar omdat hij naar het toilet was. Het heeft zijn carrière met een aantal jaar vertraagd en in plaats van minister te worden is hij internationaal secretaris van de SP geworden. Een post die hij kan gebruiken nu hij de mogelijkheid ziet zich een beetje te profileren door deel te nemen aan het initiatief ATTACK. Ik hoop dat de mensen van ATTACK begrijpen waarom Dirk Vandermaelen deelneemt aan dit initiatief en dat ze zich de illusie niet maken dat Vandermaelen een kristallisatiepunt van links zou kunnen vormen.

In het begin van de jaren '90 zijn Agalev en Ecolo tot op zekere hoogte in staat geweest om zich voor te stellen als zijnde meer links van de sociaal-democratie. Zeker Ecolo die zich in de staking van de leerkrachten opgeworpen heeft als verdedigers van het onderwijs. In Vlaanderen heeft Agalev enkele jongeren, meestal intellectuelen, gewonnen. Maar in de meerderheid van de gevallen heeft vooral het Vlaams Blok geprofiteerd van de draai naar rechts van de SP door zich op te werpen als de verdedigers van wat de "gewone" mensen denken.

Dat is een internationale tendens en zonder teveel in te gaan op de internationale situatie wil ik toch enkele hoofdlijnen aanduiden. In Spanje werd in '81 op initiatief van de PC de formatie Izquierdia Unida (IU) opgericht. Een formatie die normaliter hetzelfde resultaat had gehad dan de formatie Regenboog in België maar omdat de PSOE veel sneller naar rechts ging dan de sociaal-democratie in andere landen en omdat deze tendens geleid heeft tot een splitsing met bepaalde delen van het vakbondsapparaat. Omdat de leider van de UGT heeft op een bepaald moment opgeroepen op IU te stemmen en niet op de PSOE heeft deze formatie zich kunnen ontwikkelen. In de verkiezingen van '95 heeft IU 11.7% van de stemmen behaald. Deze formatie is natuurlijk voor een keuze gesteld. In een periode van crisis is de burgerij natuurlijk niet bereid om kruimels van tafel te laten vallen voor de arbeidersbeweging. Dat wil zeggen dat zo'n partij veel sneller geconfronteerd met de fundamentele keuze tussen arbeid en kapitaal dan bijvoorbeeld de sociaal-democratie in de periode na de tweede wereldoorlog (de jaren '50 en '60). IU staat nu voor die keuze. De leiding ervan denkt er eerder aan terug te keren naar de PSOE dan een partij te vormen die de confrontatie met het kapitaal aan gaat. IU heeft hiervoor een prijs betaald en behaalt nu 6,5 % van de stemmen en staat op het punt van de splitsen.

Een tweede voorbeeld is de RC in Italië. De Refundazione Communista werd gesticht begin '91 en in december '91 had deze partij al 100.000 leden. De RC wil de communistische traditie die bestaat in Italië verdedigen en ontstond op het moment dat de PCI de weg van de sociaal-democratie koos en zich kandidaat stelde om aan te sluiten bij de tweede internationale. Deze partij had in '95 een dagblad en 36 parlementairen. In de verkiezingen van '94 behaalden ze 6.5%. Als deze partij mobiliseert zijn ze in staat om betogingen van 100 à 200.000 arbeiders te organiseren. Deze partij wordt door de arbeidersklasse gezien als een instrument om hun levens- en arbeidsomstandigheden te verbeteren. Net zoals IU wordt deze partij met de keuze geconfronteerd om ofwel het kapitalisme frontaal te confronteren of om toegevingen te doen. Er zijn reeds twee splitsingen geweest bij de RC. In '96 zijn 14 parlementairen afgescheurd. In '98 heeft de voorzitter Cosiga zijn eigen partij (PC) opgericht en is in de regering gestapt. Dit heeft de RC tot 4% in de laatste verkiezingen gebracht, maar als het erop aan komt te mobiliseren is het nog altijd die partij die het kan. Zo'n partij geeft een instrument aan de arbeidersklasse en ontwikkelt het politieke en sociale bewustzijn van de arbeidersbeweging. Militant Links verdedigd al geruime tijd de idee dat er een noodzaak is aan een nieuwe arbeiderspartij. Om die idee te realiseren zal er iets anders nodig zijn.

Wat de RC en IU aanduiden is het vacuüm dat er bestaat links van de sociaal-democratie en de groenen. In enkele landen, bij gebrek aan een partij zoals RC of een formatie als IU, zien we andere partijen die dit vacuüm beginnen te vullen. Niet volledig en meestal enkel electoraal, maar goed. Een klassiek voorbeeld hiervan is de SP in Nederland die nu 120 gemeenteraadsleden hebben en 5 parlementairen. Ze worden gezien door de arbeiders als het enige alternatief. In het begin van de jaren '90 hadden ze 5.000 leden nu hebben ze er 26.000.Maar het is geen partij zoals de RC. Als de RC een betoging organiseert zijn er 100 à 200.000 aanwezigen. Als, of beter indien, de SP in Nederland een betoging (zou) organiseren zijn er 500, 1000 misschien 2000 aanwezigen. Maar het is geen nieuwe arbeiderspartij in de zin dat de arbeiders deze partij niet zien als een instrument met dewelke ze hun levens- en arbeidsomstandigheden kunnen veranderen. Het is meer een electoraal alternatief, die misschien in de toekomstig een kracht kan worden en die, zoals wij het zouden beschrijven, een kleine massapartij is maar zeker geen nieuwe arbeiderspartij.

Een ander geval is de PDS in Duitsland. Het is een gaval apart, een beetje zoals IU in de andere categorie een geval apart is. In de zin dat het succes van de PDS voortkomt uit het falen van de Duitse burgerij om de Oost-Duitsen een levensstandaard te geven die op zijn minst de levenstandaard in West-Duitsland benadert. Dit heeft gemaakt veel arbeiders teruggekeerd zijn naar de oude zekerheden en politiek naar de partij die de SED opgevolgd heeft. Het is niet duidelijk hoe de PDS zal ontwikkelen maar het is duidelijk dat deze partij potentieel heeft.

Het laatste voorbeeld dat ik wil geven in de Scottish Socialist Party die gecreëerd werd door de Socialistische Allianties twee jaar geleden in Schotland. Het was een initiatief van onze sectie in Schotland, maar het is duidelijk dat deze partij nu veel groter is en dat deze partij op zijn minst op electoraal vlak een aantrekkingspool is voor de arbeidersklasse. Deze organisatie bereikt nog niet op het niveau van de Nederlandse SP of de PDS in Duitsland is. Maar deze partij heeft het potentieel een kleine massapartij te worden.

Ik wil ook het voorbeeld van de Socialist Party in Ierland citeren. Die een kleine revolutionaire partij is die in een vacuüm die er links bestaat en op basis van een campagne tegen de privatisering van de waterdistributie in staat is geweest om één van hun leden tot parlementair te laten kiezen. Deze partij wordt zeker door bepaalde delen van de arbeidersbeweging gezien als een kleine massapartij.

De derde categorie die ik wil citeren is waar er geen nieuwe arbeiderspartij bestaat, waar er geen kleine massapartij bestaat, maar waar extreemlinkse organisaties electorale allianties hebben afgesloten. Iedereen hier kent het voorbeeld van de LO/LCR lijst in Frankrijk die 5 parlementairen in de verkiezingen voor het Europese parlement behaald heeft. De Eenheidslijst in Denemarken, de Rood-Groene Alliantie in Noorwegen of het Linkse Blok in Portugal die 2.5% haalden en daardoor de verkiezing van 2 parlementairen.

Wij denken dat er op het moment in België geen mogelijkheid bestaat om een nieuwe arbeiderspartij op te zetten. Daarvoor is het gewicht van de vakbonden in de arbeidersbeweging veel te groot en zal de oprichting van een nieuwe arbeiderspartij samen moeten gaan met een splitsing, van ideeën daarom niet formeel, en differentiatie in de syndicale beweging. Dit met de creatie van linkse tendensen die het proces van de oprichting van een nieuwe arbeiderspartij in gang kan zetten. Het is trouwens niet duidelijk welke vorm die partij zal aannemen door het bestaan van de Christelijke vakbond, door het compleet ontbreken van een politiek verlengstuk van de Christelijke arbeidersbeweging en door de linken die de socialistische vakbond heeft met PS en SP.

In België is er geen enkele kracht die op zichzelf in staat is de kleine massapartij te worden die de SP in Nederland of de PDS in Duitsland is of die de SSP in Schotland zou kunnen worden. Ondanks dat denken we dat het vacuüm ter linkerzijde dat bestaat in andere landen van Europa ook in België bestaat. We denken dat dit werd aangetoond door het resultaat dat Debout gehaald heeft met 2% in de Europese verkiezingen en door de lijst met van de PC in de Europese verkiezingen. Als we het resultaat van die twee groepen samen nemen halen ze gemiddeld 3.1% in Wallonië. Met uitschieters in een aantal regio's van Henegouwen van 6 tot 7%. Een soortgelijk resultaat zou in Wallonië iets van 15 tot 20, misschien zelf 25 gemeenteraadsleden. Als we dat behalen en die kracht komt tussen in sociale strijd, stel u voor bij Clabecq, dan zou dit een diepgaand effect hebben. Dit zou een begin zijn om de politieke situatie in Wallonië te deblokkeren en tezelfdertijd helpen om de situatie in de vakbonden in Wallonië te deblokkeren.

De verkiezingsresultaten waren er voor deze regering. Voor Durant had kunnen doen wat ze nu doet, voor Ecolo had kunnen doen wat ze nu doet. Ik zeg niet dat Ecolo bij de volgende verkiezingen slaag zal krijgen. Ik ben er zeker van dat Ecolo van haar regeringsdeelname kan profiteren om stemmen te winnen op haar rechterzijde. Mensen die zeggen, ja maar je moet toch realistisch zijn. Maar ik ben zeker dat links veel mensen ontgoocheld zullen zijn. Door de dioxinecrisis zijn er veel mensen die op het laatste moment toch beslist hebben om voor Ecolo en Agalev te stemmen. Ik denk dat dit een reactie is geweest.

Ten tweede is dit resultaat van Debout en de PC er gekomen terwijl er twee lijsten van links waren. Ik ben ervan overtuigd dat er latente laag in de samenleving is, die sympathiseert met Links, maar vandaag zegt dat Links te verdeeld is. Niet dat deze verdelingen niet belangrijk zijn. Ik ben ervan overtuigd dat elke stroming van extreemlinks of van de arbeidersbeweging haar bestaansredenen heeft. De overtuiging dat we onze bestaansredenen hebben mag ons niet weerhouden van links op te bouwen. Dus wat hebben we gedaan. We hebben een uitnodiging gestuurd, zo breed mogelijk, met alle beperkingen die we hebben, om dit debat te voeren. Voor ons is het objectief gezien de enige mogelijkheid. Wij geloven dat links verenigen met de groenen en de sociaal-democratie verloren is. Trouwens diegene die gezien hebben wat er in Antwerpen gebeurd is zullen opmerken dat de SP al aangekondigd heeft dat Detiége de lijst trekt en dat Janssens de lijst zal duwen. De lijn van de partij is duidelijk. Ze willen wel iemand van links op een onverkiesbare plaats zetten. Om wat te doen? Om te verhinderen dat er een kristallisatiepunt komt links van de SP. Want als er een kristallisatiepunt komt daar heeft de SP de handen niet meer vrij om stemmen te winnen op haar rechterzijde. Ze zou ook moeten rekening houden met haar linkerflank.

Voor Agalev is het duidelijk, en het is heel normaal voor een partij die wil deelnemen aan de macht. Een partij die een zeer belangrijke electorale vooruitgang heeft gemaakt zal proberen om de positie op nationaal vlak verder te onderbouwen op lokaal vlak. Het laatste wat men zal doel op gemeentelijk vlak is samengaan met de grote verliezer, het is te zeggen met de SP. Men zal zoveel mogelijk Agalev-ers in de gemeenteraden proberen te krijgen. Dit wil zeggen dat ze niet zo snel plaatsen zullen afstaan.

Natuurlijk is er geen enkele kameraad van de BSV hier. Want het zou interessant zijn van de reactie van Agalev te horen op de voorstellen van de BSV naar de gemeenteraadsverkiezingen. De BSV wou op zijn minst 5 plaatsen op de Agalev lijst. Ik weet niet wat de laatste ontwikkelingen zijn, maar ik weet dat de eerste reactie van Agalev was dat ze één plaats zouden krijgen en niet meer. Want het is niet de BSV die de laatste verkiezingen gewonnen maar het was Agalev. Dus ik denk dat die weg afgesloten is. Het is duidelijk dat indien deze weg niet afgesloten is we onder deze regering met zo'n strategie de stemmen zouden leveren waarmee de politiek van Verhofstad voortgezet wordt.

Het is met deze analyse dat we zeggen dat er een objectieve noodzaak is aan een Linkse Alliantie, links van de Sociaal-democratie en Agalev/Ecolo. Met dit heb ik al aangegeven wat het hoofdpunt van het programma van de Allianties zal zijn.

Waarom houd ik dit boek vast? (de spreker houd het communistisch manifest vast nvdr.).

Want velen onder jullie vragen zich misschien af wat het programma van de allianties zal zijn? In de realiteit vragen ze zich af wat het eisenplatform van de linkse allianties zal zijn. Veel onder jullie zullen het Communistisch Manifest gelezen hebben. Diegene die dit nog niet gedaan hebben zou ik het aanraden want het is interessant. In feite was dit het programma dat Marx en Engels geschreven hebben voor de Liga der Communisten. Het eisenplatform is één pagina. Zelfs geen volledige pagina bestaande uit 10 eisen. Voor het eisenplatform een hele analyse over de maatschappij en de ontwikkelingen in de maatschappij. Na het eisenplatform volgt een polemiek met de tendensen van het utopisch socialisme om aan te geven wat de oriëntatie moet zijn van de Liga der Communisten. Wat wij willen opzetten is natuurlijk geen Liga der Communisten. Maar wat we voorstellen is een alliantie op basis van een uitgewerkte analyse. Een analyse die voldoende uitgewerkt is in de uitnodigingsbrief. Het is te zeggen: een alliantie links en onafhankelijk van de groenen en de sociaal-democratie. Let op want dit wil zeggen dat bijvoorbeeld in Antwerpen de kwestie van een grote coalitie tegen het Vlaams Blok op tafel kan komen. Iedereen kan een eisenplatform formuleren met 10, 20, of 100 eisen. Dat is geen probleem. Maar het fundamenteel probleem is: zijn we van mening dat om extreemrechts te bevechten we deel moeten gaan uitmaken van grote coalities, of denken we dat om het Vlaams Blok te bestrijden we ons duidelijk moeten distantiëren van de politiek van officieel rechts. Dat is het debat dat we moeten voeren. Ik weet wel dat iedereen hier aanwezig eerder de mogelijkheden komt aftasten. Ik hoop dat het debat dat we zullen hebben ons vooruit helpt en dat deze discussie een begin is van vele discussie waarin de betrokken organisaties steeds meer open komen te staan voor de idee. Men moet zich niet inbeelden dat we hier morgen elke organisatie zullen terugvinden maar diegene die de beste wil hebben zullen hier al werken en diegene die een meer afwachtende houding aannemen zullen overtuigd moeten worden door de energie waarmee de voorstanders van een alliantie werken.

Ik denk dat we een goed begin kunnen maken met het debat.

Er is vandaag Centraal Comité van de PC voor Brussel en Wallonië. We weten nog niet wat daar uit zal komen. Maar ik spreek voor de Brusselse afdelingen van de PC. Voor ons zijn de eenheidsinitiatieven belangrijk. We hebben al een goede ervaring achter de rug met de regionale en parlementsverkiezingen waar we samenwerkten met Le Militant en onafhankelijken op de lijst. Het belangrijk voor ons, het is zelfs een voorwaarde, dat we op het platform plaats maken (ik weet zelf niet of het enkel maar een platform is voor de gemeenteraadsverkiezingen of ook meer dan enkel een lijst) voor integratie van, discussie met onafhankelijken. Voor ons is het een manier om conflicten te vermijden die een beetje gênant kunnen zijn.

Een ander debat dat moet gevoerd worden is dat over het programma. Voor de PC Brussel zal de aanval op de regeringspolitiek alleszins één van onze aanvalslijnen in de volgende verkiezingen worden. We moeten kijken of we misschien een aantal concrete voorstellen kunnen doen. Een aantal uitgewerkte voorstellen, voorbereide dossiers, die aantonen dat we het fatalisme kunnen doorbreken. Het gaat natuurlijk niet op Ecolo achterna te lopen met 2000 voorstellen zonder enige logische samenhang. Het gaat erom dat we zekere voorstellen doen die slagen toebrengen aan de kapitalistische logica. Dat was kort genoeg maar het is het begin van de discussie.

Wij zijn tevreden met het voorstel dat Militant doet. Want over het algemeen is de analyse van de situatie waarin Links zich bevindt in België en in Europa; en de noodzaak van een hergroepering van radicaal links een analyse die we hebben, die we verspreiden en die we reeds geruime tijd proberen toe te passen. Zowel door onze eigen initiatieven als door het deelnemen aan de verschillende initiatieven van hergroepering die er geweest zijn en waarvan het bilan, om het eufemistisch uit te drukken, niet altijd even positief geweest zijn.

Langs Franstalige kant bestaat Gauche-Unie niet meer. Het was nochtans veelbelovend dat zowel wij als onze partners in Gauche-Unie (de PC en nogal wat onafhankelijken voornamelijk syndicalisten en metallo's) een succes hadden verwacht. Wij waren niet de enigen. Zowel de PS en Ecolo hadden schrik van ons. We dachten dat we met Gauches Unie een grens zouden overschrijden. Niet direct om mandatarissen te hebben, maar genoeg om te kunnen vaststellen dat de hergroepering doorgaat. De analyse was ongeveer dezelfde, natuurlijk zijn er verschillen, met diegene die we vanmorgen gehoord hebben. Namelijk er is een vacuüm, en dit vacuüm is nog altijd aanwezig zelfs al vele dachten dat Ecolo dit ging opvullen. Veel mensen weten dat Ecolo dit niet zal doen. Het is daarom dat we Gauche-Unie opgericht hebben en daarom dat we mensen zo gemakkelijk hebben kunnen overtuigen (zowel de PC als de ander partners). We dachten dat een vacuüm zich bijna automatisch zou opvullen eens we erin stapten. Maar dit gaat niet automatisch. We weten dit nu uit ervaring en het is spijtig genoeg niet afkomstig van één of andere theorie. De idee dat de politiek een even grote afschuw heeft van het vacuüm als de natuurkunde is een frase van Trotsky. Ondertussen hebben de natuurkundigen ontdekt dat de natuurkunde zo niet werkt en wij denken dat de politiek dit ook niet doet. Het volstaat niet om op de goede plaats te zijn om het vacuüm op te vullen. Er zijn nog een aantal andere voorwaarden

Eén van de redenen voor het mislukken van Gauche-Unie, volgens een aantal mensen die niet met ons akkoord waren, was dat we ons te snel aangeboden hebben bij verkiezingen. Een beweging van hergroepering van links opbouwen die zich direct aanbied bij de kiezers in niet altijd een goede zaak. Omdat de mensen, de arbeiders en jongeren, die beweging niet gezien hebben op het terrein en dat het voor velen kunstmatig blijft. Dat is in ieder geval wat een aantal mensen hebben gezegd die akkoord waren met de eisen. Daar ga ik akkoord met wat deze morgen is gezegd. Het is niet genoeg om een aantal juiste eisen samen te stellen. Het is heel makkelijk een aantal eisen op te stellen waarmee alle aanwezigen en zelfs diegene die hier niet zijn akkoord gaan. En dan is er de vaststelling dat de mensen niet stemmen voor hun delegee bij de politieke verkiezingen. Een delegee die heel nuttig is voor de arbeiders op de werkvloer, die goed syndicaal werk levert krijgt niet automatisch de stemmen van die arbeiders, die in de syndicale verkiezingen er wel blijven voor stemmen, maar bij politieke verkiezingen hun stem geven aan de andere partijen. Het is iets dat we vastgesteld hebben. De ervaring die we gehad hebben toont dat aan. En ook de ervaring van Debout toont dat aan. Zelfs al is ze verschillend. Want hoewel de kameraden van Clabecq iets vertegenwoordigden dat zeker en vast boven hun bedrijf en boven de regio uitsteeg. Het feit dat de kameraden van Clabecq erin geslaagd zijn hun strijd verder te zetten op het politiek vlak en een echo gekregen hebben is een succes met betrekking tot hun strijd maar ze hebben de grens niet overschreden. We hebben het ondersteund. We hebben er geen spijt van want het was belangrijk om het te steunen. Het was niet alles. Ik geloof dat jullie akkoord zijn anders zouden jullie dit voorstel niet doen. Dat is niet de linkse hergroepering.

De voorbeelden die gegeven worden zijn dezelfde voorbeelden die wij geven als we zeggen dat er een echt links moet komen. België is ongeveer het enige land Europa waar er op dat vlak niets gebeurt. En zoals vanmorgen gezegd werd zijn er veel verschillen tussen de aangehaalde voorbeelden. Er is geen model. Wij zijn in bijna alle voorbeelden betrokken. Nu niet in de SP in Nederland bijvoorbeeld. Maar daar waar het gaat over de hergroepering van links zijn we. Ik heb enkele meningsverschillen met de analyses die deze morgen over deze voorbeelden aangehaald zijn. Bijvoorbeeld waarom werkt IU en RC. Het is niet enkel omdat de rest van de partijen naar rechts gaan. Dat gebeurt in alle landen van Europa. IU en RC werken omdat er een PC is met haar wortels in de arbeidersklasse, geconfronteerd met een crisis van het stalinisme en het eurocommunisme en een keuze moet maken. In het geval van Spanje een goede keuze. In het geval van Italië twee keuzes, waarvan eentje een goede (het oprichten van RC, het opnieuw stichten van een communistische partij die gedeeltelijk gedestaliniseerd is en zich opent naar andere organisaties). Dat zijn zaken die men niet weervind in de andere landen. De allianties die werken. Het Links Blok in Portugal willen een nieuwe organisatie oprichten, niet zoals LO/LCR in Frankrijk. Het Links Blok en de mensen rond siècle 21 willen een organisatie met lidkaarten zelfs al is die er nu nog niet. LO/LCR is misschien wat het meest lijkt op wat jullie in gedachten hadden met het voorstel van deze Linkse Alliantie maar ook daar is het in een heel gunstige context dat dit mogelijk geweest is. Langs de ene kant de sociale beweging in Frankrijk in '95, en waar de LCR een belangrijke rol gespeelt hebben in de beweging zelf, en langs de andere kant de electorale steun van LO die het resultaat is van een lange traditie van deelname aan de verkiezingen. Met brengt de twee samen en dat maakt een lijst die succes behaalt. Dit zonder het project van een gemeenschappelijk organisatie op te bouwen. Zelfs al hebben ze beide het idee dat er een nieuwe organisatie moet komen, zijn er meningsverschillen over hoe en welke organisatie dit moet zijn. LCR blijft werken aan de hergroepering van links met ander partners dan LO, zelfs al vertaalt dit zich niet op electoraal vlak. LCR blijft discuteren met kritische groenen, kritische communisten. Mensen die in hun organisatie blijven of die er uit zijn maar die geen nieuwe organisatie zoeken. Wij zijn gelukkig dat Militant over die zaken wil nadenken en een initiatief wil nemen. Er zijn twee zaken die we moeten onderscheiden anders kunnen we dezelfde fouten maken die wij in het verleden gemaakt hebben. Het perspectief om tot een hergroepering van links te komen is één zaak. Het initiatief om naar gemeenteraadsverkiezingen zijn een andere zaak. Bij de gemeenteraadsverkiezingen is de context in heel het land te verschillend om onder een ééngemaakt kader op te komen vooral als het een nieuw eengemaakt kader is? Niets verbiedt het opstellen van eenheidslijsten met Militant, PC, etc maar we betwijfelen sterk of dit kan op nationaal vlak. De berekening die deze morgen gemaakt is op basis van de uitslagen van Debout is niet juist. Het is veel te mechanisch en wiskundig. De uitslag was vooral te danken aan de mensen van Clabecq en D'Orazio. D'Orazio zal zich niet verkiesbaar stellen in alle gemeenten van Wallonië. Er zijn gemeenten waar de PC een inplanting heeft. Wij zijn er eerder voor om een aantal eenheidsinitiatieven te nemen op plaatselijk niveau en daarnaast een initiatief op langere termijn over een hergroepering waarbij het niet voldoende is een eisenplatform op te stellen maar waar we echt het debat moeten aangaan. Want eens we van het terrein van de onmiddellijke eisen op het terrein van de strategie komen wordt het de moeite om een echt debat te voeren. We zijn er ons van bewust dat één van de redenen voor de mislukking van Gauche Unie was dat die discussies niet uitgewerkt werden bij gebrek aan tijd.

Als er iets gedeblokkeerd wordt moet er echt iets nieuw gevormd worden. Waar de ervaringen, de mislukkingen van de ene en de andere geconfronteerd worden en zelfs in gevaar worden gebracht. We moeten alle resultaten op een eerlijke manier kunnen bediscussiëren om iets nieuw te kunnen beginnen. Ook na de verkiezingen moeten we het bilan kunnen maken en zonder indringende discussie vooraf zal het opmaken van een bilan het gevaarlijkste moment worden. Iedereen zal wel iets of iemand vinden waarom het niet gelukt is. Ja, er wordt over nagedacht op lange termijn. Lange termijn is niet de hele 21ste eeuw maar bijvoorbeeld naar de volgende wetgevende verkiezingen toe want daar ligt de echte inzet en niets verhindert van partiële testen te doen afhankelijk van de plaatselijke omstandigheden, het aantal beschikbare militanten en de situatie in verschillende gemeenten.

Vast aan de analyse die Eric in de inleiding gemaakt heeft over het ideologisch offensief na de val van de muur is heel die periode samengegaan met de afbraak van de welvaarstaat in West-Europa. Het invullen van die leegte links van de sociaal -democratie heeft niet alleen te maken met het feit dat ze er is maar heeft vooral te maken met het feit dat het bewustzijn groeit dat er strijd moet gevoerd worden tegen de afbraak van de levenstandaard en de arbeidsomstandigheden in West-Europa. Het is op dat groeiend bewustzijn dat we moeten inspelen, om via allianties en andere initiatieven, niet links te gaan hergroeperen of om te vormen tot een vormloze massa, maar om ze opnieuw op de kaart te zetten en er een aantrekkingspool van te maken. Ik denk dat dit in onze brief heel duidelijk staat dat we niet willen dat alle organisatie die deelnemen aan die alliantie hun eigen identiteit zouden verliezen, het recht zouden verliezen eigen publicaties uit te brengen, hun eigen programma moeten laten vallen. Het is juist dat de alliantie vandaag nodig is omdat elk van die organisaties een rol zou kunnen spelen.

Als je kijkt naar wat er alleen al op syndicaal vlak in de laatste maanden gebeurd is. De demarche die Schouppe gedaan heeft naar 4 december toe is historisch te noemen in de sociale geschiedenis van België. Hij heeft op één en hetzelfde moment een eenzijdig verzoekschrift ingediend tegen een mogelijke staking van OVS. Hij heeft in Vlaanderen van alle rechters gelijk gekregen. In Wallonië waren er enkele uitzonderingen maar dat is dan weer goedgemaakt door de magistraat in Luik die een uitspraak deed voor heel het land waarbij Schouppe het recht had naar alle stakingsposten te gaan in heel het land met deurwaarders die 100.000fr. dwangsom zouden opleggen voor elke staker. Er zijn massa's voorbeelden enkel en alleen over het stakingsrecht. Ook daar is het duidelijk dat we van de regeringspartijen nu geen oplossing moeten verwachten. Vele vakbondsmilitanten die in strijd betrokken zijn kijken nochtans uit naar een politieke oplossing want ze weten dat ze van de vakbondstop zelf geen strijd kunnen verwachten. Er worden allerlei oproepen gelanceerd maar er beweegt nog veel minder dan in de vorige regering met de CVP. Toen stond het op zijn minst nog in het regeerakkoord dat men er een oplossing ging voor zoeken.

Of het nu gaat over stakingsrecht, of over het pensioendossier of over de openbare diensten. Er zijn massa's concrete onderwerpen te bedenken waarmee we via zo'n initiatief zouden kunnen tussenkomen in strijdbewegingen. Waarmee we via zo'n initiatief een weg vooruit zouden kunnen aanduiden en ons zelf als organisaties opnieuw op de politieke kaart zetten.

Ik ben hier namens Leef. Ik wil eerst en vooral Filip De Bodt verontschuldigen die ziek is en normaal Leef zou vertegenwoordigen op deze vergadering. Ik wil enkele losse opmerkingen formuleren bij hetgeen Eric gezegd heeft. Ik zal eerst misschien eens uitleggen wat wij in Aalst doen. De afdeling in Aalst is onstaan na de vorige parlementsverkiezingen vanuit de groep in Herzele. Dat is een zeer jong initiatief, we proberen in de eerste plaats af te tasten wat er in Aalst mogelijk is met de verschillende actoren. De verkiezingen in oktober zijn voor ons geen doel op zich. Wij trachten verschillende groepen samen rond de tafel te brengen en in de eerste plaats te werken als een soort drukkingsgroep, op die manier een politieke basis te creëren, daarbij vinden we het zeer belangrijk om onafhankelijke mensen in onze groep te betrekken. Over hetgeen wat Eric deze voormiddag gezegd heeft: ik sluit mij voor een groot deel aan bij de kritiek van Daniel van daarnet. Wij vinden het heel belangrijk dat bij de analyse niet alleen de traditionele partijen bekeken worden maar dat we ook onszelf in vraag stellen en dat we onderzoeken wat de reden is van voorgaande mislukkingen van binnen uit. Eric noemt het communistisch manifest interessant, ik vind het belangrijk dat we daarnaar terug verwijzen maar we moeten dat op een zeer kritische manier doen. Er staan geen pasklare recepten in.

Een aantal losse bemerkingen. In België is er geen enkele partij in staat om onafhankelijk uit te groeien tot een kleine massapartij zoals de SP in Nederland, zegt Eric. Volgens mij zegt hij dat zonder argumenten. Ik denk dat wat de SP in Nederland gerealiseerd heeft eventueel wel in België mogelijk is. Wij hebben ook geen banden met de arbeidersbeweging, hetgeen dat u als een belangrijk bezwaar opwierp. Wat niet wil zeggen dat ik dat niet noodzakelijk vind. De vergelijking tussen IU en Regenboog lijkt me nogal geforceerd. De situatie in Spanje is helemaal anders. Je zit daar met een land dat 40 jaar onder een uiterst rechtse dictatuur geleefd heeftkan je toch moeilijk vergelijken met Regenboog in Vlaanderen. Ten laatste heb ik nog een bemerking bij de term een kleine massapartij. Ik zou graag hebben dat je uitlegt wat je daarmee bedoeld.

Ik wil aansluiten op wat Daniel zei omdat ik het belangrijk vind een aantal zaken inhoudelijk te bediscussiëren. Persoonlijk ben ik nogal zoekend tussen een aantal verschillende ideeën. Vooral ideeën binnen de anarchistische wereld en binnen de meer Trotskistische strekking. Waar ik wil voor opkomen is voor maximale vrijheid, dat ik niet moe gaan werken voor een baas. En ook dat ik niet genegeerd wordt. Al is het nu door een linkse partij of door een rechtse partij. Nee, dat we zelf, en zeker ook in groep, maximaal kunnen beslissen over ons lot. Ik hoor dikwijls bij linkse revolutionaire organisaties dat ze opkomen voor volledige tewerkstelling. Ik hoor weinig dat we de strijd tegen de loonarbeid op zich aanbinden. Wat ik daar mee bedoel is dat nu mensen gedwongen worden om voor bazen te werken waarom wordt er niet meer gedacht aan strategieën rond zelfbeschikkingsrecht waarbij dat we zelf de economie in de hand nemen.

Voor mezelf is dat ook niet allemaal uitgewerkt. Dat zijn geen simpele dingen. Dat is op economisch vlak.

Op politiek vlak kan deelnemen aan gemeenteraadsverkiezingen enerzijds een andere stem brengen, anderzijds vind ik de gemeenteraad absoluut niet democratisch functioneren. Als je deelneemt aan verkiezingen is het voor mij heel belangrijk hoe je intern georganiseerd bent en welke kanalen voorzie je om verantwoording af te leggen naar de kiezers. Met het huidige systeem van verkiezingen, met geheime verkiezingen, hoe ga je je verantwoordingsplicht organiseren. Het is mij eigenlijk allemaal niet zo duidelijk. Want ik wil zeggen is dat het gevaar van deelname aan gemeenteraadsverkiezingen zoals dat dit nu bestaat is dat je mee een stuk in het systeem instapt en door de mensen gezien wordt als een deel van de politiek corrupte boel die de mensen koeioneert in plaats van op te komen voor een andere samenleving.

Ik wil reageren op wat de kameraad Daniel Liebman wanner hij het heeft over twee zaken. Hij zegt dat je een onderscheid moet maken tussen een politieke hergroepering tussen electorale akkoorden anderzijds. Hij heeft ook gerefereerd aan de negatieve ervaringen met Gauche Unie. Het is hier niet mogelijk om een bilan te maken van Gauche unie. Velen hier aanwezig hebben dat niet gekend. Dat bestond enkel in het Franstalige landsgedeelte. Verscheidene hebben gezegd dat Gauche Unie aan alle verkiezingen wou deelnemen en enkel het electorale terrein bespelen. Met betrekking tot de 2 punten die aangehaald werden, namelijk het perspectief van een politieke hergroepering en een electoraal akkoord, was Gauche Unie geen van beide. Het was iets tussen de twee. Men kon trouwens aansluiten bij Gauche unie. Je kon lidgeld betalen. Dat ging in de zin van een hergroepering, het ging verder dan een electoraal akkoord maar tezelfdertijd was het niet voldoende diepgaand om een hergroepering te zijn in de zin van een nieuwe arbeiderspartij die vecht op het sociale terrein en waarbinnen een aantal tendensen en organisaties actief zijn die onderling verschillende ideeën hebben over hoe ze de maatschappij kunnen veranderen maar die het op zijn minst eens zijn over het feit dat je je moet verzetten tegen de regeringspolitiek. Gauche Unie ging niet zover maar was meer dan een electoraal akkoord. Wanneer we vandaag met mensen spreken, op straat, krijgen we de vraag of we een Gauche Unie nr2 voorstellen. We stellen geen Gauche Unie nr2 voor. Ik denk trouwens dat Eric in zijn inleiding uitgelegd heeft dat we niet in dezelfde politieke situatie zitten, we staan niet aan de vooravond van de staking tegen het Globaal Plan. De syndicale beweging zit momenteel in het defensief. Wat we voorstellen is om een krachtsverhouding die bestaat op het terrein door mobilisaties te vertalen op het electorale terrein. We gaan meer in richting van een electoraal akkoord? Het is belangrijk dit te verduidelijken anders lopen we het risico in verwarring verder te discuteren.

Ik wou tussenkomen over hetzelfde punt waar Guy over tussengekomen is. Verkiezingen zonder op straat present te zijn is op zich niet voldoende om een echte eenheid te kunnen creëren. Anderzijds kan je die twee zaken niet volledig los van elkaar zien.

Einde Cassette. We missen hier de eerste tussenkomst van Marcus, de afronding van EB, de inleiding van EDS en een tussenkomst van Ruben.

Ik ben geen specialist in het openstellen van teksten toch lijkt het me dat de tekst die ons voorgesteld werd om de handtekeningen mee op te halen, op zijn minst, een verbetering verdient. In de internationale voorbeelden die gegeven worden komt alles en zijn tegendeel voor. Men spreekt over RC, over de Nederlandse SP, over de resultaten van LO/LCR (waar de Franse situatie toch zijn eigenheden heeft). LO/LCR zetelt bijvoorbeeld in het Europees parlement in de groep waar ook de Franse Communisten inzitten (groupe unifié de la gauche). Er zijn enkele toch enkele voorbeelden die tegenstrijdig zijn met elkaar. Als men spreekt over Portugal spreekt men over Links Blok, de lijst van de PC in alliantie met de groenen heeft ook haar electorale gewicht vergroot. Er waren twee lijsten. Ik ga me niet opwerpen als de grote verdediger van een Communistische Internationale die niet meer bestaat. Maar als men de voorbeelden neemt en men ze te expliciet naar voor schuift riskeert men in tegenstrijdigheden te verzeilen en tot resultaten te komen die men niet wil.

Als men zegt "links van de sociaal-democratie en de groenen" is het belangrijk om te stellen dat het over België gaat want in de voorbeelden die geciteerd worden spreekt men bijvoorbeeld over de Rood-Groene Alliantie in Noorwegen. Het zijn niet dezelfde groenen als in België. Dus ik denk dat het belangrijk is de tekst te verbeteren. In het voorstel moeten we het federatieve idee naar voor schuiven. De voorbereidingen voor de gemeenteraadsverkiezingen zijn niet vanaf vandaag begonnen. In een aantal regio's in Wallonië bestaan er al initiatieven die al rond zijn. Ze zijn niet gesloten maar al sedert een geruime tijd aangekondigd. Een nationaal initiatief moet wat al bestaat ook kunnen samenbrengen.

We willen de deur niet dichtdoen. We gaan akkoord met dit soort initiatief. We zijn bereid om een campagne te voeren en handtekeningen op te halen. Er rest ons nog één probleem. We moeten beslissen welk soort handtekeningen we willen ophalen. Als we het aantal op 1.000 handtekeningen leggen ga ik rond bij de leden van de PC en de zaak is geregeld. We kunnen er voor gaan. We moeten naar diegenen gaan die nog niet georganiseerd zijn, anders spreken we over de som van de leden van de bestaande organisaties hetgeen wij niet willen.

Heel kort. Ik denk dat de kameraad van de PC gelijk heeft als hij zegt dat diegenen die ons interesseren diegenen zijn die nu thuis zitten of niet georganiseerd zijn bij radicaal links en die aan het uitkijken zijn naar een alternatief. Als we de doelstelling vooropstellen om 1000 handtekeningen op te halen, 1.000 is ook zomaar een getal dat goed in het oor ligt, maar dat het vooral de bedoeling is om die campagne op straat te brengen en om daar de echo op te vangen en te kijken of onze analyse in de praktijk klopt. Het is waar dat in de loop van de komende weken kontakten zullen moeten leggen met de verschillende organisaties om de teksten te remodelleren of aan te passen. Ik denk niet dat daar een fundamenteel probleem bestaat. Wat er wel duidelijk moet zijn is dat we niet kunnen blijven babbelen. Als we 11 maart voorop stellen als einddatum dat dit de dringendheid illustreert waarmee we de zaak moeten opnemen. Als we tot een coördinatiecomité willen komen zal dit maximum één week, twee weken mogen duren eer dit voor het eerst samen is. Het coördinatiecomité moeten we niet voorstellen als het comité dat alle beslissingen zal nemen. We moeten het ook niet voorstellen alsof dit een comité zou zijn dat eens het demarreert gesloten is. Maar natuurlijk hebben we wel aanspreekpunten nodig bij verschillende organisaties en mensen die beslissingen kunnen nemen of alleszins voorstellen aan hun organisatie kunnen voorleggen. Op 11 maart is het de bedoeling dat de vergadering, zoals ze hier vandaag samen is, en het is te hopen tegen dan een grotere vergadering, zal beslissen over de praktische punten, het programma, de financiering, de naam en dat we dan en route zijn naar de gemeenteraadsverkiezingen toe.

Ik zou toch willen tussenkomen over de kwestie van deelname aan de gemeenteraadsverkiezingen. Want natuurlijk ligt het niet op voorhand vast of we die gemeenteraadsverkiezingen met de Linkse Alliantie zullen halen of niet. Maar het ligt vast dat wat we niet nastreven een Linkse Alliantie is die niet zegt waarom ze een Alliantie is. Als het de bedoeling is een alliantie te vormen waarbij we ergens eind 21ste eeuw één grote formatie gaan vormen dan zal het zonder ons zijn. Zonder mij in ieder geval want ik ben niet van plan om 100 jaar te worden.. Dus ik denk dat een alliantie moet inspelen op wat ons doel betreft. Links versterken, een latente laag die niet zal weten wat te doen bij de volgende verkiezingen niet alleen een middel bieden om te kunnen stemmen maar ook een middel bieden om te kunnen ageren, ervoor zorgen dat we de impasse waarin Links op dit ogenblik op politiek vlak zit kunnen beginnen doorbreken. Ik dank dat we onze een ideale maatschappij kunnen inbeelden waarin alle praatbarakken zoals het parlement en de gemeenteraden definitief in de vuilbak van het parlement kunnen terechtkomen en misschien slagen we er zelfs in om opnieuw een organisatie uit te vinden waarin ieder zijn woord even zwaar weegt. Zoals Agalev in de tijd zei dat ze van al die communistische systemen niet moesten weten, dat ze voor basisdemocratie waren tot het moment dat ze in de regering, dat ze in de gemeenteraden kunnen zitten. Dit kunnen allemaal heel belangrijke filosofische discussies zijn en ik ben heel geïnteresseerd om daaraan deel te nemen. Maar ik denk dat we op dit ogenblik moeten proberen om met Links iets te doen waardoor we de beweging vooruit kunnen brengen. Zijn de gemeenteraadsverkiezingen een voorwaarde voor de Linkse Alliantie? Absoluut niet. We kunnen zelfs van geen gemeenteraadsverkiezingen spreken als we geen Allianties zullen hebben. Wat wel een voorwaarde is voor de Linkse Allianties is dat we daarmee een bredere laag kunnen aanspreken. Daarmee bedoel ik niet zozeer de bredere laag van professionele onafhankelijken, die eigenlijk een stroming op zichzelf geworden is. Maar daarmee bedoel ik vooral die onafhankelijken die vandaag thuis zitten, of die misschien op één of andere manier in één beweging betrokken zijn maar die vandaag zeggen dat Links te verdeeld is om vooruit te kunnen geraken. Dat moet het doel zijn van de Linkse Alliantie. Wij denken dat in dat kader deelname aan de gemeenteraadsverkiezingen één van de opties is en niet de minste. Maar we laten dit over aan de Linkse Alliantie om dat te bediscuteren en is het besluit anders dan is het besluit anders. Onder één voorwaarde: dat we morgen niet zeggen: ja, maar we moeten duidelijkheid hebben over de gemeenteraadsverkiezingen voor we een Linkse Alliantie willen aangaan en dat eigenlijk het resultaat, of het mogelijke resultaat van de discussie, aangegrepen wordt om de discussie niet aan te gaan.

Ik denk dat de brief op dat vlak de zaken openlaat. Ik ben akkoord dat er een beetje toilletage zal nodig zijn. Zolang de toilettage niet zover gaat dat we morgen belanden op de lijst van Agalev of Ecolo. Ik denk dat die brief bedoeld is om een algemene visie te geven aan iedereen hier over wat we juist willen. Persoonlijk ben ik er voor om een kortere versie te maken waarmee we op straat gaan. Want ik kan mij al voorstellen dat wanneer ik aan iemand vraag een petitie te tekenen en zich te engageren is een project en ze moeten eerst zo een brief lezen. Een brief waarover alle discussies mogelijk zijn dat we dan effectief met een probleem zullen zitten.

Ik stel voor dat diegene die al mee willen, zo snel mogelijk samenkomen om de tekst te kuizen en de campagne te starten. Kan de PC voor 1.000 handtekeningen zorgen? Als dat betekent dat dit betekent dat er 1.000 mensen bezocht worden voor een discussie dan vind ik dat prachtig, maar dan denk ik dat het ook wel iets moeilijker zal zijn. We zullen iedereen die vandaag nog niet meewerkt op de hoogte houden en op die manier hopen dat we ze erbij kunnen betrekken.

Jurgen Dewit (SAP):

Ik hoor toch wel een paar tegenstrijdige dingen van de mensen van Militant Links zelf. Els stelt de campagne voor, vanaf morgen gaan we de straat op voor de Linkse Alliantie, voor de gemeenteraadsverkiezingen. Eric tempert dit een beetje met: dit hoeft geen doel op zich te zijn. In de tekst figureert wel dat de Linkse Alliantie niet rond de gemeenteraadsverkiezingen kan. Voor ons, de SAP, komt dit veel te vroeg om daar al een uitsluitsel over te geven. We zijn alleszins bereid, geïnteresseerd in een Linkse Alliantie, in een herschikking van de linkerzijde. Maar niet gefixeerd op die gemeenteraadsverkiezingen. Er zijn tal van initiatieven, zowel in Vlaanderen als in Wallonië, die zich gaan vormen of die al bestaan naar de gemeenteraadsverkiezingen toe en die je niet onder de noemer Linkse Alliantie kunt gaan plaatsen. Die gaan daar niet zomaar toe toetreden. Het feit om zeker niet bij Agalev of Ecolo te gaan aankloppen is ook voor ons geen uitgemaakte zaak, ik denk dat we zeker niet mogen vergeten wat de situatie in Vlaanderen is. Een situatie die in verschillende steden heel alarmerend is. De as Antwerpen - Mechelen, en alles wat daartussenin ligt. De as Antwerpen - Gent, waar het Vlaams Blok de grootste partij is en daar voor die gemeenteraadsverkiezingen dringt er zich iets anders op dan nu, snel een Linkse Alliantie voor 2 à 3 procent op te richten. Dit dringt zich nu niet op. Het is nu de zaak van hoe gaan we het Vlaams Blok tegenhouden en dat zal niet lukken met de snelle creatie van een Linkse Alliantie voor de gemeenteraadsverkiezingen. Alleszins willen we deelnemen aan het comité dat is voorgesteld om te blijven discuteren maar niet in de zin dat Els zei met een campagne van nu tot 11 maart en dan terugkomen met de handtekeningen. Dat zal niet lukken en 11 maart is ook hier op de V.U.B. de tweejaarlijkse CUBA-coördinatiedag. We moeten daar rekening mee houden. Als we zien wie hier vandaag aanwezig is is dat de Militant, SAP, KP, PC, Leef, is niet echt representatief. De mensen die hier op 11 maart zullen zijn, zijn ook misschien wel geïnteresseerd om iets te doen links van de sociaal-democratie en Agalev. Dus ik weet niet hoe we aan 11 maart komen en of dit echt een goede datum is om bij elkaar te komen.

Ik zal proberen het probleem van de vertalingen op te lossen en in de twee talen te spreken. Ik ben blij van naar deze vergadering uitgenodigd te worden en ik hoop dat het niet alleen is om te zeggen dat we akkoord zijn en dat is het. Ik zou enkel meningsverschillen naar voor willen brengen met dit initiatief. We zijn het eens, daarmee begin ik, over een aantal fundamentele kwesties. De nood van de arbeidersklasse om zich ook politiek te organiseren op zo ruim mogelijk vlak. We zijn het ook eens dat noch de PS, SP, Agalev, Ecolo aan die nood voldoen. Een andere vraag is hoe kunnen we ertoe bijdragen een stap te zetten in de goede richting om aan die nood te voldoen? Ik denk dat we meer moeten bestuderen en meer moeten appreciëren wat Eric heeft gezegd vooraleer we een sandwich zijn gaan halen. Eric heeft het initiatief Debout aangehaald, dat een initiatief was dat in de richting ging om de arbeiders in België naar een politieke uitdrukking te brengen. Met zijn limieten natuurlijk. Ik denk dat we vandaag, in het zicht van de gemeenteraadsverkiezingen, van deze ervaring moeten uitgaan en we moeten die uitdiepen. Ik vraag mij af of een Alliantie van Links, zoals voorgesteld door Militant. Ik was een beetje ontgoocheld toen ik de tekst las want er is geen programma. Het is te zeggen men wil aan de arbeiders een politiek perspectief voorstellen rond enkele punten om mensen die nu in verschillende organisaties zitten samen te brengen. Zich afzetten van SP, PS, Ecolo en Agalev is niet genoeg als programma. Debout had wel een programma. Er is een discussie geweest waarin men zei: nee, we formuleren geen programma, we willen vooruit. Maar in feite had Debout wel een duidelijk programma. Het is het manifest van Debout. Als diegene die samenwerken met Debout die kenden dat programma. Misschien hebben de meningsverschillen die ik heb met Militant te maken met een verschillende inschatting van de ontwikkeling van het bewustzijn van de Belgische arbeidersklasse. We zijn allemaal akkoord dat er een arbeiderspartij nodig is, maar dat is helemaal niet iets dat leeft in de arbeidersklasse vandaag. Dus ik denk dat we moeten beginnen met een zekere ervaring die zich begint te vormen op syndicaal gebied, op het ritme dat bepaald wordt door de klassenstrijd, en vandaar starten om het veranderend bewustzijn in de zin van de noodzaak aan een politiek alternatief. Dat is een beetje het meningsverschil dat ik heb met de mensen van Militant. We moeten de gemeenteraadsverkiezingen aangrijpen, het is een kans, om de ervaring die we gehad hebben uit de Europese verkiezingen, in het kader van de BVV, aan te grijpen om een stap vooruit te zetten naar een politieke organisatie.

Ik wou iets zeggen over het scepticisme van Ruben. Het negatief staan tegenover deelname aan gemeenteraadsverkiezingen. Ten eerste zijn verkiezingen een moment, zeker als er weinig syndicale strijd is, waarop er meer aandacht besteed wordt aan de politiek. Al was het maar omdat de media er meer aandacht aan besteden. Ik denk dat wij er niet buiten kunnen om deel te nemen. Dat we dat moeten beschouwen als een etappe, een etappe in de constructie van een alliantie. Ik heb recentelijk in Brussel met de kameraden van de PC op een lijst gestaan. We hadden van de verkiezingsresultaten realistische verwachtingen. Het was niet de bedoeling van onmiddellijk mandaten te halen. Ik vond het een positieve ervaring omdat je jezelf verplicht, als je jezelf au serieus neemt, naar de mensen toe te gaan over het programma te discuteren en te kijken hoe de mensen erop reageren. Om te kijken of je programma nog wel in relatie staat tot de werkelijkheid. Ik heb onder andere op de markt in Vilvoorde met syndicalisten gepraat, o.a. over Clabecq en de MRS. Ik heb hun verhaal gehoord, wat dus het officieel verhaal is dat het ABVV geeft over Clabecq. Dat geeft u onmiddellijk de gelegenheid om over de MRS, over vakbondsdemocratie te spreken. Dat zijn belangrijke discussies.

De ervaringen die wij hebben, met Militant, in de verkiezingen. De meest geslaagde ervaring in Ierland waar we een parlementair verkozen hebben was op basis van een campagne. Een lokale campagne die zich zou kunnen reproduceren overal in West-Europa, zeg maar overal in de wereld. Het ging over een campagne tegen het privatiseren van de waterdistributie. Het is een zeer intensieve campagne geweest maar we hebben op korte tijd en de organisatie kunnen versterken en iemand tot parlementair te verkiezen. Iemand waarvan gezegd werd: ah ja, dat is die van de anti-water charges campaign. Eens verkozen had hij dus een platform om tussen te komen over alle het kapitalistische Europa en andere onderwerpen. Dat werd dus verspreid omdat hij de enige dissidente stem was. Dat is een voordeel. Zo een kans kan je niet laten liggen. Dat vergt een intensieve campagne. Het is daarom dat we de mensen met de Alliantie willen bereiken. De ideologische discussies zijn noodzakelijk, leerrijk en interessant maar dat kunnen we niet als een obstakel zien om nu met de Alliantie te beginnen.

Wat betreft het Vlaams Blok. De sterkte van het Vlaams Blok in Antwerpen en Gent. Denk ik dat we in de verkiezingen een gelegenheid zullen hebben om met de mensen te gaan praten en te of ze tevreden zijn over een stem voor het Vlaams Blok. Wat heeft het Vlaams Blok gedaan. In Gent zouden we kunne zeggen dat we de campagne tegen de verhoging van de vuilniszakprijzen hebben gevoerd. Wij hebben de boetes geriskeerd, wij hebben op straat gestaan en de mensen uit de meest achtergestelde buurten samengebracht in een strijd. Het Vlaams Blok had dus gekozenen in de gemeenteraad. Waar zijn ze gebleven? Ze hebben hun vel niet geriskeerd. We moeten die confrontatie aangaan met ons idee dat we hebben van gemeenteraadsleden die daar niet zitten om het systeem te legitimeren. Om te zeggen ja de gemeenteraad is toch democratisch want kijk is hier zijn gekozenen van diverse pluimage. Om het debat van de straat, wat er werkelijk leeft, in de gemeenteraad te nemen, daar te mobiliseren en van de gemeenteraad een forum te maken. Daarmee ontmasker je het ons ken ons. En het debat over de puntjes en kommaatjes.

Ik vind het interessant dat de discussie ook over het Vlaams Blok begonnen is en over hoe, naar de gemeenteraadsverkiezingen toe, verhinderen dat het Vlaams Blok nog een sterkere vooruitgang kent in een aantal Vlaamse steden. Zoals dat Jurgen zei zijn er inderdaad enorm veel verschillende initiatieven, in Antwerpen, in Gent, die als bedoeling hebben het Vlaams Blok tegen te houden in die steden. In Gent zijn we geconfronteerd geweest met bijna tientallen initiatieven. Eric Goeman die de eenheid tegen het Blok voorstelt. Deze week is er een fax toegekomen en het heet Deblokkeren, Gent blijft vrij, met als ondertekenaars: de apparaten van de vakbond, vertegenwoordigers van alle traditionele partijen, mensen uit de culturele wereld. Die oproepen om de democratie te gaan beschermen. SP en Agalev hebben al aangekondigd dat ze in Gent, twee weken voor de verkiezingen, gaan starten met een grote campagne tegen het Vlaams Blok. Twee weken voor de verkiezingen gaan ze heel grote affiches in de stad ophangen met daarop een slogan waarmee ze mensen willen overtuigen om niet op het Vlaams Blok te stemmen. Het is heel belangrijk om de discussie te voeren. Waar is er nood aan om het Vlaams Blok te stoppen in die steden. Ik denk dat de ervaring van de strijd bij Carnoy een heel belangrijke ervaring geweest is. De arbeiders kwamen tegen Raf Verbeke zeggen dat zij dachten dat wat gebeurde enkel mogelijk zou geweest zijn als het Vlaams Blok aan de macht zou zijn. Maar die patroon heeft helemaal het Vlaams Blok niet nodig om te doen wat hij wil doen. Hij doet het zo. Onder die arbeiders waren er heel wat die voor het Vlaams Blok gestemd hadden. Een deel van het apparaat van de vakbond heeft tijdens de strijd gezegd dat ze de mogelijkheden zouden onderzoeken om politieke initiatieven ter bescherming van de delegees te nemen. Welke les gaan de arbeiders van Carnoy vandaag trekken. Ze hebben een strijd verloren. Nu staan er 60 ontslagen op de agenda. Van de wettelijke initiatieven is er al lang geen sprake meer en de vraag stelt zich naar de gemeenteraadsverkiezingen toe: zullen we in staat zijn die mensen een alternatief aan te bieden op het Vlaams Blok of niet? En die mensen een alternatief aanbieden zal zich moeten distantiëren van SP en Agalev. Omdat SP en Agalev niet deel van de oplossing is maar deel van het probleem. Ik denk dat dit ook in Antwerpen de uitdaging zal zijn. Om effectief naast SP en Agalev een linkerzijde uit te bouwen die op termijn moet in staat zijn het terrein dat het Vlaams Blok kan bespelen terug af te nemen. In Gent is er absoluut geen tekort geweest aan campagnes in de laatste jaren. Er zijn massa's mensen geëngageerd geweest in de asielbeweging, gratis openbaar vervoer, tegen de prijsverhoging van de huisvuilzakken, syndicale strijd, enz.. Het probleem vandaag is dat al die bewegingen geen enkele politieke uitdrukking gekregen hebben, geen politiek verlengstuk gekregen hebben. We moeten erin slagen die mensen een politiek alternatief aan te bieden naar de gemeenteraadsverkiezingen toe. Als er dan gezegd wordt van OK, het idee van een nieuwe arbeiderspartij leeft niet echt onder de bevolking. De discussie die we de afgelopen periode gevoerd hebben tonen zeker aan dat er onder een belangrijke laag het gevoel leeft dat er iets nodig is ter linkerzijde maar vandaag is links te verdeeld. Naar het schijnt komen er iedere dag op het Agalev-secretariaat telefoons van leden die het lidmaatschap opzeggen. Ik heb zelf veel discussie met mensen die voor Agalev gestemd hebben en die voor het moment stap voor stap beginnen twijfelen aan die partij. Ik denk dat dit de uitdaging is waar we voor staan. Zijn we in staat om duidelijk te maken wat Agalev betekent. Duidelijk maken dat Agalev helemaal geen links alternatief is en hopen dat we ze kunnen overtuigen dat een reële linkerzijde wel mogelijk is en dat wij er willen aan werken.

Ik zou willen ingaan op een aantal punten die Jan Talpe gemaakt heeft. Ook omdat de kameraden van de MRS de morgensessie niet meegemaakt hebben. Het voorstel dat gedaan werd is niet het voorstel om een nieuwe arbeiderspartij op te zetten. Ik ben akkoord met je als je zegt dat veel militanten overtuigd zijn van het idee dat er een nieuwe arbeiderspartij nodig is maar dat de arbeiders in het algemeen er nog niet van doordrongen zijn. De kwestie stelt zich niet. Vandaag denken we niet dat de voorwaarden er zijn voor een herschikking in die zin. Het voorstel dat we doen is een alliantie in het kader van een politieke campagne, de gemeenteraadsverkiezingen, en waarin elke organisatie natuurlijk de vrijheid zal hebben om te spreken en initiatief te nemen. We gaan de organisaties niet laten verdwijnen. We maken geen lidkaarten van de alliantie.

Wat betreft de opmerkingen over het platform. Deze morgen heeft Eric uitgelegd dat een programma zich niet laat samenvatten in een eisenbundel. Maar begint met een analyse van de politieke situatie, proberen te begrijpen wat er gebeurt en het naar voor brengen van een alternatief. Daarna zijn de eisen die men naar voor brengt iets dat dit bekroont en samenvat. Ik zeg dit niet om de kwestie van het eisenplatform te omzeilen maar vandaag is het te vroeg om dit te proberen. Vandaag moeten we discuteren over de analyse van de situatie, het eisenplatform komt later.

Een laatste punt. Dit is gericht aan iedereen en natuurlijk ook aan de MRS en de lijst Debout. Het is niet voorbehouden aan de kleine politieke organisaties. Het is duidelijk dat we van de ervaringen van de MRS en Debout willen leren, maar wat we vandaag willen bespreken is een eenheidsinitiatief. Dit om misverstanden te vermijden.

Silvio Marat (MRS):

Ik wil jullie een kaart voorstellen. Geen kaart van de MRS is geen politieke partij maar een beweging. Geen kaart van Debout want dat was een ervaring en we moeten kijken of we dat verder zetten. Ik stel jullie een kaart voor van een vereniging. Een vzw ter verdediging van de werkers. Van deze vereniging zijn er niet weinig onder jullie lid. Ik spreek hier voor diegenen die nog geen lid zijn. Ik stel voor dat je lid wordt. Een omdat het de uitdrukking is van een steun aan de arbeiders die een strijd gevoerd hebben en die die strijd nog altijd voeren. Nu in een andere fase nl. die van een rechtszaak. Ik denk dat we die vereniging absoluut moeten ontwikkelen tot een nationaal solidariteitsfonds, een politiek fonds van arbeiderssolidariteit rond het proces van Clabecq maar ook rond andere processen. Een nationaal voetstuk rond de MRS, de arbeiders van Clabecq en onder die vorm bevinden zich ergens alle politieke groepen die eraan willen deelnemen. De MRS is momenteel de enig plaats waar militanten meet verschillende gevoeligheden zich terugvinden. Ik stel niet DE oplossing voor. Ik stel een deel voor van het debat. Een deel in de continuïteit van de arbeidersstrijd. In zonder de strijd van Clabecq die wij blijven voeren. Ik zal hier afronden want ik wil het debat niet monopoliseren. Ik vraag iedereen om lid te worden van de vzw. Eén omdat we geld nodig hebben om ons te verdedigen. Ik denk dat we een vangnet moeten creëren voor alle arbeiders en daarrond kunnen we vanalles opbouwen. Ik vraag jullie om je daarin in te schrijven.

Ik wil nog eens terugkomen op iets in de inleiding van Els. Het voorstel om 1.000 handtekeningen op te halen. Het belang daarvan is om te vermijden dat we onder een laag van overtuigden blijven discuteren maar om ons te verplichten in de maatschappij te gaan discuteren en om te gaan zien op welke manier we onze ideeën kunnen overbrengen. Het is een iets om hier akkoord te gaan over een lijst van eisen. Het is iets anders van een aantal algemene ideeën, waarvan we vertrekken, ook naar voor te brengen in bredere lagen van de samenleving. Er zijn een aantal uitgangspunten waarvan we in deze discussie vertrekken en die zijn hier al aangehaald. Zaken zoals de nood aan iets links van SP en Agalev. De nood aan een politiek alternatief op basis van strijdbewegingen die plaatsvinden. Ik denk dat dit belangrijk is om verschillende strijdbewegingen en campagnes samenbrengen en van daaruit een politiek alternatief te bieden. Op basis van actie. De reden waarom Debout zo sterk gescoord heeft is omdat het duidelijk was waarvoor dat stond. D'Orazio is een figuur die heel bekend is omdat hij opkwam tegen de sluiting van een bedrijf. Dat op zichzelf is al een sterk programmapunt. Als er een Linkse Alliantie komt zal dat ook moeten voortkomen uit actie, uit campagnes op straat. Daarom is het belangrijk om op basis van die brief aan de stations, op markten, op syndicale vergaderingen zoveel mogelijk discussies te voeren. Dit op een redelijk korte termijn zodat we zo vlug mogelijk een aantal conclusies te trekken. Met gemeenteraadsverkiezingen zullen we ook moeten rekening houden met een aantal lokale elementen.

De test voor de ideeën zal er ook uit bestaan van de wijken in te trekken waar het Vlaams Blok sterk staat, bijv. De Stuyvenbergwijk in Antwerpen, in Mechelen en Gent. Om daar ideeën te gaan uit testen en stappen vooruit te zetten. In die wijken is de dringendheid het grootst, het Vlaams Blok wordt daar gezien als de enige oppositie. Het is tijd dat er ook een linkse oppositie gezien wordt.

Ik wil nog eens terug willen komen op de kwestie van het Vlaams Blok omdat dit zoals gezegd door de spreker van de SAP, in een aantal belangrijke steden, de meest belangrijke kwestie zal worden in de gemeenteraadsverkiezingen. Maar en belangrijke kwestie die natuurlijk niet beperkt is tot het Vlaams Blok alleen. Ook een belangrijke kwestie omdat ze niet beperkt is tot de gemeenten en de gemeentepolitiek alleen. Als je kijkt wat de regering voor de burgerij in petto heeft dan zien we de voorbereidingen van de privatiseringen van De Post en het spoor. Zien we massa's loonkostenverlagingen, zien we aanvallen op stakingsrecht en op delegees die maar kunnen doorgaan en zien we dat de hemel op aarde geschapen wordt voor iedereen die kapitalist is in België. In dat proces worden steeds grotere delen van de arbeiders en de werklozen in de armoede geduwd. Het enige wat de burgerlijk partijen in de strijd tegen het Vlaams Blok gebruiken zijn morele slogans. Als de stoute mensen die op het Vlaams Blok stemmen. Hoe ondeugend en onbetamellijk. Maar een politiek voeren om nieuwe sociale woningen te bouwen. Een politiek voeren om de werklozen te beschermen en hen een betere uitkering te geven. Een politiek voeren om delegees te beschermen en de sluiting van fabrieken tegen te gaan dat is er niet bij. Ik denk dat iedereen hier vandaag aanwezig zich daarvan bewust is en dat het eigenlijk onnodig zou moeten zijn dat ik het nog eens herhaal. Maar we mogen ons dan ook niet laten vangen aan de morele slogans van Agalev en SP tegen het Vlaams Blok en door daar mee in te stemmen of afspraken mee te maken eigenlijk ook de politiek goedkeuren. Dat geeft geen enkel perspectief aan diegene die nog op het Vlaams Blok gestemd hebben, dat geeft geen enkel perspectief aan links in België. Links moet zijn onafhankelijkheid bewaren van Agalev en SP. En misschien komt dat bij sommige kameraden ook over als tegengesteld aan de oproep voor een Linkse Alliantie. Maar dat is het helemaal niet en ik zou willen uitleggen waarom.

De oproep voor een Linkse Alliantie wil juist Links op de kaart zetten, een aantrekkingskracht vormen en op die manier een reëel alternatief in een aantal steden voorstellen. Om ons kar aan Leona Detiege te hangen in Antwerpen of aan die van Frank Beke in Gent is geen realistisch alternatief voor inwoners van de Bloemekenswijk of de Seefhoek, of andere arme wijken in België. Het is trouwens ook geen alternatief voor de delegees van Carnoy of andere delegees, vakbondsmilitanten en arbeiders die hun arbeidsomstandigheden zien achteruitgaan. Ik denk dat ik spreek in naam van Militant Links als ik zeg dat we met een Linkse Alliantie, en elke organisatie die eraan zou deelnemen. Moesten we toelaten dat men in één stad deelneemt aan een Linkse Alliantie en in een andere stad met Agalev of de SP in de boot stapt dat dit voor ons niet gaat en het einde betekent van die Linkse Alliantie.

Ik ben hier namens SJW. Ik wil zeggen waarom we met SJW ook iemand vandaag moesten sturen. Omdat we graag met SJW willen tonen dat we mee willen werken, mee actief willen zijn bij zo'n linkse herschikking. Dat is de reden waarom we zelf iemand wilden sturen. Het is vanuit een constructieve opstelling. We zijn het grotendeels eens aan de noodzaak aan een linkse herschikking. Het is misschien niet helemaal de bedoeling om vandaag de knoop helemaal door te hakken. Misschien is het goed om eens concreet iets te zeggen. Er werd gezegd van rond de tekst te gaan praten. Dat zien we niet direct zitten omdat het waarschijnlijk niet te doen is om die tekst direct helemaal uit te pluizen met het oog op eventuele veranderingen. Over het coördinatiecomité denk ik dat we zo snel mogelijk een beslissing moeten over nemen. In principe moet daar een delegatie naar toe. We willen daar verder over praten maar we willen alleszins meewerken aan dit project en we zullen verder mensen beschikbaar stellen ervoor.

Ik ben hier vandaag namens de KP. We staan uiteraard open voor allerhande initiatieven die trachten links te groeperen in een geloofwaardige kracht op te stellen tegen de allesverslindende kapitalistische logica die vandaag overal heerst. Maar ik heb toch enkele kleine opmerkingen. Ten eerste denk ik dat we voor een links alternatief ons niet mogen opsluiten in de klein linkse groep. We zijn allemaal wel actief in bewegingen, vakbonden, overal in feite. Soms is de week tekort, zijn er teveel vergaderingen. Als we de bewegingen en de vakbonden niet meekrijgen dan denk ik dat het niet mogelijk is voor een links alternatief om electoraal voldoende verschil te kunnen maken en voldoende gewicht in de schaal te kunnen werpen om werkelijk iets te veranderen. Als tweede punt in verband met de verkiezingen van oktober 2000. Het zijn gemeentelijke verkiezingen. Ik denk dat de nadruk vooral zal liggen op de gemeentelijke politiek. Ik zie in de verschillende delen van het land kleine alternatieven ontstaan. Ik heb gehoord van de kameraden van de PC dat dit ook in Wallonië het geval is, als we die mensen niet meekrijgen in een nationaal, nieuw toekomstige arbeiderspartij dat we dan ook niet hoeven op te komen in de regionale verkiezingen daarmee. Omdat we dan in feite gewoon elkaar beconcurreren. In Vlaanderen zijn dat meer stemmen die naar het Vlaams Blok zullen gaan. In sommige gemeenten heb ik gehoord dat SP en Agalev hun lijsten zullen openstellen voor onafhankelijken. Ik denk niet dat dit een alternatief is maar op korte termijn kan dit misschien wel een strategie betekenen tegen de opkomst van extreemrechts, op lange termijn uiteraard niet.

Nog een laatste puntje over de gemeenteraadsverkiezingen. Een aantal mensen hier wil blijkbaar absoluut mee doen maar ik denk dat het al te laat is. Dat er nog onvoldoende tijd over blijft om het voor te bereiden. Een aantal kameraden van De Militant hebben gezegd dat we aanwezig moeten zijn in de straat, om gezien te worden. Er is niet voldoende tijd meer om gezien te worden voor oktober 2.000.

Kameraden, jullie hebben mij de moeilijk job gegeven om deze discussie af te ronden. Zeker en vast omdat ik zeer weinig tijd heb. Ik zal me gewoon tot de cruciale zaken beperken. Ik begrijp de twijfel en de afwachtende houding van de aanwezigen en voor al ook van de afwezigen. Ik denk dat iedereen het erover eens is dat we met een serieus probleem zitten. Afwachten tot de SP een alternatief zal bieden op de rechtse politiek die vandaag gevoerd wordt is een illusie. Afwachten tot Agalev of Ecolo dat gaat doen. Ik denk dat het meer dan duidelijk is dat ook dit een illusie is. Verschillende kameraden hebben gezegd dat op korte termijn is het enige mogelijke want het Vlaams Blok. We moeten die electorale opmars van het Vlaams Blok proberen tegen te gaan. Ik wens die kameraden heel veel succes. Maar ik zou iedereen willen uitnodigen om effectief deur aan deur te gaan in die wijken waar het Vlaams Blok scoort. Waar die mensen stemmen op het Vlaams Blok omdat er vanuit de andere traditionele partijen geen alternatief komt. Dat die partijen niet wakker liggen van de problemen die daar leven en dat zijn problemen van armoede, werkloosheid, verkrotting en dergelijke meer. De reden juist waarom mensen op het Vlaams Blok stemmen is omdat Links geen enkel alternatief meer biedt. We hebben zelfs een periode gehad dat het Vlaams Blok als enige nog over werkloosheid sprak als een probleem. Dus ik denk zoals dat Bart en Karl erop gewezen hebben. SP en Agalev zijn deel van het probleem, ze zijn geen deel van de oplossing. Nu nog eens oproepen om voor die partijen te stemmen is mensen blaasjes wijsmaken, mensen een desillusie laten oplopen en geen werk maken van een begin van een Linkse Oppositie. Want daar spreken we over. We spreken over een begin. De mogelijkheid onderzoeken voor een Linkse Alliantie. Het is waar er zijn al verschillende initiatieven geweest in het verleden. We moeten heel goed begrijpen in welke periode dat deze initiatieven zich afspeelden en welk karakter die initiatieven hadden. Daar is er al voldoende op ingegaan deze morgen. Maar ik zou het volgende nog willen zeggen. Het is belangrijk duidelijk te maken dat we niet alleen spreken over iets electoraals naar de volgende gemeenteraadsverkiezingen toe. Absoluut niet. We willen van de electorale periode waar we instappen gebruik maken om de nood aan een Linkse Alliantie duidelijk te maken. Om diegene die gedegouteerd zijn van de politiek die gevoerd wordt duidelijk te maken dat ze zichzelf moeten engageren. Laat ons een Linkse Oppositie opbouwen. Laat ons tussenkomen in de strijd die zich ontwikkelt, die vandaag al gevoerd wordt tegen het beleid waar SP en Agalev deel van uit maken. Laat ons daar het beging maken van een tegenbeweging. Die beweging zal je opbouwen in de praktijk. De test komt er in de praktijk. In de praktijk zal die oppositie getest worden of ze de kant van de arbeiders en jongeren die strijd voeren kiezen. De discussie die we vandaag voeren is vinden we een Linkse Alliantie nodig. Dat is de discussie die we moeten voeren. Wij zeggen: Ja, het is nodig. Of die er zal komen weten we niet. We gaan ons best doen. Dat is de bedoeling van die campagne de komende maand. Enerzijds willen we er ons van vergewissen dat we niet op een verkeerd spoor zitten. We willen zoveel mogelijk mensen op straat (niet ons isoleren in klein linkse milieus en groepen, dat is nooit onze strategie geweest) uitzoeken wat het probleem is, waar de frustratie ligt. We zijn ervan overtuigd. We hebben al op straat gestaan. Je komt drie groepen mensen tegen en het is een beetje schematisch voorgesteld maar het geeft een indicatie. Je hebt een groep die zegt: voor ons geen enkel probleem, compleet gelukkig. Je hebt een tweede groep die betrekkelijk groot is en die zegt: "ja, misschien moeten we iets anders. Maar Agalev zit toch maar nog net in de regering. We moeten hen nog een kans geven. Maar er is al grote twijfel". En er is een groep die effectief zegt: "Er moet een ander beleid komen en ik verwacht dat niet van de traditionele partijen. Maar ik reken ook niet op Links. Ze zijn te verdeeld." Links zou toch veel sterker staan als ze op haar raakpunten de handen in elkaar zou slaan en op zijn minst in strijd een gemeenschappelijke oppositie zouden voeren tegen het beleid. Wij zijn ervan overtuigd dat er een potentieel aanwezig is, niet om 20% te halen maar toch genoeg om de moeite waard te zijn. Als we in een aantal plaatsen kunnen opkomen met Linkse Allianties zullen we hier en daar een aantal zetels kunnen behalen. De zetel op zich is niet het belangrijkste. Het is wat je ermee kan doen. Eerst en vooral heb je al de verkiezingscampagne. Wat is de bedoeling van een verkiezingscampagne. Het linkse ideeëngoed terug doen leven in de maatschappij. Als we gekozenen zouden hebben? We zouden van die gekozenen een voorbeeld te maken. Bijvoorbeeld als we ten tijde van Carnoy een gekozene zouden gehad hebben, dan had die aan het piket gestaan en de deurwaarders geconfronteerd. Dat zou een stap vooruit betekenen voor de Linkse krachten. De bedoeling van de campagne is om het idee in de praktijk uit te testen en de andere organisaties en individuen overtuigen van het potentieel. Wij vragen jullie hier aanwezig om samen met ons de straat op te gaan. Niet geïsoleerd maar om met ons de straat op te gaan om het uit te testen en dat met een brief. Het hoeft daarom deze brief niet zijn, liefst korter en met een intekenlijst, en met het resultaat willen we de 11de maart opnieuw samenkomen om die ervaring te evalueren.

Wij willen die campagne niet alleen voeren. Als het moet voeren we hem alleen. Maar we willen het gezamenlijk voeren. Wij vragen een engagement voor 1 maand tot 11 maart. En op 11 maart evalueren we dit gezamenlijk.

Ik ben niet akkoord dat we te laat zijn. We zijn nooit te laat. Als dat we de conclusie is die we vandaag trekken moeten we er vandaag aan beginnen. We moeten niet wachten tot volgend jaar om tegen dan een aantal belangrijke kansen te laten liggen. Als we niet komen tot een overeenstemming met de Linkse Alliantie dan zij dat zou. Ik denk dat het een verloren kans zou zijn, maar het is aan de Linkse Alliantie om daarover te beslissen. Maar zover zijn we nog niet. We willen eerst een campagne voeren.

We vragen iedereen die bereid is mee te werken ons te contacteren. We willen een gezamenlijke brief opstellen. Ik ben ervoor om een deadline tegen volgende week vrijdag te stellen. Het coördinatiecomité zou binnen de week moeten bijeenkomen. Het coördinatiecomité is geen beslissingsorgaan. De vergadering zal beslissen op 11 maart. Een coördinatiecomité met 2 vertegenwoordigers per organisatie kan een actieprogramma uitwerken, de campagne coördineren, de financiële voorbereiding doen en de vergadering van 11 maart voorbereiden.

Tot slot zou ik de oproep van Silvio Marrat willen ondersteunen. Ik denk dat de maandelijkse permanente opdracht aan het verdedigingsfonds enorm belangrijk is. Ik zou iedereen willen oproepen een permanente opdracht te doen.

Circa 120 mensen uit de SP, vakbonden, Agalev, Vonk, BSV, SAP, KP en diverse sociale organisaties woonden de trefdag bij.

Wat ons bindt in onze verscheidenheid is het geloof in de maakbaarheid van de samenleving en het streven naar en harmonieuze (en volgens sommigen klassenloze) maatschappij waarin een gelijkheid van kansen gegarandeerd is. We hopen dat deze verbondenheid zich vandaag zal uiten, en dat de vandaag gevoerde debatten later hun uitdrukking zullen vinden op manieren die lokaal kunnen verschillen, van het samengaan in gemeentebesturen over het uitwisselen van kandidaten of het indienen van gemeenschappelijke lijsten ,hoewel dit alles natuurlijk onze bevoegdheid niet is.

We stellen vast dat de problemen waar de mensen van wakker liggen niet lokaal op te lossen zijn: sociale onzekerheid, desindustrialisering, milieuvervuiling, internationaal georganiseerde criminaliteit… In de nieuwe grote politieke kaders zoals EG, VN, NAVO enz. treffen we echter een ontstellend democratisch deficit aan.

Als tegenreactie ontwaren we enerzijds een herwaardering van het lokale. Dat zijn geen tegengestelde ontwikkelingen, eerder de twee zijden van eenzelfde medaille die sommigen vatten onder de noemer "glocalisering". Grenzen vormden hinderpalen maar waren ook een bescherming. Het wegvallen daarvan creëert angst en onzekerheid. Toch moeten we met een realistisch beeld van de politiek blijven werken want de aanpak van deze zaken ligt niet in de handen van gemeenteraadsleden.

Het is belangrijk te weten wat de bronnen zijn van conflicten. We zochten deze steeds in de "klassieke breuklijnen". De laatste 10-20 jaar duiken er echter problemen op die met deze breuklijnen niets of weinig te maken hebben: milieu, voeding, justitie… (nochtans stellen we vast dat in al deze breuklijnen de klassieke links-rechts tegenstellingen uiteindelijk weer de overhand nemen: de nachtvluchten op Zaventem (ongeacht het corporatistische standpunt van de lokale vakbonden), het winstbejag in de agro-industrie, het proces D’Orazio het proces Rubio en andere vakbondsafgevaardigden en de nagenoeg onmogelijke vervolging van fraudeurs… nvdr.)

Op wereldschaal is de tegenstelling arbeid-kapitaal echter niet voorbijgestreefd, maar wordt zij aangevuld door nieuwe. Deze onzekerheden uiten zich ook in het kiesgedrag. Er zijn allerlei pogingen gedaan om deze breuklijnen te identificeren maar dat lukt niet zo goed (een bijkomende aanwijzing betreffende hun relatieve en vluchtige karakter nvdr.) omdat zij steeds wijzigen in aard en intensiteit.

Tussen 1880 en 1920 nam de publieke ruimte toe (onder druk van de klassenstrijd op wereldschaal en de culminatie daarvan in de Russische revolutie nvdr.) met o.a. de invoering van het algemeen stemrecht. Door middel van de zuilen, eerst de katholieke, kort daarop gevolgd door de socialistische werd deze ruimte ingenomen om al deze nieuwe burgers op een "gedisciplineerde" wijze de democratie binnen te leiden.

Het restaureren van de zuilen zal als medicatie tegen de huidige crisis niet meer lukken. Er heeft een ontzuiling plaatsgevonden in de geesten. Hefbomen in het staatsapparaat vielen weg door de privatiseringen.

Er stelt zich ook een gewijzigde verhouding tussen de politiek en de media. Er is kwantitatief méér informatie over de politiek dan ooit maar tegelijk een enorme vervuiling ervan door "infotainment". Er is een verschraling van de berichtgeving wat het inhoudelijke betreft. Zelfs iemand als Siegfried Bracke brengt steeds meer het ironische, emotionele en onderhoudende op het voorplan. De klemtoon valt bovendien op de beroepspolitici terwijl de échte beslissingen worden genomen in multinationale bedrijven, gerechtshoven enz… De media creëren dus een illusie. Het geheugen van de media is zeer groot en ligt opgeslagen op filmrollen en bandopnamen. Voorbeeld: men werpt Tobback een oude uitspraak voor de voeten die ooit zei dat een regering van socialisten met de liberalen zoiets zou zijn als koning Heracles aan het hoofd van kinderwelzijn, en dat ondergraaft zijn geloofwaardigheid (is het niet eerder het feit dat hij deze uitspraak toch maar heeft gedaan, en meer dan eens, in wijzigende bewoordingen, en dat hij er niet naar handelde als het erop aankwam dat Tobbacks geloofwaardigheid ondermijnt, eerder dan de media ? nvdr.)

De breuklijnentheorie is niet nieuw en vindt haar oorsprong in de jaren ’60 met het werk van Lipsett e.a. die als "pushfactor" van het ontstaan van politieke formaties sociaal economische krachten ontwaarden. In tegenstelling tot het orthodox marxisme werd dit echter niet als deterministisch opgevat maar kunnen partijen sociale configuraties overleven (wij weten niet waar de spreker dit orthodoxe marxisme vandaan haalt. Marx zélf wijst reeds herhaaldelijk op het fenomeen dat sociale en politieke structuren de nieuw ontstane economische verhoudingen overleven en dat door het spanningsveld tussen beide juist sociale revoluties ontstaan. Deze situatie is zelfs eerder regel dan uitzondering in het marxisme nvdr…).

Vervolgens gaf Swyngedouw een uitgebreide reconstructie van zijn academisch begrippenkader waarvoor wij u verwijzen naar de handboeken…

Een nieuwe breuklijn die opduikt is de kennisfactor. Jongeren zijn doorgaans rijker aan kennis dan aan geld. Bovendien absorbeerden zij in de jaren ’70 en ’80 ideeën zoals solidariteit en inspraak. Dit is het publiek waar Agalev zich op richt. Het Vlaams Blok gaat zich dan weer succesvol enten op de "losers". De kiezer structureert zeer duidelijk en na veel gegoochel met 8 of 9 assen bleek dat we het kiesgedrag in kaart kunnen brengen via twee assen:

* postmaterialisme/materialisme of kwaliteit van het leven versus economische groei of nog milieu versus werkgelegenheid.

* universalisme/particularisme of rechten/geen rechten voor migranten

Neem het Vlaams Blok in de vergelijking weg en deze tweede as dient zelfs niet opgenomen te worden (m.a.w. we zitten opnieuw in een enigszins vervormde tegenstelling arbeid-kapitaal die zich zo vervormt omdat geen enkele partij in het politieke spectrum deze tegenstelling nog duidelijk vertegenwoordigt ter linkerzijde nvdr.).

Binnen die dimensies blijkt dat de kiezer zelf zegt dat de traditionele partijen zich bijna niet differentiëren, dat Agalev aan radicaliteit prijsgeeft en dat enkel het Vlaams Blok als tegenpool van verkiezing naar verkiezing constant blijft. De mankementen van de breuklijnentheorie van Elchardus worden hiermee dus duidelijk.

Erik De Bruyn (Vonk): Als er dan toch zonodig naar nieuwe breuklijnen dient te worden gezocht kan een breuklijn beheren/contesteren ons wellicht helpen. Zowel op Antwerps als op nationaal niveau nemen alle partijen behalve het Vlaams Blok deel aan het beleid waardoor deze partij een groot deel van het ongenoegen met het bestaande systeem naar zich toetrekt en op de meest reactionaire wijze vertolkt.

Jan Van Heurck (SP): Een algemene psychologische factor van onbehagen in de gedereguleerde samenleving is een factor in het succes van het Vlaams Blok.

Dhr. Scholiers: Democratie is het produkt van arbeidersstrijd. Pleidooi voor het opnemen van arbeiders op verkiesbare plaatsen.

Rene De Preter (SP): Dat we ons laten leiden door de analyse van politieke marktanalisten is een relatief nieuw gegeven en bovendien spreken ze elkaar tegen. Wat moeten we daarmee

Kris Merckx (PVDA): Alle Antwerpse partijen hebben tegen het asielcentrum in Ekeren gestemd. De links-rechts tegenstelling wordt uitgegomd door de partijen zélf.

(?) (Agalev-Ekeren): Dit standpunt werd door Agalev herroepen. Men verontschuldigt zich voor de vergissing, er was enkele Agalev kritiek op de wijze waarop de beslissing tot stand was gekomen. Vlaams Blok is de partij van een 40% van de bevolking die ernaar streeft tot de middenklassen te behoren maar dit niet kan realiseren. Zij stemmen op het Blok omdat deze partij deze mensen een (reactionaire) "verklaring" geeft voor hun situatie.

Raymond Duval (ACOD-LRB): Wij worden geconfronteerd met allerhande "waarnemers" die het politieke vanuit een zogezegd neutraal begrippenkader duiden. Vroeger had men commentatoren met een duidelijke politieke kleur wat de uitklaring van politieke verschillen ten goede kwam.

(?)Vivant: Waarom baseren alle partijen zich toch op het creëren van angst ?(of: het orkest moet volgens Vivant blijven spelen terwijl de Titanic zinkt, nvdr.)

Monica de Koninck (SP): Laten we ophouden de burgers te behandelen als dommeriken die zelf niets in te brengen hebben.

Inleiding door Bea Cantillon (prof. UFSIA), disputant Jo Labens (algemeen welzijnswerk)

Voorzitter en verslaggever Luc Goossens (Universiteit Antwerpen)

In de USA bestaat er zoiets als een "underclass", een armoede die vastkoekt in een cultureel patroon dat de segregatie bestendigt. Positieve vaststelling is dat dit in België veel minder het geval is. Verklaring is ons sociaal zekerheidsstelsel en de sterkere gezinsstructuren. In tegenstelling tot de angelsaksische wereld zijn "teenage pregnancies" bvb. bij ons geen sociaal fenomeen (hoewel ze voorkomen natuurlijk).

Wat echter tot ongerustheid stemt: we zullen deze stabiliteit niet meer kunnen aanhouden. De sociale zekerheid heeft sinds enige tijd haar mogelijkheden uitgeput. Men mag niets bijkomends meer van de SZ verwachten. Voorbeeld: zelfs al is er extra geld voor de SZ dan nog kan men de uitkeringen niet verhogen omdat dit de werkloosheidsval versterkt. Vandelanotte wees er tijdens de kerstvakantie dan weer op dat dit met zich meebrengt dat er nu een kloof groeit tussen de bestaansminimumtrekkers en het algemene welvaartspeil. Het antwoord op deze paradox is dan: we gaan eerst zorgen dat ze allemaal op de arbeidsmarkt terechtkomen én aan het werk zijn.

Ook neemt de destabilisatie van de gezinnen toe.

De laatste 10 jaar constateren we een langzame toename van de armoede en dat terwijl de economie toch aantrekt en de werkloosheid daalt. Sociale integratie van de uitgeslotenen verloopt nog steeds via werk, werk en nog eens werk. Werkverschafffing kost echter geld omdat de arbeidsmarkt zoveel laaggeschoolden niet kan absorberen en men deze jobs dus moet creëren. Tweede probleem: want doen we met diegenen die toch nog overblijven ?

Derde probleem: kan men alleenstaande moeders verplichten voltijds te gaan werken ?

Beleidsaanbevelingen: *Jobcreatie door de (lokale) overheid in de dienstensector *werkgelegenheidsbeleid integreren in het welzijnsbeleid. Interimkantoren inschakelen in de toeleiding.*Tweedekans onderwijs ook lokaal versterken *Een sociaal huisvestingsbeleid: nu stijgen de huurprijzen vooral voor de woningen van slechte kwaliteit !

Jo Labens:

Gaat akkoord met deze analyse. Wijst op een ernstige verloedering binnen het welzijnswerk. Tot in de jaren ‘50-’60 werd het welzijnswerk gedomineerd door Caritas, de COO’s (later OCMW) en de zuilenorganisaties, die er allen een caritatieve filosofie op nahielden.

De jaren ’60 en ’70 bracht dan de opkomst van kleinschaliger organisaties die een koppeling tot stand brachten met sociale actie en politisering. Zij verbonden zich met maatschappelijke bewegingen. Een partij zoals Agalev bvb. is ook uit die milieu’s gegroeid. De SP hield er op dat vlak een zuilgerichte benadering op na die duidelijk gefaald heeft. De CVP echter heeft zeer handig de klok kunnen terugdraaien door een fusiebeweging te forceren waarbij de integratie van het maatschappelijk werk in grotere centra centraal staat. Minister Luc Martens spande de kroon op het werk. Er is nog een sectionering van het maatschappelijk werk naar specifieke doelgroepen toe maar in grote, gespecialiseerde organisaties. De kleine organisaties konden geen fusiepartner vinden die dezelfde maatschappelijke visie onderschreef. Daar bovenop kwam het "kwaliteitsdecreet" waarbij het er vooral van afhangt of men zijn project mooi kan uitschrijven.

Nu ligt de eindverantwoordelijkheid van het welzijnswerk bij managers en boekhouders. Het stedelijk beleid kan dit beleid niet wijzigen maar wel bijsturen door:

*accommodatie, werkingsmiddelen en gedetacheerd personeel te voorzien

*kwaliteitscontrole lokaal op te volgen i.p.v. centraal vanuit Brussel

Erik De Bruyn (Vonk): Drie kanttekeningen bij het algemeen kader geschetst door Bea Cantillon. Ten eerste hebben meer mensen werk maar een steeds belangrijker deel in precaire statuten, laag betaald, tijdelijke contracten. Grote bedrijven waar de vakbonden vroeger sterk stonden worden een lappendeken van onderaannemers. We verglijden daardoor naar een angelsaksische situatie van "working poor". Twee: heel het debat over de (tekorten op de) arbeidsmarkt is sterk ideologisch ingekleurd door het neoliberalisme. Terwijl héél de maatschappij volgens de liberalen moet buigen voor de wet van vraag en aanbod gaat dit plots niet meer op voor de arbeidsmarkt. Immers, het patronaat schreeuwt moord en brand over tekorten maar weigert natuurlijk obstinaat de (vaak abominabel lage) lonen te verhogen, wat de enige aanvaardbare uitweg is uit de paradox van de werkloosheidsval. Men roept zelfs om méér regulering en militarisering via controleren en verplichten. Drie: indien Cantillon vaststelt (en ten dele gaat het ook op) dat laaggeschoolden in overtal zijn op de arbeidsmarkt dan moeten we ook B zeggen en stoppen met een politiek van RSZ-verlagingen ter bevordering van de werkgelegenheid voor laaggeschoolden.

Beleidsaanbevelingen op lokaal vlak: *de lokale overheid moet (zeker in grote steden) tegen de neoliberale stroom in het lef hebben om zelf bepaalde economische activiteiten op te starten of over te nemen (zoals er een kans was met de scheepsherstelling begin jaren ’90 in Antwerpen, of met Levi’s (kledingrecyclage)). *Tegelijk moet de rol van zuivere intercommunales worden versterkt. Door zelf als belangrijke en sociaal sterke werkgever op te treden kan de overheid regulerend werken op de lokale arbeidsmarkt.

Luc Lebon: Laaggeschoolden blijven toch veelgevraagd op de arbeidsmarkt. Hun rol is verre van uitgespeeld. Werkwinkel en instant A zijn positief. Inspanningen moeten worden geleverd op onderwijsvlak.

Roger Desmet (ACOD Onderwijs): In het onderwijs kunnen wij deze inspanningen onmogelijk doen met de klassenormen en andere besparingsmaatregelen die ons van hogerhand worden opgelegd. De lokale overheden moeten deze besparingen contesteren.

Kris Merckx (PVDA): Op alle niveau’s vechten voor meer middelen. Oproep voor een vermogensbelasting en maatregelen tegen de fraude. Een volwaardige invulling (dus geen nepstatuten) van het kader van de stadsdiensten.

Ludo Dierickx (B+): Enkel de welvaart verhogen om het VB terug te dringen helpt niet: Vlaanderen en Oostenrijk behoren tot de meest welvarende regio’s van Europa doch extreem rechts scoort er het best. Men moet zich rond andere thema’s profileren dan die van het Blok, sociale thema’s met name. Zou het niet nodig zijn terug te gaan naar tweetalige partijen zoals dit in andere federale staten van Europa trouwens gangbaar is ?

Jan Van Buggenhout (SP Boom): Sluit zich aan bij de oproep tot meer contestatie i.p.v. te beheren wat is. Geen lokale politieke vaudevilles opvoeren zoals rond schepen Anthonis.

Roger Van Ginderen (SP Essen): Kleinschaliger dienstverlening organiseren, omkaderd met voldoende personeel n volwaardig statuut. Zuivere intercommunales zijn efficiënter.

John Kennes (BSV): De Vlaamse wooncode ("iedereen heeft recht op een aangepaste woning die betaalbaar is, van goede kwaliteit en in een aangename omgeving") wordt flagrant met de voeten getreden. Sociale woningen worden verhuurd aan prijzen tot 20-26000 frank per maand . Zelfs voor een bestaansminimumtrekster is dit dan nog altijd 13000 frank van zijn/haar uitkering van 21000 frank !

Beleidsaanbeveling: Schiltz voert in Antwerpen een grondbeleid dat de huurprijzen de hoogte injaagt. De gronden zouden bijna kosteloos ter beschikking moeten worden gesteld aan de sociale huisvestingsmaatschappijen, die wettelijk verplicht zijn deze grondprijzen door te rekenen in de huurprijs.

Mieke Verhaeren (De Cirkel): Het activeringsbeleid houdt te weinig rekening met de reële tostand van de armen die niet kunnen gaan werken omdat een heleboel randvoorwaarden (schulden, huisvesting, familiaal) niet opgelost geraken.

Paul Pataer (SP): Recht op recht. Er is een arsenaal aan wetten dat te weinig toepassing kent omdat de doelgroep er zijn weg niet naartoe kan vinden. Pleidooi om de wetswinkels lokaal nieuw leven in te blazen. In Gent stelt men vast dat de kansarmen hun weg niet vinden naar de justitiehuizen, die nochtans drempelverlagend moeten werken.

Urbain Tempelaere (Algemene Centrale ABVV): Is niet tevreden met het antwoord van Bea Cantillon op Erik De Bruyn waarin zij stelt dat de RSZ-verminderingen eigenlijk nog te klein zijn om efficiënt te werken wat tegenstrijdig is met het door haar geponeerde overtal van laaggeschoolden. Hij plaatst ook vraagtekens bij de verhoging van de minimumlonen d.m.v. RSZ-vermindering waarbij het terugverdieneffect allerminst zeker is. Ook in de uitspraken van het patronaat schuilen vaak tegenstrijdigheden: er zijn te weinig gediplomeerde zorgverstrekkers zeggen zij, terwijl de scholen in die sector dan weer melden dat zij hun afgestudeerden niet kwijtraken.

Simonne Gallis (BSV/DAK): Er werd nog niets gezegd over de 1000 daklozen in Antwerpen. In afwachting van een duurzame oplossing dient er zeer snel voorzien te worden in een shelter i.p.v. de 22 plaatsen van het OCMW die nu door loting aan een overtal van daklozen wordt aangeboden !

Jos Geudens (SAP): Onderwijs kampt ook met dualisering, en elke maatregel daartegen juichen wij toe. Qua tewerkstelling kan en moet de piste arbeidsduurvermindering door de lokale overheden worden gelanceerd. Men dient repressiever op te treden naar werkgevers toe die zich bezondigen aan racisme. Zes jaar geleden riep BSV op tot een moratorium op de stadsschulden, een idee dat nu door Bert Anciaux wordt overgenomen. Zo onrealistisch is het dus blijkbaar niet.

Chantal Coolen (KP): Men moet zich niet blindstaren op de problematiek van uiteenvallende gezinnen, er vormen er zich ook nieuwe en/of alternatieve. Wél zou er aandacht moeten zijn voor de ouders die met twee uit werken gaan. Arbeidsduurvermindering kan hier soelaas bieden.

Martine Claessen (Vivant): Er is nood aan meer en goede opvang voor jongeren, waarbij hen een concrete activiteit moet worden geboden. Hier kan het stadsbestuur een rol spelen.

? (geestelijke gezondheidszorg): Een sociaal beleid moet globaal zijn maar tegelijk gericht blijven op specifieke risico’s en doelgroepen.

Plenumverslag door Luc Goossens

Het verstoort ons dat de verslaggever een pleidooi voor het concept van de actieve welvaartstaat meende te hebben gehoord, terwijl alle voorgaande interpellanten zich daarover ofwel niet ofwel tégen hadden uitgesproken. In plenum werden voorgaande tussenkomsten teruggebracht tot:

*contact met de (kansarme) burger versterken. Men moet weten wat de noden en behoeften zijn en assertiever reageren

*actief informatie verstrekken: recht op recht

*een actief lokaal tewerkstellingsbeleid via groenonderhoud enz…

*méér middelen voor de lokale overheden inzake onderwijs, wonen en sociaal beleid

*een vermogensbelasting

Inleider Ludo Abicht (filosoof en publicist), disputant Marc Verstappen (culturele wijkwerking),

Voorzitter Jean Pierre Rondas (Radio 3)

Uiteenzetting rond de definitie van cultuur waarvoor wij grotendeels verwijzen naar de tekstmap. We moeten volgende categorieën onderscheiden: *traditionele cultuur (bewaren)*wetenschappelijk cultuur (vormen)*kritische cultuur (opvoeden)

*ontspanningscultuur (ontspannen)

In een pluralistische maatschappij is de cultuur bovendien niet meer homogeen (multae culturae)

Beleidsvoorstellen :

Grotere pedagogische omkadering. Duiding. Het verhaal moet beter gebracht worden.

Een cultureel headhuntersbureau dat de internationale cultuur naar de stad brengt.

Buitenlandse stages van binnen naar buiten

Allochtonen meer met onze cultuur laten kennismaken

Cultuur als pedagogisch project (cfr. DDR)

Een belasting van 1% om degelijke cultuurwerking mogelijk te maken

De high culture moet beter gebracht worden. Cultuur ontsnapt ons voortdurend en moet veel vatbaarder zijn. Cultuur is heel omkoopbaar. Cultuur is ook identificatie. Cultuur als anti-racistisch element. Rol van de bibliotheek die zich meer ontwikkelt als polyvalent cultuurdrager in de wijken. Dus zeker geen filialen sluiten.

Een bijkomende belasting wordt verworpen. Een schuldenmoratorium moet de nodige middelen vrijmaken.

Sociaal verpauperden hebben hun eigen cultuur bvb. agressief taalgebruik. Momenteel werken culturele centra veel te onafhankelijk van elkaar, er is geen lijn in te trekken, de programmatie is te elitair.

*cultureel headhuntersbureau*tegelijk ook lokaal talent laten openbloeien*allochtonen onze cultuur overbrengen en hen laten participeren*pedagogie van de hoge kunstencultuur naar de man in de straat brengen*cultuurbelasting invoeren

In de wijkwerking is er een gebrek aan publieke ruimten en ontmoetingsplaatsen. Culturele participatie betekent dat de bevolking niet alleen ontvanger maar ook producent is van cultuur. De rol van de bibliotheken als polyvalente ontmoetingsplaatsen niet in gevaar brengen door dreigende sluitingen. Toegankelijkheid verhogen door lagere prijzen. Nood aan coherentie in de subsidiëringspolitiek.

Inleiding door Erwin Pairon (schepen Agalev), disputant Peter Vermeulen (verkeersspecialist)

Voorzitter Peter Renard (Knack)

Geen verslag van de werkgroepvergadering.

*er is ruimte maar ze moet beter worden gebruikt *de buurt respecteren*er ontspon zich een onafgewerkte discussie over bouwhoogte *zwakke weggebruiker centraal stellen *niet alleen in radiaal maar ook in concentrisch vervoer investeren *auto’s horen niet thuis in de stad en zijn niet geschikt voor woon-werkverkeer *planmatig blijven werken, ruimtelijk structuurplan respecteren, inventaris maken van wat open moet blijven in samenspraak met de rand *stadsvisie ontwikkelen

bij infrastructuurwijzigingen communicatie/informatie/transparantie naar bevolking toe in een vroeg stadium

Wijkwerking en gemeentelijke democratie

Inleiding door Johan Ackaert (prof. LUC), disputant Jan Baelus (Oud Borgerhout)

Voorzitter Thierry Vanderkindere (fractiemedewerker SP Vlaams Parlement)

Verslag van deze werkgroep wordt nog ingewacht.

Districtsraden worden als een gemiste kans voor de directe democratie beschouwd. De tijd ontbreekt ons om voor 8/10 nog te komen tot werkbare vormen van eenheid in verscheidenheid. De betrokkenheid van de bewonersgroepen moet worden opgewaardeerd. Echter: willen zij zich bekennen tot partijpolitieke structuren ?Op dat vlak dienen de democratische partijen dus ook samen te werken.

Slottoespraken

Chantal Pauwels (Agalev): Theoretische modellen blijven nodig maar ook sleutels in de vertaling naar de mens in de straat. We blijven streven naar een beleid op mensenmaat. Ik wil in de eerste plaats luisteren. Racisme is niet aangeboren. Het wortelt bij uitgeslotenen in een steeds sneller evoluerende maatschappij.

Mijn referentie is Bilbao: tot 6-7 jaar geleden nog een verpauperde havenstad is het nu een bruisende stad met veel Japanners en Amerikanen in het straatbeeld. In alle wijken zijn er lokale kermissen en feesten ,er is een goed uitgebouwd en goedkoop openbaar vervoer, plaatselijke tewerkstellingsprojecten, kleinschalige hoorzittingen.

De jeugd positief benaderen. Een degelijk afvalbeleid voeren. Er zijn reeds resulteten geboekt. Doen we de rest samen of onder eigen vlag ? Pleidooi tot bundelen van krachten.

Mijn missie is en blijft in de eerste plaats de vernieuwing van de SP. Ik ken de stad maar niet vanuit een beleidsstandpunt en in dat opzicht ben ik dus geen lokaal politicus. Belang van scholing: er groeit een kloof tussen geschoold en ongeschoold. Niet alleen differentiatie en discriminatie in, maar ook na het onderwijs. Het gros van de navormingsinspanningen gaan bovendien naar diegenen die reeds gevormd zijn. Het lokale bedrijfsleven moet zijn verantwoordelijkheid opnemen anders raken we er niet uit.

Cultuur is méér dan kunst maar ook overdracht van normen en waarden.

Antwerpen is nu een aantrekkelijker stad voor diegenen die haar bezoeken dan voor hen die er wonen. Bvb. het Zuid waar ikzelf woon: de andere helft aan de overkant van de boulevard verkrot verder. Naast de stadsfinancieën moeten we uit andere middelen kunnen putten om dit aan te pakken.

Sport: een studie van Elchardus toont aan dat wie in het verenigingsleven participeert zich democratischer en opener opstelt. Met sport zouden we dus veel meer kunnen doen dan nu. We steunen veel sportinitiatieven met infrastructuur maar er zou een sociaal contract moeten tegenover staan. Sinds het arrest Bosman is de jeugdwerking van veel voetbalclubs onbetaalbaar geworden (6000 frank/jaar).

Meer algemeen: het verschil tussen de democratische partijen moet opnieuw groter worden. Ik heb me deze week onthouden van commentaar rond de affaire van het asielcentrum in Ekeren. Nog nooit was de coalitie zo eensgezind ! Ik was niet zozeer ontgoocheld door mijn eigen partij want dit had ik verwacht maar wel door Agalev. Goed dat zij dit alsnog hebben gecorrigeerd.

Wij zijn aan een interne vernieuwing bezig. De interne weerstanden bewijzen dat er écht iets gebeurt. De SP moet heel even haar zelfzekerheid terugwinnen. Daarna zullen we openstaan voor de brede linkerzijde.

Zaterdag 22 januari was een drukke dag voor de linkerzijde. In Tubeke kwam de Beweging voor Vakbondsvernieuwing samen. Aan de Brusselse VUB greep een eerste vergadering plaats om de mogelijkheid van een Linkse Alliantie, links van SP en Agalev, te bespreken. In Antwerpen tenslotte werd op initiatief van het ter ziele gegane blad Nieuw Links een trefdag georganiseerd onder de titel "Bouwstenen voor een progressief lokaal beleid". Over de BVV vindt u op pagina 5 een interview met Roberto D’Orazio. Hieronder beschrijven we kort de twee andere initiatieven. Beide erkennen de nood aan eenheid ter linkerzijde om het rechtse neo-liberale afbraakbeleid te stoppen of op zijn minst af te remmen. De hamvraag luidt echter: hoe doen we dat? Met of zonder SP en Agalev. Voor de enen zijn SP en Agalev deel van het probleem, voor de anderen deel van de oplossing.

Linkse allianties: met of zonder SP en Agalev? "Bouwstenen voor een progressief lokaal beleid"

Onder deze titel bracht Nieuw Links maar liefst 120 sprekers en toehoorders samen. Onder de sprekers een resem professoren en politici van SP en Agalev. Onder de toehoorders mensen van SP, de vakbonden, Agalev, PvdA, BSV, KP, SAP, Vonk en diverse sociale organisaties. Kortom, alles wat zich - terecht of onterecht - links noemt, kwam bijeen om "beter te besturen", want "nieuwe en betere oplossingen kunnen alleen van progressieven komen", aldus de uitnodiging.

Lode Hancké, voormalig SP-volksvertegenwoordiger en mede-initiatiefnemer van de trefdag, "verduidelijkte" in zijn inleiding: "wat ons bindt in onze verscheidenheid is het geloof in de maakbaarheid van de samenleving en het streven naar een harmonieuze (en volgens sommigen klasseloze) maatschappij waarin een gelijkheid van kansen gegarandeerd is. We hopen dat deze verbondenheid zich vandaag zal uiten, en dat de vandaag gevoerde debatten later hun uitdrukking zullen vinden op manieren die lokaal kunnen verschillen, van het samengaan in gemeentebesturen over het uitwisselen van kandidaten of het indienen van gemeenschappelijke lijsten, hoewel dit alles natuurlijk onze bevoegdheid niet is."

Het kon dus alle richtingen uit. Dat vat meteen het verloop van de debatten samen: ieder deed zijn/haar ding, maar dit mondde geenszins uit in een gemeenschappelijk initiatief, laat staan een konkreet project. Van deze trefdag had je toch op zijn minst mogen verwachten dat het voorbije Antwerpse bestuur geëvalueerd zou worden. Niets daarvan, of toch niet in het verslag dat wij onder ogen kregen (website van Vonk, de kleine restant van de voormalige marxistische strekking in de SP). Eveneens had je kunnen verwachten dat het effect van het regeringsbeleid bestudeerd werd en de diverse aanwezige regeringspartijen op de rooster gelegd werden. Alweer niets.

Integendeel "onze verbondenheid" stond centraal, en dat mocht in geen geval in twijfel getrokken worden. Over de verbondenheid van SP of Agalev met Verhofstadt en Dewael of met het Antwerps stadsbestuur lezen wij in het verslag geen woord. Wat werd dan wel bediscussieerd? De "nieuwe" breuklijnen. Het democratisch deficit van de "nieuwe politieke kaders" zoals EG, VN, NAVO etc..., de "ontzuiling in de geesten", de "kennisfactor" en meer van dat fraais.

Achter dit academisch rookgordijn schuilde uiteraard een andere discussie: hoe komen we tot een frontvorming bij de volgende verkiezingen. De schrik voor extreem-rechts zit diep. Sommigen hopen op een herhaling van de Brusselse lijst Spaga, met SP, Agalev en onafhankelijken. Anderen hopen op beïnvoeding van linkse figuren op de lijsten van Agalev en SP, al dan niet via een rood-groen "memorandum". Enkel Kris Merckx (PvdA) verwees even naar de kern van het probleem met zijn stelling dat de links-rechts tegenstelling wordt uitgegomd door de partijen zelf. Hij verwees daarvoor naar de Antwerpse motie tegen het asielcentrum in Ekeren. E. De Bruyn (Vonk) pleitte voor meer "contesteren" in plaats van beheren. Als hij daarvoor rekende op "linkse" figuren van SP en Agalev kwam hij bedrogen uit.

In haar slottoespraak liet Chantal Pauwels (Agalev) geen twijfel bestaan over haar evaluatie van het lokaal beleid in Antwerpen. "Er zijn reeds resultaten geboekt", luidde het betreffende het afvalbeleid. Agalev zal haar nationale verkiezingsuitslag ongetwijfeld willen consolideren in de gemeenteraadsverkiezingen. Dat doe je niet door samen te gaan met SP of anderen. SP-voorzitter Janssens stelde dat het verschil tussen de democratische partijen opnieuw groter moet worden. De brede linkerzijde zal echter nog wat moeten wachten. "De SP moet eerst even haar zelfvertrouwen terugwinnen."

Een alliantie links van SP en Agalev

De duidelijkheid die in Antwerpen ontbrak, was er wel in Brussel. Daar kwamen op initiatief van Militant Links een 40-tal mensen van Militant Links, KP, PC, Leef, SAP, SJW, BVV en onafhankelijken samen om te discussiëren over de mogelijkheid van een alliantie links van SP en Agalev. PvdA belde wel, maar kwam (nog?) niet. Vonk "wacht af of het een succes wordt". La Lutte, MDTJ (ex-AET)en talloze anarchistische groeperingen schonken geen aandacht aan de oproep. ABVV en ACV bleven uiteraard doof. Militant Links had niet anders verwacht. Wij weten ook wel dat er eerst flink wat druk zal nodig zijn om twiijfelaars over de streep te trekken. BVV had nog geen positie ingenomen, maar kwam wel luisteren.

Volgens de meeste aanwezigen lag net het anti-sociaal beleid van de traditionele partijen, inclusief SP en Agalev, aan de basis van de zwakte van links. Links versterken, niet alleen om het Vlaams Blok de wind uit de zeilen te nemen, maar ook om te kunnen vechten tegen het neo-liberale beleid van de regering en de stadsbesturen was het centrale thema. Om dit te doen, moet de arbeidersbeweging ook politiek haar onafhankelijkheid veroveren. In de huidige politieke toestand betekent dit los staan van Agalev en SP.

In dat opzicht stond de vergadering in Brussel programmatorisch veel verder dan die in Antwerpen. In de marxistische betekenis is een programma in de eerste plaats een analyse van de bestaande toestand en een oriëntatie over hoe het verder moet. Een concreet eisenplatform is daar slechts een klein onderdeel van, het uiteindelijke resultaat van de analyse.

Bij de KP hoopt men op kandidaten op de lijsten van Agalev en SP. Ook SAP sluit dit niet uit. SAP en een onafhankelijke betwijfelden dan weer het nut van deelname aan de gemeenteraadsverkiezingen. SAP wil op termijn wel een hergroepering van links. De PC benadrukte de goede ervaring van samenwerking met Militant Links en wil die ervaring bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen verlengen. De meerderheid van onafhankelijken was eveneens gewonnen voor onze stelling dat heel wat mensen uitkijken naar een eengemaakt initiatief van links, links van SP en Agalev, voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Dat was ook de mening van SJW-Leuven.

Militant Links stelde voor een coördinatiecomité op te zetten om de idee van een linkse alliantie uit te testen. Tegen half maart willen we 1000 mensen vinden die zich ertoe verbinden actief deel te nemen aan de linkse alliantie als die er komt. Militant Links benadrukte dat hergroepering nu nog niet aan de orde is, dat we integendeel eerst een periode van gemeenschappelijke activiteit wensen, ook naar de gemeenteraadsverkiezingen toe, vooraleer er gesproken kan worden over hergroepering.

Militant Links versus Nieuw Links

Onze oudere lezers zullen zich wellicht nog herinneren dat de SP niet altijd de lege verkiezingsmachine was die ze vandaag geworden is. De partijleiding is weliswaar steeds meer opgetreden als vertegenwoordiger van het patronaat binnen de arbeidersbeweging dan als politieke vertegenwoordiger van de arbeiders, maar tijdens de na-oorlogse jaren en in afnemende mate tot in de helft van de jaren '80, is de partij steeds het instrument geweest waarnaar heel wat arbeiders zich richtten om op politiek vlak beterschap af te dwingen.

Vandaar dat binnen de SP steeds linkervleugels geopereerd hebben die uitdrukking gaven aan interne oppositie tegen de rechtse koers van de leiding. De partijleiding heeft altijd oog gehad voor het gevaar dat hiervan uitging. Als de linkervleugel te sterk werd, werden de leiders ervan gerecupereerd of, indien dat niet mogelijk was, uit de partij gegooid.

Nieuw Links en haar voorganger "Links" deden meer dan eens dienst als "links" schaamlapje voor de rechtse politiek van de partijleiding. Juist daarom was vanaf het midden van de jaren '70 naast de officiële linkerzijde ook een marxistische linkerzijde onder de naam Vonk aktief. In het begin van de jaren '90 was de partijleiding verplicht over te gaan tot uitsluitingen, haar Oostendse partijafdeling op te heffen en de Jongsocialisten te ontbinden om de invloed van deze stroming in te perken.

De verrechtsing van de SP na de val van het stalinisme en vooral het feit dat steeds meer arbeiders en jongeren deze partij begonnen te haten in plaats van ze te zien als een instrument om verandering af te dwingen, deed de overgrote meerderheid van de marxistische strekking - onder de naam Militant Links om de tegenstelling met Nieuw Links aan te duiden - besluiten zich eerst ook buiten en uiteindelijk volledig onafhankelijk van de SP op te stellen.

De ironie wil dat de erfgenamen van beide voormalige oppositiegroepen in de SP, Nieuw Links en Militant Links, vandaag opnieuw aan de basis liggen van twee fundamenteel tegengestelde initiatieven. Het is echter uitermate onwaarschijnlijk dat Nieuw Links, in tegenstelling tot de jaren '70 en '80, nog de uitdrukking is van een reëel bestaande oppositiestroming in de SP. Met Lode Hancké als woordvoerder en nieuwbakken SP-voorzitter Janssens als afsluiter van de trefdag, lijkt het er veeleer op dat we hier te maken hebben met een maneuver van de partijleiding om zich op haar linkerflank af te dekken en de vorming van een alliantie van links van de SP tegen te gaan. Voorzitter Janssens laat er immers weinig twijfels over bestaan in zijn afsluitende bewoordingen: "De SP moet even haar zelfzekerheid terugwinnen. Daarna zullen we openstaan voor de brede linkerzijde".

Hallo, Ik heb vandaag jullie site bekeken en ik moet zeggen dat jullie oproep voor een linkse alliantie mij wel aanspreekt.

Met de vorige verkiezingen heb ik me nog heel hard ingezet voor de PVDA en vooral voor Luk Van Den Hoek. Kijk maar naar mijn webpage hiervoor http://myplace.to.be/lukvandenhoeck . (blijkbaar is de pagina verdwenen)

Met een aantal mensen in Antwerpen hebben we het ook al gehad om een eenheidslijst links van SP en Agalev te vormen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Tot op heden enkel wat cafepraat en veel woorden maar niets concreet.

Misschien is jullie oproep een goede start voor zo'n iniatief.

De vergadering op de VUB heb ik dus gemist maar misschien hebben jullie nog iets in het vooruitzicht.

Met vriendelijke groeten, Klaas

On Mon, 24 Jan 2000, Geert Cool wrote: Ik zag juist dat ik je vergeten was in het lijstje naar wie ik onderstaand bericht gestuurd had. Het is zodanig grandioos dat ik het je zeker niet wil onthouden. Daarnaast had ik graag je mening geweten over dat voorstel van linkse alliantie. Uit een e-mail van Filip Staes aan Nikei meen ik op te maken dat Vonk volledig tegen dit idee is op basis van organisatorische vetes uit het verleden die volgens mij nergens op gebaseerd zijn (ik zal je die e-mail eens laten doorsturen, alsook een antwoord dat Nikei erop zal schrijven). MKG, GC

20. Reactie SAP op het voorstel voor een linkse alliantie (27/1)

Wij dragen een deel van de verantwoordelijkheid in deze balans. Onze voornaamste vergissing lag in het lanceren van een eenheidsproject vanuit onmiddellijke electorale bekommernissen. We benaderden eerst personaliteiten, dan de PC. Van bij de eerste, semi-publieke bijeenkomst lag de kwestie van het indienen van lijsten op tafel, samen met de kwestie van de opbouw van een beweging. Na een tijdje beseften we dat de electorale voortvarendheid de mogelijkheid van opbouw van een stevige alliantie op middenlange en lange termijn had verhinderd. Maar het was te laat, het kwaad was geschied. Want had GU nog bestaan, dan was deze beweging goed geplaatst om de progressieven die ontgoocheld zijn in paars-groen, inbegrepen de linkse mensen binnen Ecolo, te interpelleren. Waarom doodde de electorale voortvarendheid de alliantie? Omdat het een akkoord verhinderde tussen de organisaties, stromingen en individuen binnen GU over wat ze samen wilden opbouwen, over waarom en hoe ze dat zouden doen. De fundamentele debatten werden verpletterd door de electorale dringendheid. Als de verkiezingsdeelname succesvol was geweest, konden deze debatten erna gevoerd worden. Maar de score van 1,7 procent (Europese verkiezingen) liet dit niet toe omdat, in ons land, zo'n score te ver verwijderd is van de verkiesbaarheidsdrempel voor andere verkiezingen. De Belgische kieswetgeving is veel minder democratisch dan bijvoorbeeld de Deense, de Nederlandse of de Portugese. Dit versterkt uiteraard het belang van de eenheid. Maar ook van een goede voorbereiding alvorens een linkse alliantie in de verkiezingsstrijd te storten Noodzaak van een perspectief op lange termijn, in en buiten verkiezingen Eén van de fundamentele vragen die men moet beantwoorden wanneer men het project van een linkse alliantie lanceert, is de volgende: gaat het enkel om een alliantie tussen partijen met het oog op een verkiezingsslag? Gaat het om een nieuwe, bredere politieke beweging die, naast partijen, ook niet-partijgebonden individuen omvat die ook buiten verkiezingscampagnes actief is? Of gaat het om een formule zoals de lijst 'Debout', bestaande uit individuen en gesteund door partijen, maar zonder perspectief buiten de verkiezingen? Jullie tekst is op dat vlak niet zo duidelijk. Jullie hebben het uiteraard over een 'alliantie van organisaties en personen' - het is dus geen kartel - maar het enige concrete perspectief is dat van de gemeenteraadsverkiezingen. De ervaring toont echter aan dat de meeste mensen die belangstelling hebben voor een linkse alliantie en actief zijn in de sociale strijd een project op lange termijn willen. Ze stellen zich niet tevreden met een puur electoraal perspectief. Sommigen van deze mensen onderschatten zelfs het belang van verkiezingen. Wijzelf sluiten a priori geen enkele eenheidsformule uit. Maar onze voorkeur gaat duidelijk uit naar de opbouw op lange termijn van een 'nieuwe politieke beweging' met partijen, delen van de sociale bewegingen en personen. Volgens ons is de aanwezigheid van niet-partijpolitiekgebonden mensen doorslaggevend voor de toevoer van nieuw bloed, om nieuwe debatten te openen, nieuwe werkingswijzen voor te stellen en de alliantie rechtstreeks te enten op de sociale bewegingen, waar de meeste linkse mensen geen lid zijn van één van de linkse partijen. Zo'n linkse alliantie is voor de sociale bewegingen een echte 'plus', omdat het een kader biedt waarin de militanten van deze bewegingen de sectoriële problematieken kunnen overstijgen en zich opnieuw de politiek eigen kunnen maken. Anderzijds is zo'n alliantie ook voor de linkse partijen een 'plus', want de dialoog met de sociale bewegingen is een stimulans voor de herstichting van een levendig antikapitalistisch programma. In die zin ligt de grote uitdaging buiten de verkiezingen, ook al is een electorale doorbraak nuttig en onontbeerlijk. Zich open stellen voor niet-partijleden, vertrouwen scheppen tussen de partijen De verwezenlijking van zo'n alliantie is een ingewikkelde taak. Want de eenheid tussen de partijen is absoluut noodzakelijk voor het succes van de alliantie. Het is vandaag in België onmogelijk een alliantie die naam waardig te smeden rond één enkele partij, of zonder partij. Bijgevolg moet men tegelijk aan twee vereisten voldoen: - enerzijds moeten er structuren, werkingsprincipes en beslissingsmechanismen zijn, die ervoor zorgen dat de individuen zich niet gemanipuleerd voelen (of gemanipuleerd worden) door de organisaties; - anderzijds moet het vertrouwen tussen de organisaties groeien, zodat deze organisaties akkoord gaan om deze structuren, principes en mechanismen in het leven te roepen, terwijl ze - gedeeltelijk - zullen afbreuk doen aan de voorrechten van de organisaties. Om aan beide vereisten te voldoen is er maar één manier: de tijd besteden die nodig is om samen in alle openheid het strategisch project uit te werken. Dit voorbereidend werk is noodzakelijk om elke partner het risico te doen aanvaarden, omdat ze weet dat de anderen hetzelfde risico nemen. Het feit dat de partijen dit risico aanvaarden is een blijk van oprechtheid in de ogen van de niet-partijgebonden mensen. Zonder zo'n blijk van oprechtheid vanwege de partijen engageren deze mensen zich niet massaal in een linkse alliantie. Het gaat hier om een hele dialectiek die we ons niet bewust waren toen we GU lanceerden. De electorale voortvarendheid heeft verhinderd dat we die dialectiek stapsgewijs onder de knie zouden krijgen. Volgens ons is het op basis van deze dialectiek dat we de structurering en de functionering van een linkse alliantie met organisaties en personen moeten aanpakken. We hebben deze vraagstukken aan de hand van het voorbeeld van Gauches Unies belicht omdat jullie deze ervaring aanhalen als een positieve ervaring. Maar dezelfde lessen kunnen uit de ervaring met Regenboog getrokken worden. Volgens ons leed ook Regenboog onder de electorale voortvarendheid en onder de afwezigheid van een strategisch akkoord tussen KP en SAP, de twee partijen die er zij aan zij zaten met niet-partijgebonden mensen. Deelnemen aan een campagne van 'Militant Links' of samen een campagne uitbouwen? Getoetst aan deze ervaringen vrezen we dat het jullie project aan duidelijkheid ontbreekt voor wat de perspectieven op lange termijn betreft; en het bezondigt zich ook aan voortvarendheid. Er stellen zich vele problemen. De timing is te strikt: minder dan één week tijd om zich te verbinden aan een nieuwe oproep (waarin twee nieuwe belangrijke paragrafen staan: over het programma en over de gemeenteraadsverkiezingen)! Vijf weken om een nationale conferentie te houden die moet beslissen over een nationaal eisenplatform voor de gemeenteraadsverkiezingen! Op de koop toe wordt niet gepreciseerd wààr er beslist wordt: wie zal de amendementen op de Oproep bespreken, beslissen of ze al dan niet weerhouden worden? Wie zal de petitiecampagne die jullie voorstellen (ophalen van handtekeningen) beheren? Wie zal een ontwerp van eisenplatform voor de gemeenteraadsverkiezingen opstellen? Welk type campagne? Naar de massa's of in de richting van militanten van de sociale bewegingen? Als het naar de massa's is, zoals jullie lijken voor te stellen, is de tekst veel te lang en te ingewikkeld. Denken jullie overigens niet dat dit project deels moet gecommunautariseerd worden om toepasbaar te zijn in een ingewikkeld land waar twee verschillende maatschappijen (en taalgemeenschappen) samenleven binnen één staat. Kortom, als de politieke organisatie Militant Links haar campagne wil voeren voor een linkse alliantie is dat uiteraard haar goed recht. Zoals andere organisaties en personen het recht hebben deze campagne te ondersteunen, als ze dat wensen. Als dat het project is, zal de SAP het naar waarde beoordelen en ten gepaste tijde een standpunt innemen. Maar als het project erin bestaat een gemeenschappelijke campagne te voeren om een linkse alliantie (te proberen) uit te bouwen, dan vergt dit tijd en een gemeenschappelijke aanpak. In dat geval dient het 'brede comité' een sleutelrol te spelen. Dat comité moet een voorlopige samenstelling krijgen, op pluralistische basis, waarvan het eerste mandaat bestaat uit het herwerken van de oproeptekst. Wij hebben amendementen, anderen ook: het pluralistisch initiatiefcomité moet een synthesevoorstel doen. In een tweede fase moet er overeenstemming komen over een campagne. In een derde fase moeten de functioneringsmodaliteiten aan bod komen, zodat er al een voorstel van oplossing bestaat wanneer een volwaardige alliantie gevormd zal worden. Het initiatiefcomité en de gemeenteraadsverkiezingen van elkaar loskoppelen We hebben de indruk dat de voortvarendheid voortspruit uit jullie wens of wil dat de Linkse Alliantie lijsten zou indienen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Denken jullie echter niet dat de echte politieke afspraak voor de linkerzijde de volgende parlementsverkiezingen zijn? In het algemeen zijn gemeenteraadsverkiezingen vooreerst lokale verkiezingen (waarin concrete eisen zeer belangrijk zijn, terloops gezegd). Denken jullie dat we ons in een situatie bevinden waarin de massale ontgoocheling tegenover paars-groen electorale mogelijkheden schept die voor de linkerzijde kwalitatief nieuw zijn? Wij denken eerder dat de situatie ingewikkelder is. De positieve keerzijde van de medaille is dat links wat meer tijd heeft. En die tijd kan ze best gebruiken, want haar mislukking op 13 juni heeft ze aan zichzelf te wijten en heeft diepe oorzaken die niet makkelijk zullen weggenomen worden. Concreet stellen we dus voor het initiatiefcomité en de gemeenteraadsverkiezingen van elkaar los te koppelen, zodat er sereen kan gewerkt worden. Dit is geen 'manoeuver' om de kwestie van de gemeenteraadsverkiezingen te verdoezelen. Als de werkzaamheden binnen het comité een gunstig klimaat scheppen en op lokaal vlak tot toenadering tussen partijen kunnen leiden, des te beter. Binnen het comité kan daar altijd over gepraat worden. Des te beter, a fortiori, mochten wij nu de bal compleet misslaan en mocht er toch een linkse alliantie komen voor de gemeenteraadsverkiezingen die zodanige krachten zou kunnen bundelen dat ze een aantrekkingspool zou vormen en verschillende lokale linkse lijsten zou kunnen doen federeren. Maar, eerlijk gezegd, staan we sceptisch tegenover deze tweede mogelijkheid. We denken eerder dat het een werk op middenlange termijn zal worden. Beste kameraden, in afwachting van jullie antwoord en jullie concrete voorstellen in verband met het brede comité, verblijven wij Met militante groeten, Politiek Bureau van de SAP, 26 januari 2000

(op 3/2 ontvingen wij deze tekst nogmaals vanwege SAP-Gent, die er het volgende aan toevoegde: "Voor een brede linkse eenheid in Gent om, samen met SP en Agalev, zwart en blauw terug te dringen"

22. Artikel Sap-Gent (6/2)

DE GEMEENTERAADSVERKIEZINGEN ...komen er aan. De Gentse SAP voert campagne voor een pluralistische en offensieve rood-groene eenheidslijst in Gent. Mensen uit vakbonden, wijkcomités, milieugroepen, onafhankelijke linksen en progressieven, SAP, KP, Mlinks en PVDA, SP en AGALEV moeten samen opkomen. Zo kunnen in oktober het zwart Blok en de VLD - vandaag de twee grootste Gentse partijen - teruggedrongen worden. Zo kan gebroken worden met het huidig neoliberaal stedelijk beleid. abonneer je op onze mailings: stuur e-mail met onderwerp 'inschrijven' uitschrijven kan door e-mail met onderwerp 'uitschrijven' Socialistische Arbeiderspartij - afdeling Gent, [email protected], 0477 / 89 44 84.

Pourquoi le fait de mieux rémunérer les chômeurs changerait-il quelque chose? Si l'on pénalise les chômeurs, par contre, qu'est-ce qui risque de se passer? Voilà des questions qui restent sans réponse "objective"...La même mentalité ne peut manquer de persister tant au sujet du chômage, de l'enseignement, que du travail..., de l'emploi... dont la conception qu'ils s'en font fait en fin de compte référence, est purement lié sans plus au point de vue de l'économisme... néolibéral. La vision des choses d'un candidat d'un petit parti de gauche n'est pas réellement différente de celle des partis au pouvoir... en fin de compte. Ses idées auront le caractère d'absolus, de valeurs à peu près uniques.. etc... et il ne réussira pas à situer le problème du chômage... d'abord... à se poser des questions intelligentes à ce propos..., si tant est originales... En conclusion, sous réserve, voici deux idées justes qui pourraient servir de plate-forme politique, d'idées justes: primo, démocratiser la société, les institutions politiques, sociales (chômage, enseignement, travail); et secundo, réformer ces institutions..., de manière à les adapter à la réalité moderne, actuelle. b) le sectarisme actuel se révèle encore nécessaire. Il sert notamment à s'y retrouver par rapport à des nécessités urgentes. Mais le fait de participer aux élections peut servir à affiner leurs concepts particuliers, à les rapprocher du but prescrit. Il faut s'unir, et rester libres, se respecter...etc... en même temps, ce qui peut constituer une expérience utile. On n'y arrivera pas comme ça. Des unions partielles peuvent y aider. Chaque groupe fait sa propagande cependant, et défend ses idées... Les groupes se critiquent et se contestent mutuellement... autant qu'ils le veulent, en s'en tenant cependant à des points-forces intangibles, et communs. c) les chances d'une alliance électorale peuvent par conséquent sembler faibles mais en limiter la perspective à une alliance momentanée, et privilégier les personnes les plus ouvertes dans chaque commune à une perspective commune peut y aider. On peut se servir d'une méthode dans certains cas pour constituer des listes... Organiser par exemple des structures telles que: une liste électorale regroupe tous les partis d'opposition de gauche ou de centre-gauche...de la manière suivante... Les candidats se présentent sur les listes en tenant compte de l'ordre suivant: les formations qui ont obtenu le plus de voix aux élections précédentes se succèdent... ainsi A, B, C, D, E, A, B, A, B, A, B, A, C, B, A, D, B, A... etc... ... ex.. A a 500 voix... B a 450 voix... C a 120 voix D a 89 voix... E a 40 voix... mais la liste E... toutes les voix vont au même candidat, tandis que la liste B, les candidats font maximum 35 voix... Le mode de calcul est le suivant. A a obtenu le plus, puis B, puis C, puis D, puis E, puis A, B... mais comme A a obtenu 4 X plus de voix que C, A revient 4 fois avant que C ne revienne... B revient trois fois... Pour éviter qu'un énorme problème ne se pose du fait que certains ne tiennent pas du tout à ce qu'une telle tête de liste de tel ou de tel parti ne l'emporte... on peut négocier globalement. Peut-être en tant qu'initiateur dans une commune de cette alliance, pourrait-on être placé en tête d'une liste, ou pour éviter un conflit... du fait d'une position hors-parti? d) Il faudra éviter cependant de s'opposer de manière résiduelle, irraisonnée, à des partis qui défendent des positions utiles, pour ne pas laisser disloquer l'effort consenti à cause des disputes plus intestines que fondées.. Je songe à certaines positions correctes d'Écolo, par exemple, mais aussi dans certains cas, à celles de mandataires d'autres formations politiques... e) À moins d'atteindre ces objectifs, mieux vaudrait boycotter les élections, pour éviter une dispersion des efforts au cours d'une période agitée sur le plan politique (politiques d'expulsions, de liquidation du syndicalisme combatif, etc...) SUGGESTIONS CONCERNANT LA PROPAGANDE Pour la propagande..., il conviendrait de créer ou de se servir des radios libres où l'on proposerait des débats ininterrompus.. avec des candidats... et de l'info...: des dossiers infos... Un type de radio nouvelle. On ferait le point sur tout ce qui s'est inventé, défendu pendant des années.. du développement durable, aux incinérateurs, etc... en passant par les gros dossiers problématiques. Cela supposerait un travail ininterrompu... de préparation des émissions... Cette radio devra faire avancer les idées... en discutant avec des gens qui sont sur la brèche... Etc... Paul Willems (candidat indépendant liste P.C. aux élections de 1999)

24. Over het voorstel tekst SAP (24/2)

Chers camarades, Nous n'avons pas reçu encore de réponse à notre mail du 24/2. Nous vous rappelons que notre projet d'Appel est disponible mais que nous voulons un accord sur l'utilisation de ce document avant de vous le faire parvenir. Cela nous semble aller de soi, mais si cela vous pose un problème, prenez contact par téléphone svp. Par ailleurs, veuillez trouver ci-joint une mise au point de notre part suite aux articles sur l'alliance de gauche dans votre presse. Salutations révolutionnaires Pour le BP du POS, Alain Tondeur

Bruxelles, le 23/2/2000 Chers camarades, Nous avons pris connaissance avec un certain étonnement de la manière dont votre presse rend compte des discussions que vous avez initiées au sujet d'une Alliance de Gauche. Le billet dans "The Socialist" sur la rencontre du 22 janvier omet de mentionner la présence du POS-SAP à la rencontre du 22 janvier, alors que les autres organisations sont citées. Nous espérons qu'il ne s'agit que d'un oubli du rédacteur. Le compte-rendu dans votre mensuel "Militant" est sensiblement différent dans les éditions française et néerlandaise. La position de notre parti, notamment, y est répercutée de façon différente. Cela nous étonne, étant donné l'insistance que vous mettez sur la nécessité d'une démarche nationale. Nous déplorons que votre journal ne mentionne pas la réponse écrite que nous vous avons fait parvenir. Nous voulons croire que ce silence est dû au fait que votre édition était déjà bouclée, et que cette lacune aussi pourra être réparée à l'avenir. Il reste que la présentation de notre contribution à la réunion du 22 janvier est peu constructive, surtout quand vous opposez le point de vue du SAP, d'une part, celui de "la majorité des indépendants", d'autre part. Si nous avons envoyé des représentants aux deux réunions que vous avez convoquées, si nous proposons un projet d'Appel, c'est évidemment parce que nous sommes en principe pour une alliance de gauche. Il est possible que nous ayions un certain nombre de désaccords sur la manière de mettre ce principe en application. C'est ce que la discussion devra établir. Mais pourquoi anticipez-vous sur cette discussion en expliquant à vos lecteurs que notre point de vue "en clair, signifierait renoncer à une alliance à gauche" (dans l'édition française)? Vous dites vouloir créer "un meilleur climat de confiance réciproque". Très bien. Une des conditions pour ce faire est de prendre acte des positions des uns et des autres telles qu'elles sont, et pas telles que vous pensez (souhaitez?) qu'elles soient. Nous ne doutons pas que vous donnerez un signal positif en publiant cette lettre dans votre mensuel, ou en apportant les rectifications nécessaires. Salutations révolutionnaires, Le Bureau Politique du POS

26. voorstel tekst SAP (29/2)

Dix ans après la Chute du Mur de Berlin, la lutte contre le Mur de l'Argent a trouvé un nouveau souffle. "Le monde n'est pas une marchandise": ce slogan, lancé à Seattle, a fait le tour du monde. Il exprime une crise de civilisation profonde et annonce une ère nouvelle: celle de la convergence et de la globalisation des résistances sociales contre les ravages du néolibéralisme. Ces résistances sociales doivent trouver leur expression politique. Face à la social-démocratie enkystée dans la gestion du capitalisme, face aux Verts qui s'intègrent au système à vive allure, il serait dangereux que l'extrême-droite populiste, raciste et démagogique ait le monopole de l'opposition. On a besoin d'un prolongement politique des luttes pour relayer les revendications et inventer des alternatives. On a besoin d'une gauche politique, oppositionnelle et crédible. Depuis le 13 juin 1999, la Belgique est le seul pays de l'Union Européenne sans un seul parlementaire à la gauche de la social-démocratie et des verts. Cet échec contraste avec la profondeur de la crise du régime, ainsi qu'avec l'ampleur des mobilisations sociales pour la démocratie, la transparence, la justice sociale, les libertés syndicales et la solidarité internationale. L'échec est certes dû en partie au caractère peu démocratique de la loi électorale, mais il s'explique aussi par les propres fautes des organisations politiques de gauche. Nous pensons que l'heure est venue de procéder à une réorientation stratégique. Afin que, dans quatre ans, on puisse dresser un autre bilan. Des élus de la gauche radicale seraient un encouragement pour ceux et celles qui luttent à la base. Des élus de la gauche radicale rendraient visible le fait qu'un large courant dans la société refuse de s'inscrire dans la cogestion du système. Des élus de la gauche radicale pourraient favoriser un dialogue et une évolution des gens de gauche chez les verts et dans la social-démocratie. Des élus de la gauche radicale pourraient collaborer avec d'autres formations, en Europe et au-delà, pour poser les jalons d'une globalisation du prolongement politique des luttes. Or, rien de tout cela ne sera possible sans un regroupement des forces. C'est pourquoi nous plaidons pour une alliance de gauche, afin de construire un pôle politique qui soit crédible dans les élections, à tous les niveaux, et actif dans les luttes. Une alliance de gauche (quel que soit son nom) doit être fondée sur la recherche active des convergences et la construction de relations de confiance. Cela nécessite une nouvelle culture politique dans laquelle la transparence, le respect et le débat remplacent l'arrogance politique, le sectarisme organisationnel et la manoeuvre tactique. Le but stratégique d'une alliance de gauche est de rassembler dans une action politique les individus conscients de la nécessité de donner une expression politique aux résistances sociales contre le capitalisme. Certains de ces individus sont membres des organisations de gauche; d'autres ne sont membres d'aucun parti et ne veulent pas se couler dans le moule des partis existants; d'autres enfin, au nom de l'efficacité immédiate, sont membres ou sympathisants d'autres partis. L'alliance de gauche vise une synthèse politique et une collaboration pratique entre ces courants, afin de présenter ensemble des réponses et des activités opérationnelles, dans le respect du pluralisme idéologique. Une alliance de gauche doit résoudre la difficulté de faire fonctionner ensemble des individus membres de partis et d'autres qui ne le sont pas. C'est possible, à partir d'une vision commune de l'alliance comme un processus géré par étapes dans un esprit de consensus. Un point de départ indispensable est que les organisations existantes se considèrent mutuellement comme des partenaires possibles, non comme des ennemis, et acceptent de collaborer sur le terrain politique. Un autre point de départ est de s'accorder sur le fait que les non-membres de partis ne sont pas une réserve de recrutement et un terrain de compétition mais une composante de l'alliance et un gage de son succès. Avec ces deux points de départ, il est possible de créer le cadre commun où les individus non membres de partis ne sont pas instrumentalisés et où les identités politiques sont respectées. Des expériences locales peuvent ouvrir la voie, mais à terme un déblocage est nécessaire au niveau national, en tenant compte du fait régional. La gauche politique est trop peu présente dans le débat programmatique sur les "nouvelles questions" telles que le développement durable et son lien avec l'emploi, la crise de la mobilité, la parité hommes-femmes ou les alternatives à la crise de la démocratie représentative. En mettant fin au gaspillage d'énergie résultant de la lutte entre organisations, en créant un cadre ouvert à des forces nouvelles porteuses d'expériences nouvelles, une alliance de gauche libèrera le potentiel d'inventivité et de créativité indispensable pour une modernisation de l'alternative anticapitaliste. La construction d'une alliance de gauche demandera du temps et de la patience. Beaucoup d'obstacles ont été accumulés. Plusieurs tentatives ont échoué. Mais la nécessité d'une gauche réside dans sa définition: une force qui prone l'action collective des exploités et des opprimés comme moyen d'établir une société régie par la satisfaction des besoins sociaux démocratiquement déterminés. On a besoin d'une telle force parce qu'on a besoin d'une telle alternative. Nous, soussignés, sommes prêts à nous investir activement dans ce processus et à prendre des initiatives pour qu'il aboutisse. Le Bureau Politique du P.O.S. le 23 février 2000

27. Oproep Progressief Gent (1/3)

Vlaams Blok en VLD zijn vandaag de 2 grootste partijen in Gent. Noch Agalev, noch SP, noch één of andere lijst links daarvan kunnen hen alleen onttronen. Onderstaande roodgroene oproep wil progressief Gent opnieuw aan zet krijgen. Stuur hem door naar Gentenaars en/of onderteken hem vandaag nog: Voor een leefbare stad met sociale mensen: progressief Gent opnieuw aan zet krijgen oproep voor een roodgroene lijst bij de komende gemeente-raadsverkiezingen in Gent Het Vlaams Blok wordt in oktober misschien de grootste partij in Gent. Hun racistisch gif verziekt onze stad en het beleid. De schandalige uitwijzing van Slowaakse Roma was vorig jaar koren op hún molen. In het stadsbeleid is de VLD de maat der dingen. Hun neoliberale begrotingsnormen sluiten elk sociaal beleid op binnen smalle marges: cijfers van de boekhouding krijgen voorrang op mensen. Een gedurfd sociaal beleid is nochtans de enige garantie om de voedingsbodem voor de verrechtsing weg te nemen. Het linkse, progressieve kamp moet het initiatief overnemen. Zal men in gespreide slagorde (SP, Agalev, 1 of meer lijstjes links daarvan) naar de kiezer trekken? Vernieuwing die met het vergrootglas te zoeken is, eerst gekibbel over de lijstvorming en achteraf uit armoede een coalitievorming die op de platgetreden paden verder sukkelt? Gent verdient beter. De voorbije periode hebben de Gentenaars reeds meermaals uiting gegeven aan hun drang naar participatie van onder uit (cf. de referenda). De mensen uit de sociale bewegingen moeten hier op voortbouwen door zelf hun inzichten, principes en hun engagement in de politieke weegschaal te leggen. SP, Agalev, mensen uit de sociale bewegingen, progressieven (individueel of georganiseerd) moeten de handen in elkaar slaan en kiezen voor een roodgroene lijst bij de komende gemeente-raadsverkiezingen. Geen grijs compromis tussen partijapparaten maar een pluralistische, offensieve lijst waarbij iedereen betrokken wordt in zowel de vorm als de inhoud van de campagne. Zo kan men streven naar een roodgroen beleid waarin alle Gentenaars democratisch kunnen participeren, ook de steeds grotere groepen die zich uitgesloten voelen. Progressieve Gentenaars leggen zich niet neer bij een beleid of een keizer die hun de strop omlegt. Ze willen in de toekomst zonder strop leven. Eerste ondertekenaars (alfabetisch en in eigen naam): Adinda BARO (ACOD-LRB), Patrick CREYF (ACOD-intersectoraal), Eddy DECRETON (ACOD-onderwijs), André DE WOLF (leraar protestants), Jan DUMOLYN (Jong KP), Frederic FIORE (Jong-Agalev), Jean-Pierre GOOSSENS (ACOD-intersectoraal), Anke HINTJENS (Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit), Luc MAES (ACOD-spoor), Ingrid PERMENTIER (ACOD-Belgacom), Joeri PUISSANT (Initiatiefgroep gratis openbaar vervoer), Monique RAQUET (BBTK), Ann VANDEN WYNGAERD (Oxfam Wereldwinkels), Michel VANHOORNE (prof. RUG) en Thomas WEYTS (SAP). De ondertekenaars gaan niet noodzakelijk akkoord met alle standpunten van de partijen en organisaties waaraan de oproep gericht is.

28. Reactie Filip De Bodt op oproep Progressief Gent (2/3)

Sorrie mensen, maar deze oproep zit er voor mij radikaal naast. Graag bereid tot discussie, maar vanuit de politieke praktijk hebben wij de ervaring dat je je hopeloos verbrandt als je de zogezegde roodgroene eisen samen wil opnemen met diegenen die al zes jaar verantwoordelijk zijn voor het wanbeleid! Op die manier kan je alleen maar in discrediet vallen bij de bevolking en de indruk geven dat je van geen hout pijlen meer weet te maken. Je hebt deze coalitie bekampt vb. in het referendum rond het openbaar vervoer (en ook de houding van Agalev) en nu ga je deze krachten bundelen en steunen. Overigens weet je nu al dat geen van beide partijen hierin geïnteresseerd is. Puur tijdverlies dus!

Filip De Bodt, LEEF!Herzele

29. Reactie Koenraad De Pauw op oproep Progressief Gent (2/3)

Hoi, ik heb de tekst van de SAP wat veranderd, kunnen we met deze geen kettingmail beginnen te maken Vlaams Blok en VLD zijn vandaag de 2 grootste partijen in Gent. Noch Agalev, noch SP voeren een ander beleid. Onderstaande rode oproep wil progressief Gent opnieuw aan zet krijgen.Stuur hem door naar Gentenaars en/of onderteken hem vandaag nog: voor een leefbare stad met sociale mensen: progressief Gent opnieuw aan zet krijgen oproep voor een linkse aliantie samen met SAP, KP, PVDA, Mlinks en ieder die zich links van SP en AGALEV noemt Het Vlaams Blok wordt in oktober misschien de grootste partij in Gent. Hun racistisch gif verziekt onze stad en het beleid. De schandalige uitwijzing van Slowaakse Roma was vorig jaar koren op hún molen. Noch Agalev, noch SP verzette zich hiertegen terwijl ze de burgemeester van Gent, Francis Beke in hun partij hebben. In het stadsbeleid is de VLD de maat der dingen. Hun neoliberale begrotingsnormen sluiten elk sociaal beleid op binnen smalle marges: cijfers van de boekhouding krijgen voorrang op mensen. Een gedurfd sociaal beleid is nochtans de enige garantie om de voedingsbodem voor de verrechtsing weg te nemen. Het linkse, progressieve kamp moet het initiatief overnemen. Zal men in gespreide slagorde? Vernieuwing die met het vergrootglas te zoeken is, eerst gekibbel over de lijstvorming en achteraf uit armoede een coalitievorming die op de platgetreden paden verder sukkelt? Gent verdient beter. De voorbije periode hebben de Gentenaars reeds meermaals uiting gegeven aan hun drang naar participatie van onder uit (cf. de referenda). De mensen uit de sociale bewegingen moeten hier op voortbouwen door zelf hun inzichten, principes en hun engagement in de politieke weegschaal te leggen. mensen uit de sociale bewegingen, progressieven, SAP, KP, PVDA,Mlinks en de linkerzijde van Jong-agalev (individueel of georganiseerd) moeten de handen in elkaar slaan en kiezen voor een aliantie links van SP en AGALEV bij de komende gemeente-raadsverkiezingen. Geen grijs compromis tussen partijapparaten maar een offensieve lijst waarbij iedereen betrokken wordt in zowel de vorm als de inhoud van de campagne. Zo kan men streven naar een beleid waarin alle Gentenaars democratisch kunnen participeren, ook de steeds grotere groepen die zich uitgesloten voelen. Progressieve Gentenaars leggen zich niet neer bij een beleid of een keizer die hun de strop omlegt. Ze willen in de toekomst zonder strop leven.

30. Bijdrage van Pascal Versavel (3/3)

kameraadjes, ter ondersteuning van jullie oproep voor een linkse alliantie zijn tom baetens em mijzelven van plan een open brief naar de klein linkse partijen te sturen. Hebben jullie adressen van mensen die voor zo'n alliantie zijn en die geen lid zijn militant of als (onafhankelijken, kp-ers, sap-ers,...) die deze open brief mee zouden willen ondertekenen. Er heerst bij de andere kleinlinkse partijen immers een groot wantrouwen tgo. dit initiatief: ze denken (terecht?) dat dit vooral een campagne voor militant links zelf is. de groeten, Pascal Versavel

Beste, het is al enige tijd geleden dat jullie van ons nog iets gehoord hebben. Dat betekent niet dat het initiatief rond de linkse alliantie(s) is stil gevallen. Integendeel. Intussen gingen op enkele plaatsen lokale vergaderingen door (Oostende, Kortrijk, Luik, Brussel, Gent, Brugge, Aalst, Leuven en Antwerpen). Bovendien kregen wij de kans op vergaderingen van Aktief Linkse Studenten, Leef en de Beweging voor Sociale Vernieuwing ons standpunt uiteen te zetten. Met de PC (Wallonië en Brussel) werd eveneens vergaderd. Op het coördinatiecomité konden enkel SAP, een onafhankelijke en MLinks aanwezig zijn. We ontvingen diverse geschreven reacties van onafhankelijken, militanten van KP en PvdA, het politiek bureau van SAP en reacties van MDT en LIT. De handtekeningenkampanje van Militant Links leverde tot nog toe 600 ondertekenaars op. Heel wat lijsten zijn echter nog her en der verspreid. Wij veronderstellen dat de 1000 namen en adressen probleemloos gehaald worden tegen de volgende vergadering. Uit het coördinatiecomité kwam echter helaas nog geen gemeenschappelijke tekst ter vervanging van de ontoereikende originele uitnodiging van Mlinks. Dat verklaart waarom voorlopig enkel Mlinks namen inzamelde, behalve in Leuven waar gewerkt werd met een lijst zonder enig adres. We hopen dat we dat op de volgende nationale vergadering kunnen verbreden. SAP stuurde ons op 29 februari een voorstel hieromtrent. Ik stuur dit mee in bijlage. Heel wat ingezonden reacties en een uitgetypte lijst van ondertekenaars zijn om practische reden ng niet beschikbaar op computer. Voor de volgende nationale vergadering zullen deze ter inzage liggen van alle deelnemers. Bovendien maken wij een mapje van alle geschreven teksten dat we tegen kostprijs zullen aanbieden op deze vergadering. Deze vergadering zal plaatsgrijpen op zaterdag 11 maart van 10.00u. tot 13.00u. aan de VUB in lokaal G021. Later diezelfde dag (13.30u.) grijpt een solidariteitsfeest met Cuba plaats, vandaar het nogal vroege uur. We wilden in geen geval dit feest doorkruisen met onze activiteit. Sommige aanwezigen namen op de vorige vergadering aanstoot aan de "meeting"-stijl van deze vergadering. Wij denken dat deze kritiek correct is en organiseren voor de volgende vergadering een ronde tafel.

34. Vraag SAP (7/3)

Chers camarades, Une rumeur circule comme quoi une réunion nationale sur l'alliance de gauche serait convoquée le 11 mars. Est-ce exact? Nous n'avons pas reçu d'invitation, ni par la poste, ni par le e-mail. Nous pensions que le comité d'initiative convoquerait la prochaine réunion et fixerait un ordre du jour, comme cela était écrit dans votre projet d'appel du 26.12. Aurions-nous manqué aussi, sans le savoir, une réunion de ce comité d'initiative? Pouvez-vous nous en dire plus? S'il y a réunion le 11/3, faites-le nous savoir rapidement SVP, et précisez-nous l'ordre du jour. Est-il proposé que nous fassions un rapport, en tant que membres du comité d'initiative? S'il y a réunion, nous ne pouvons rien promettre, étant donné les délais de convocation vraiment trop courts et l'activité Cuba le même jour. En espérant la clarté et éviter les malentendus, recevez, camarades, nos salutations révolutionnaires. Pour le BP du POS, Alain Tondeur

35. Antwoord Militant Links op vraag SAP (7/3)

Het enige dat we dus konden afspreken op het "coördinatie"-comité was dat jullie een alternatieve tekst zouden schrijven. Intussen zou Mlinks doorwerken met haar eigen tekst om "het initiatief niet te laten stilvallen" in afwachting van een gemeenschappelijke tekst. Jullie hadden daar geen probleem mee. Dat de uitnodigingen voor de volgende nationale vergadering uiteindelijk pas op 2 maart verstuurd werd heeft te maken met het volgende: jullie beloofden een alternatieve tekst. Overeengekomen was dat dit binnen een redelijke termijn (max. 14 dagen) zou gebeuren gezien de tijdsdruk. Uiteindelijk lieten jullie ons weten dat de tekst pas op 24 februari af zou zijn, 25 dagen na de coördinatievergadering. Aangezien een uitnodiging toch liefst een week vooraf verstuurd wordt zou een volgende coördinatievergadering ten vroegste rond 1 maart kunnen plaats vinden. Maar in plaats van ons deze tekst toe te sturen stuurden jullie ons op 24 februari een bericht dat de tekst wel af was, maar dat we eerst een antwoord zouden moeten formuleren op 2 punten uit jullie tekst "klare wijn schenken". Uiteindelijk moest MLinks jullie telefonisch de nogal vanzelfsprekende garantie bieden met jullie tekst niet te militeren vooraleer die besproken was op een algemene vergadering. Hierdoor bereikte jullie tekst ons pas op 29 februari. Twee dagen later versturen wij de uitnodiging voor de vergadering van 11 maart. Eerst nog een coördinatievergadering houden zou ongetwijfeld geleid hebben tot een verder uitstel van de nationale vergadering, en dat terwijl verschillende van jullie afdelingen duidelijk een andere weg inslaan dan diegene die we gezamenlijk bediscussieerden op 22 jan. en 28 jan. Is er een vergadering van het coördinatiecomité doorgegaan zonder jullie? Uiteraard niet. Wanneer zouden we dat gedaan hebben? Verwachten we van jullie, die deel zijn van het initiatiefcomité, een verslag? Eerst en vooral: er bestaat nog geen initiatiefcomité enkel een coördinatiecomité dat besliste dat jullie je voorstel op papier zouden zetten binnen redelijke termijn. Verwachten we een verslag? Waarover? Hebben jullie iets ondernomen waarvan wij nog niet weten? Dat zou prachtig zijn. Helaas denk ik dat we eerst en vooral opheldering nodig hebben. Wat zijn jullie plannen in Gent en in Antwerpen? Willen jullie dat met ons en diegenen die de alliantie genegen zijn bespreken? Eric Byl

36. Reactie Geert Cool op oproep Progressief Gent (8/3)

Hieronder vind je een persoonlijke e-mail die ik verstuurd heb naar een aantal ondertekenaars van de oproep van progressief Gent (het initiatief om ook in Gent te komen tot een SP!Aga lijst). Er zijn ook drie mensen van het Vluchtelingenactiekomitee (VAK) die ondertekend hebben, terwijl deze personen juist actief geweest zijn tegen de uitwijzingen van de zigeuners door het SP-VLD stadsbestuur! GC Hallo, Er circuleert een oproep van 'progressief Gent' waarin opgeroepen wordt voor de vorming van een soort Groen Links Blok van SP, Agalev en onafhankelijken voor de gemeenteraadverkiezingen. Jammer genoeg ondertekenen sommige progressieven een dergelijke oproep en denken ze het Vlaams Blok te kunnen stoppen door met Frank Beke, Daniel Termont,... op eenzelfde lijst naar de kiezer te stappen. Dit is een bijzonder gevaarlijke redenering. Quasi alle strijdbewegingen die de afgelopen jaren hebben plaatsgevonden waren juist tegen het huidig beleid van de SP-VLD coalitie in Gent gericht (een coalitie die Agalev na 8 oktober wenst te vervoegen). Een klein overzichtje: de campagne voor gratis openbaar vervoer: nadat er reeds toegevingen gedaan waren omtrent het concept van een referendum, is duidelijk geworden dat het stadsbestuur een nep-referendum op poten gezet heeft (met de steun van Agalev). -Carnoy: iedereen herinnert zich wellicht wel nog dat terwijl de arbeiders aan het staken waren tegen een bijzonder agressieve patroon, de SP-schepen Daniel Termont met z'n goede vriend, diezelfde agressieve patroon, ging onderhandelen. Niet om ervoor te zorgen dat de ontslagen ABVV-delegee weer zou opgenomen worden, maar wel hoe de staking zou kunnen beeindigd worden. -vuilzakken: in de protestacties tegen de dure vuilzakken was Daniel Termont kop van jut, aangezien hij zich opwierp als de belangrijkste verdediger van dure vuilzakken en de privatisering van Ivago. -asielbeleid: de beslissing om over te gaan tot de uitwijzing van de zigeuners is genomen in samenspraak met burgemeester Beke... Hetzelfde stadsbestuur organiseert nu feestelijke herdenkingen om dictator Keizer Karel te herdenken. Moeten we om het Blok te steunen, met deze krachten samenwerken? Of er ons juist tegen afzetten. Het blok kan scoren omdat ze gezien worden als de enige oppositie-partij, een anti-establishment beweging die opkomt tegen de traditionele politici. Vreemd genoeg komen sommigen tot de conclusie dat we in de strijd hiertegen ons eigen anti-establishment programma even opzij moeten zetten om samen met diegenen die het sterkst als het establishment gezien worden, het Blok te bestrijden. Dat kan de linkerzijde serieus discrediteren, wie gaat aan de zigeuners gaan uitleggen dat we met hun uitwijzers op een lijst gaan staan om het racisme tegen te gaan? Wie gaat aan de stakers van Carnoy vertellen dat we met de vrienden van hun patroon op een lijst gaan staan om het stakingsrecht te verdedigen?... Behalve dat SP en Agalev zelf geen Groen Links Blok willen, is een dergelijke oproep discrediterend en biedt het absoluut geen antwoord op extreem rechts. Wat voor de gemeenteraadsverkiezingen nodig is, is niet een Groen Links Blok, maar een bundeling van diegenen die actief geweest zijn in de diverse strijdbewegingen van de afgelopen jaren. Een bundeling van krachten, links van SP en Agalev. Er is nood aan een dergelijk initiatief. Militant Links roept dan ook op tot de vorming van een linkse alliantie (over naam, programma,... kan gediscussieerd worden) om ervoor te zorgen dat de oppositie niet aan de echterzijde wordt overgelaten. Door aan de staart te gaan bengelen van SP en Agalev wordt het Blok een cadeau gegeven, door ervoor te zorgen dat ze kunnen blijven als enigen beweren dat ze oppositie voeren. Meer info over de nood aan een linkse alliantie kun je bij Militant Links verkrijgen. Nu zaterdag is er tevens een nationale conferentie om 10u00 aan de VUB te Brussel. Iedereen is daar natuurlijk welkom Vriendelijke groeten, Geert Cool

37. Open brief aan klein links van Tom Baetens en Pascal Versavel (9/3)

GEEN BULLSHIT AUB!
OPEN BRIEF AAN KLEIN LINKS (Is er nog een ander Links ?) N.A.V. DE OPROEP VOOR EEN LINKSE ALLIANTIE
Beste kameraden, De zogenaamde "linkse" partijen SP en AGALEV weigeren een radicale kritiek op het kapitalistische economisch systeem te formuleren en zijn steeds meer doordrongen door het neo-liberale gedachtegoed. Het paars-groene beleid bevestigt dit.
Momenteel is er dus geen geloofwaardige linkse oppositie meer. Daardoor kunnen de SP en AGALEV ongehinderd mee een rechts beleid voeren. Op wie zouden linkse en progressieve ontevredenen moeten stemmen ? Deze situatie laat SP en AGELEV toe elke kritiek hautain af te wimpelen. Er is toch geen alternatief.
Daarom steunen wij de oproep van Militant Links voor een linkse alliantie. De eerste reacties van andere klein linkse partijen en groeperingen was soms sceptisch en afwachtend, bij geïnteresseerde individuen was dit niet het geval vermoedelijk omdat zij nog meer de noodzaak inzien van het bundelen van alle linkse krachten via het vormen van een linkse alliantie. Ook wij hebben opmerkingen op de manier waarop Militant Links de zaken aanpakt. Maar de beste manier om daar aan te verhelpen is niet aan de zijlijn te staan klagen, maar om deze aanpak bij te sturen door een constructieve deelname.
Een aantal mensen hebben hun bedenkingen op basis van enkele mislukte pogingen uit het verleden, zoals Regenboog, RGB, Gauches Unies, …. Uit hun ervaringen kunnen we de lessen trekken om het deze keer wel te laten slagen. Tevens dient opgemerkt te worden dat de situatie anders is dan in het verleden omdat er op de linkerzijde momenteel geen enkele oppositie is en we ons nu niet fixeren op de komende verkiezingen als uitgangspunt voor een dergelijke alliantie.
Sommigen vinden een alliantie met alleen klein linkse partijen en groeperingen te beperkt. Het heeft maar kans op slagen als de alliantie zich ontpopt tot een brede beweging die klein links overstijgt. Maar een dergelijke alliantie kan daartoe juist de eerste stap vormen. Eén van de vaak gehoorde kritieken is juist het feit dat deze partijen dezelfde kritiek op het kapitalistische systeem uiten en dezelfde eisen stellen, maar er maar niet in slagen om onderling samen te werken. Uit de bevraging van de PVDA
aan haar sympathisanten na de tegenvallende verkiezingsuitslag blijkt dat één van de kritiekpunten te zijn dat de PVDA onvonldoende samenwerkt met andere progressieven. Het overstijgen van de onderlinge verdeeldheid zou juist een krachtig signaal zijn naar de sceptische buitenwereld dat het klein links menens is om een slagkrachtige brede linkse beweging te vormen.
Een dynamische linkse alliantie kan juist andere bewegingen en nieuwe mensen over de streep trekken.
Een andere opmerking bij het initiatief van Militant Links is dat ze snel willen gaan. Een te snelle aanpak met het oog op de komende gemeenteraadsverkiezingen is niet de juiste manier. Het vormen van een linkse alliantie moet weloverwogen en stap voor stap gebeuren. Maar het moet natuurlijk wel vooruitgaan. De beste manier om mensen te laten afhaken is juist eindeloze vergaderingen en meetings te organiseren waar geen concrete vooruitgang wordt geboekt. Een linkse alliantie zal niet ontstaan door enkel aan het idee van ‘linkse eenheid’ lippendienst te bewijzen. Er moeten nu eindelijk ook eens knopen doorgehakt worden.
Om de discussie te stimuleren en ook om duidelijk zicht te krijgen op welke positie de verschillende klein linkse partijen / organisaties ten aanzien van een linkse alliantie innemen, hebben we enkele vragen waar we graag een concreet antwoord zouden op krijgen.
1. Bent u te vinden voor een nieuwe bredere politieke beweging van partijen, progressieve organisaties en individuen die zich links van de SP en AGALEV situeert ?
2. Bent u bereid om deel te nemen aan een linkse alliantie als eerste stap naar een nieuwe linkse politieke beweging?
3. Wat moet volgens u de politiek-inhoudelijke basis of het basisprogramma (bvb. in de vorm van een eisenpakket) van zo een linkse alliantie vormen? (Aangezien we in de propaganda van de diverse klein linkse partijen vaak dezelfde eisen en kritieken lezen kan dit geen onoverkomelijk probleem vormen.)
4. Zijn er volgens u bepaalde thema’s waarrond een dergelijke linkse alliantie campagne zou kunnen voeren?
5. Hoe moet volgens u een dergelijke linkse alliantie, bestaande uit onafhankelijke individuen en partijen, gestructureerd worden ? Welke beslissingsmechanismen kunnen daarbij gehanteerd worden? Volgens onze bescheiden mening zijn dit ook de thema’s die bovenaan op de agenda van het brede organisatiecomité zouden moeten staan van een linkse alliantie en zou er op korte termijn (bvb. binnen de zes maanden) op dat vlak knopen moeten worden doorgehakt.
Mogen wij vragen om deze brief in uw tijdschrift en/of ledenblad te publiceren en ook te verspreiden naar Uw franstalige zusterorganisaties? Deze brief wordt verstuurd naar Militant Links, de SAP, de PVDA, de KP, Vonk, LEEf! en allerhande linkse en progressieve individuen. U kan / mag deze open brief ook zelf nog verder verspreiden.
in afwachting van Uw antwoord, Hoogachtend,
Pascal Versavel, Vogelsraat 25, 9090 Melle, tel. 09/329.61.54, email :
[email protected]
Tom Baetens, Gerststraat 10, 9000 Gent, tel. 09/223.70.06, email :
[email protected]

38. Bericht Jos Geudens over Progressief Gent (9/3)

From: Geert Cool <[email protected] Hallo, onderstaande tussenkomst van Jos Geudens (SAP) stond op de discussielijst van de KP. Hij probeert te antwoorden op de stellingname van Pascal Versavel (ex-Agalev, nu onafhankelijk). Het punt dat uiteraard niet gemaakt wordt is dat er voor de strijd tegen extreem-rechts niet moet weggekropen worden achter de veilige establishment-politici van SP en Agalev, maar een serieus alternatief moet geboden worden (liefst zonder ultimata over wie welke plaats op een lijst krijgt...) GC

----- Original Message ----- From: delivzw [email protected] To: Linkerzijde [email protected]. Sent: Monday, March 06, 2000 1:44 PM Subject: [linkerzijde] Fw: gemeenteraadsverkiezingen Gent Beste Linkerzijde, Hieronder vind je een Rood-groene oproep voor Gent en een reactie daarop. Wat in Gent ter discussie staat, staat ook elders ter discussie. Het lijkt me de moeite om Ter Linkerzijde deze discussie verder te voeren. Iemand een mening? Jaak Perquy

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de kritiek van Filip De Bodt.Je moet mij maar eens uitleggen waarin Agalev en zeker de SP nog verschilt van de VLD. Lezen we niet voortdurend in bladjes van de sap en kp dat agalev en SP het neo-liberale denken en beleid gewoon overnemen en uitvoeren, denk maar aan Antwerpen. We weten toch allemaal dat zo een roodgroene lijst geen absolute meerderheid haalt en dus met de VLD of CVP meer van het zelfde paarse beleid zal voeren. Trouwens voor agalev gent is het al uitgemaakt dat het paars-groen wordt. Gaan de progressieven en onfhankelijken die op die lijst verkozen worden mee in een dergelijke coalitie stappen? Nee dus. Leg dat maar aan uw kiezers uit: we gaan samen op een lijst gaan staan met SP en agalev tegen zwart & blauw, maar als die partijen in het bestuur komen gaan we er oppositie te voeren. Heel geloofwaardig. Wanneer sommigen zich niet meer op hun gemak voelen bij kleinzielig links, en daarom naar zielig links (SP en agalev) willen aanschurken, dat ze dat gewoon doen en geen van dergelijke tussenstapconstructies uitdokteren. Pascal Versavel

beste, ik heb ook een e-mailtje gekregen van (Militant Links militant ?) Pascal Versavel... Eerst zegt hij dat hij over Antwerpen niet zo veel weet... en dan stelt hij voor om een uiterst-linkse lijst in te dienen met Nadine Peeters (SAP) en Kris Merckx.. Ik weet niet of sommigen de laatste jaren op de maan of op Sri lanka hebben verbleven maar er zijn toch wat problemen met hun kennis van de situatie... Voor alle duidelijkheid.. Indien de Pvda akkoord is met een lijst Nadine Peeters (1) en Kris merckx (tweede plaats ) zijn wij akkoord indien er een discussie is over programma... Indien Militant Links een uiterst-linkse lijst wil dat ze dan hun pijlen richten naar degenen die dit sinds jaren beletten..nl de Pvda en niet op de SAP; Veel geluk gewenst... en dit is oprecht... verder begrijpen sommigen niet dat de belangrijkste strijd deze tegen het Blok is...In Antwerpen en elders.. Of vergeten ze dat het in Anwterpen gaat het honderd zestig stemmen of het Blok een blokkeringsmeerderheid..heeft of niet.. Trotsky pleitte in de jaren dertig voor een eenheid met de vervloekte KP die bloed aan de handen had van verschillende trotskisten) n de sociaal democratie (die de dood van Liebknecht en Rosa Luxemburg op hun geweten had)...Dus je verwijt is beneden alles.. het kan nodig zijn om die dingen opzij te zetten om echt de stridj tegen uiterst-rechts aan te gaan. Ik denk dat sommigen de toestand in Antwerpen te lichtvaardig zien.... Allez, gaat dan maar in die omstandigheden maar met een uiterst-linkse lijst... zonder de pvda .Om O, 1 %te halen zoals Militant Links in Gent misschien... ????