Volgens SP'er Vande Lanotte bestaat de kans dat Verhofstadt I de meest linkse regering sinds twintig jaar wordt. Binnen die regering zou de VLD in het centrum staan, de SP en Agalev aan de linkerzijde. De CVP zou, om kiezers op haar rechterflank terug te winnen op de VLD, onvermijdelijk een rechtse en Vlaamse partij worden. Hierdoor zou het ACV verweesd achterblijven. Anderzijds is de SP geen ontrouwe partner. De partij heeft altijd goed samengewerkt met het ABVV en wil dat blijven doen. Gezien het gemeenschappelijk vakbondsfront, ziet Vande Lanotte geen reden om niet op een ernstige manier samen te werken met het tweede deel van dat front, het ACV. Besluit : er is in Vlaanderen ruimte voor een progressieve sociale partij, links van de VLD, goed voor minstens 30% van de kiezers. De sleutel daartoe zou bij ABVV en ACV liggen.
Er zal echter nog heel wat water door de zee moeten vloeien vooraleer Vande Lanotte's project realiteit wordt. Het is niet de 'actieve welvaartstaat', onder de vorige regering 'activering van de werkloosheid' genoemd, die het vertrouwen van de vakbonden, laat staan hun basis zal opleveren. Vande Lanotte verwijst graag naar de sociaal-democratie in de omringende landen om te wijzen op het bestaande potentieel. Gemakshalve vergeet hij de tanende electorale aanhang van die partijen. Hij zegt dat de CVP de weg opgaat van het Duitse CDU. Die CDU slaagt er echter met glans in de ontgoocheling in de besparingspolitiek van SPD en Grünen electoraal te verzilveren. Indien dat nog niet het geval is in Groot-Brittanië, Nederland en Frankrijk is het niet omwille van het enthousiasme dat de sociaal-democratie er opwekt, maar veleer een gevolg van de zwakte van haar tegenstanders.
Het is juist dat de CVP moeite had met de verkiezingsnederlaag. Intern moest orde op zaken gesteld worden vooraleer het echte oppositiewerk kon beginnen. Hoewel er ongetwijfeld nog steeds spanningen aanwezig zijn, begint dat nu te renderen. De CVP beschikt hiertoe over machtige structuren. De Boerenbond, het NCMV, de controle over grote delen van het onderwijs en de gezondheidsinstellingen, de meerderheidsfractie in het Europees parlement... de CVP heeft op al die terreinen de bewegingsruimte van de betrokken ministers al flink ingeperkt. Voor de communautaire conferentie ging de regering bijna op de knieën om de CVP toch maar aan tafel te krijgen.
Inzake privatiseringen liep de regering vast op de voorzitter van de Christelijke koepel van ambtenarenbonden, Michel Bovy. «Van Belgacom mag geen enkel aandeel verkocht worden », stelde die opeens. Bijna gelijktijdig kondigde KUL-professor Abraham, voormalig voorzitter van de privatiseringscommissie, aan dat er nog hooguit voor 300 miljard kon geprivatiseerd worden, waarvan 175 miljard restant van Belgacom. Toeval? Diezelfde Bovy verzette zich ook tegen regeringsinmenging in een autonoom overheidsbedrijf om het vel van NMBS-baas Schouppe, ook al van CVP strekking, te redden.
Als klap op de vuurpijl hebben de dioxinekrisis, de meeruitgaven in de sociale zekerheid en de tegenvallers in de niet-fiscale inkomsten ten gevolge van de nieuwe Europese berekenwijze een gat van 30 miljard in de begroting geslaan. De CVP en haar geledingen hebben een web rond de regering gespannen waardoor iedere budgettaire ruimte is uitschakeld. Benieuwd hoe de meest linkse regering in 20 jaar daarop zal reageren. Wedden dat ze de arbeiders en de uitkeringsgerechtigden hiervoor laat opdraaien?