Militant Links wees gedurende de staking in pamfletten en discussies op de nood aan een solidariteitscomité. Zo'n comité zou de krachten van de Carnoy-arbeiders kunnen bundelen met krachten van buitenaf, vooral dan met andere syndicale delegaties en arbeiders uit andere bedrijven. Op de betoging riepen we op tot het organiseren van een gewestelijke 24-urenstaking in de metaalsector. Als zou duidelijk worden dat de vakbondsleiding het liet afweten, dan kon een solidariteitscomité initiatieven nemen om de druk op deze apparaten op te drijven.

De dwarsliggende houding van de top was te verwachten. Deze vloeit immers voort uit hun standpunt dat wij als arbeiders moeten inleveren om de concurrentiepositie van de bedrijven te garanderen. Iedereen kent deze argumentatie.

We moeten ons hiertegen verzetten. Vakbonden dienen om de positie van de arbeiders te verdedigen, niet die van het patronaat. Dit doen we het best door tegelijk ook te vechten voor een socialistische maatschappij, een maatschappij die de noden van de arbeiders en hun gezinnen op de eerste plaats zet en niet de winsten van de patroons.

De strijd van Carnoy was geen verloren strijd zoals vele cynici nu reeds beweren. De nederlaag was niet onvermijdelijk. Maar het is wel degelijk een nederlaag. Voor Raf die zijn werk verloor omdat hij het opnam voor de belangen van de arbeiders. Voor de arbeiders die terug aan het werk zijn en geconfronteerd zullen worden met verregaande herstructureringen. Maar het is ook een nederlaag voor de hele arbeidersbeweging. "Wat de baas van Carnoy kan, kunnen wij ook", zullen veel bazen denken.

Voor ons zal het erop aankomen om op syndicaal vlak te vechten voor democratische en strijdbare vakbonden. Maar ook op het politieke terrein hebben arbeiders een instrument nodig, een partij of organisatie, die bereid is dit gevecht te voeren.