Dehaene pleit in zijn nieuwe boek - uiteraard niet in de verkiezingspropaganda van de CVP, daarin zeg je toch nooit wat je écht wil - openlijk voor de privatisering van het spoor en de Post. Ook de werkloosheidsuitkeringen moeten eraan: na zes maanden zouden werklozen verplicht kunnen worden een opleiding te volgen of «maatschappelijk nuttige klusje» te verrichten (of werken voor niets).
Wat we zeker van de volgende regering kunnen verwachten, is een algehele aanval op de overheidspensioenen. In de laatste CAO met de Vlaamse onderwijzers kunnen deze nog op 55 jaar op pensioen, maar de Vlaamse regering zegt nu al dat het «de laatste keer» is dat «er zo'n lage pensioenleeftijd in staat». Alle partijen spreken over «het optrekken van de activiteitsgraad», wat niet meer wil zeggen dan het optrekken van de pensioenleeftijd, alleen klinkt dat wat minder populair.
De Witte Mars, de beweging van Clabecq,... hebben de planning van de vorige regering in de war gestuurd wat dit punt betreft, maar ditmaal gaan ze ervoor... tenzij wij die plannen opnieuw tegenhouden. Een massale beweging zal daarvoor nodig zijn.
Het is niet enkel de CVP die dat soort dromen koestert. Van de VLD verwachten we niets anders, en van de SP eigenlijk ook al niet meer. «Werkgelegenheid is dé prioriteit», mekkeren ze allemaal in koor. En allemaal op dezelfde manier: lastenverlagingen, speciale statuten waarin «klusjes» ineens «jobs» worden genoemd. In de VS moet je tegenwoordig twee jobs hebben om rond te komen - dat is uiteindelijk de natte droom van alle grote partijen ook hier. En alles is al in stelling gebracht. De VDAB zal nu werkweigeraars verklikken bij de RVA. De jacht op de werkloosheid zal opnieuw een jacht op werklozen blijken.
Hoe komt het eigenlijk dat de politiekers steeds opnieuw plannen hebben die rechtstreeks tegen onze belangen ingaan? Een deel van het verhaal is hun inkomen, hun milieu dat mijlenver van het onze afstaat. Magda Aelvoet (Agalev) verwoordt het uitstekend als ze vertelt over een bezoek aan de technische en beroepsklassen in Tienen: «Eerlijk gezegd, ik kreeg helemaal geen vat op die leerlingen. Hun houding was keihard materialistisch, en hoe ik ook zocht naar woorden, ik kon hen onmogelijk bereiken. Dat is erg frustrerend. Ik voelde me sociaal gehandicapt». (De Morgen, 15 mei)
Of luister naar Van den Brande op het feest van de christelijke arbeidersbeweging: «We mogen ons in geen geval laten bedriegen door extremisten die handig inspelen op onze vrees voor het nieuwe en het andere, zonder echt perspectieven te bieden.» W elk «nieuwe en andere»? Veeleer het weten dat het «meer van hetzelfde» zal zijn dan de «angst voor het nieuwe» zal ons aanzetten om niet op CVP, SP of VLD te stemmen.
Met deze politiek is het voor het Vlaams Blok gemakkelijk om zich voor te stellen als «de partij van de kleine man». Ze liegen zich echter te pletter: ook het Vlaams Blok is voor privatiseringen, voor het gedwongen en onbetaald aan het werk zetten van werklozen, voor de afbouw van openbare diensten en sociale zekerheid,... Het hele probleem met deze verkiezingen is dat er géén «partij van de kleine man» (hoewel we onszelf niet als «klein» beschreven willen zien) bestaat. We moeten zo'n partij opnieuw opbouwen, van voor af aan.
Op pagina twee van dit nummer gaan we in op een aantal mogelijkheden om mensen naar het parlement te sturen die echt onze belangen zullen verdedigen. Hoe weten we dat? Omdat ze het tot nog toe (in tegenstelling tot het Blok) in woord en daad ook hebben gedaan! Vergooi je stem niet aan de traditionele partijen, noch aan het Blok, maar geef deze initiatieven een kans en vooral: help ze mee uitbouwen!