Door Danny De Moor
De familie Goosens-Dessin woont sinds november '95 in een appartement met drie slaapkamers in de Nekkerputstraat te Gent. Peter en Carine hebben drie kleine kinderen. Zij hebben een inkomen van ongeveer 33.000fr./maand.
Waarom zoek je een andere sociale woning?
"De huishuur is te hoog en de kinderkamers zijn veel te klein, de kinderen hebben geen speelruimte. De maatschappij heeft het slim gespeeld: van één kamer hebben ze met een houten wand twee slaapkamers gemaakt. De meeste bewoners gebruiken deze kleine ruimtes als opberghokken! Ook zijn de muren te dun, waardoor regelmatig klachten van mijn buren komen als mijn kinderen eens wenen. Ook de verluchting laat te wensen over."
"Maar vooral veiligheid is een probleem: er is geen brandtrap buiten het appartementsblok. Als het brandt in de gang kunnen de bewoners niet eens vluchten! De elektriciteitsleidingen zijn oud en er is bij de meeste stopcontacten geen aarding voorzien. Ondanks herhaaldelijke klachten wordt nog steeds gebruik gemaakt van butaanflessen hetgeen ontploffingsgevaar met zich meebrengt."
Ik neem aan dat dit niet de enige klachten zijn?
"Ik vind dat de maatschappij oneerlijk tewerk gaat. In '96 betaalde ik 6.000fr. voor diensten, in '98 6.265fr. en in '99 betaal ik een maandelijks voorschot van 5.600fr. Maar we moeten zelfs de gangen zelf onderhouden. En als dat niet gebeurt, wordt er boven het normale bedrag voor de diensten nog eens 500fr. per bewoner per verdiep aangerekend. Voor welke "diensten" betaal ik dan nog?"
Wat heb je reeds ondernomen om een andere sociale woning te krijgen?
"Ik ben bij vijf maatschappijen gaan aankloppen waaronder mijn eigen maatschappij De Leiekaai. Bij de vier andere kreeg ik gewoon te horen dat ik "blij" moest zijn dat ik een woning heb. Bij De Leiekaai word ik constant afgewimpeld: "Er is niets meer vrij" of "er is iets vrij maar het moet nog gerenoveerd worden". Ik zou de woning zelf willen renoveren maar dat mag niet.
"Ik ben ook bij politiekers langs geweest, o.a. bij een VLD-ombudsman van de Brugse Poort, bij de Vlaams Blok-verantwoordelijke van de Brugse Poort en bij Martine De Regge van de SP. Allemaal zouden ze me een jaar geleden al een bericht sturen. Niets van gehoord.
"Ik ben ook bij de kerkfabriek van de Brugse Poort geweest maar daar wilden ze mij enkel aan een job helpen zodat ik een duurdere woning zou kunnen huren. Op die job wacht ik al zes maand."
Ook in sociale woningen in de Bloemetjeswijk rommelt het. De bejaarde bewoners worden daar verplicht om te verhuizen naar een appartement zonder lift. Het liefst wil de maatschappij zelfs dat je verhuist naar een prive-woning omdat ze een tekort hebben aan vervangwoningen. Ook zullen de bewoners die terugkeren naar de Bloemetjeswijk zonder pardon veel meer huishuur moeten betalen. Dit krijgt zeker nog een staartje.