Op naar de 35 uur

77% van de arbeiders van VW-Vorst hebben de CAO (kollektieve arbeidsovereenkomst) voor '97-'98 goedgekeurd. De belangrijkste punten ervan zijn:

- de 35-urenweek zonder loonverlies (voordien 36 uur).

Een van de belangrijkste eisen werd zo bereikt. In ruil hiervoor wordt de loonsverhoging van 5fr./uur, voorzien in de nationale overeenkomst van 1/7/'97, niet toegepast. De 35-urenweek zal echter stap voor stap ingevoerd worden en pas in '99 effektief zijn.

- de 32-urenweek met evenredig loonverlies (-8,57%) op vrijwillige basis voor de arbeiders van de nachtploeg.

Dat is een driedubbel negatieve maatregel. Waarom moeten de lonen van de arbeiders dalen terwijl de produktievere machines, die toelaten evenveel (of zelfs meer) te produceren op minder tijd, betaald werden door hun arbeid?

Ten tweede moedigt arbeidsduurvermindering "à la carte" (zoals het ACV meermaals heeft geëist) het zoeken naar individuele oplossingen aan in de plaats van kollektieve strijd.

Ten derde worden op die manier obstakels opgezet voor een verdere arbeidsduurvermindering. Waarom zou VW in de toekomst nog willen praten over de 32-urenweek zonder loonsverlies terwijl een groot aantal arbeiders - die zich in moeilijke omstandigheden bevinden (stress, nachtarbeid,...) - de 32 uur met loonsverlies aanvaarden?

- werk in overuren gedurende 4 zaterdagen in '98 en '99, gerekupereerd aan 150% (8 overuren geven recht op 12 uur rekuperatie).

Ook dit punt is zeer negatief. Hoewel het slechts gaat om 4 zaterdagen, zal het niet gemakkelijk zijn hierop terug te komen in de toekomst. Tot vandaag hebben de arbeiders van VW zich sterk verzet tegen zaterdagwerk. Het is geen geheim dat VW het zaterdagwerk zoveel mogelijk wil uitbreiden om de wekelijkse produktieperiode van de fabriek op te drijven.

Argumenten als "in Duitsland heeft de vakbond reeds lang zaterdagwerk aanvaard..." slaan nergens op. De recente sluiting van Renault heeft ten overvloede aangetoond dat het aanvaarden van flexibiliteit de tewerkstelling niet garandeert. We kunnen het argument ook omkeren: "In Duitsland krijgen arbeiders in ziekenverlof 11% van hun loon, waarom ook niet in België".

Sinds enkele maanden hebben alle verantwoordelijken in dit land het over "het menselijk wezen centraal zetten" , maar vanaf het moment dat we het over geld hebben, slagen de patroons er enkel in de mens in dienst van de machine te zetten!

- de datum van het jaarlijks verlof was het onderwerp van een harde diskussie. Tot nu toe sloot de fabriek vier weken in juli of augustus. VW wil de produktie in de zomerperiode doorzetten. De nieuwe reglementering voorziet 3 periodes van 3 weken verlof tussen 29/6 en 28/8 opdat de produktie verdergezet zou kunnen worden gedurende de zomer.

De overeenkomst is dus een kompromis: de overgang naar de 35-urenweek is een belangrijke verworvenheid, maar de toegevingen van de kant van de arbeiders zijn ook niet minnetjes. Het toont de krachtsverhouding in het bedrijf aan die in het voordeel van de arbeiders en van de syndikale delegatie ligt. Had een beperkte staking betere resultaten kunnen behalen? Dat is niet zeker. Voor arbeidsduurvermindering zonder loonsverlies en met bijkomende aanwervingen is een gezamenlijke strijd nodig.

We moeten de inertie van de nationale vakbondsleiding aan de kaak stellen. Op nationaal vlak, en zeker sinds de sluiting van Renault, zou een gezamenlijke aktie van alle arbeiders van de automobielsektor nodig zijn om het tij te keren en verworvenheden te behalen, veeleer dan nationaal te onderhandelen - zonder te mobiliseren - voor een overeenkomst van 5fr. loonsverhoging en verjaarlijksing van de arbeidstijd.

Door Guy Van Sinoy