CVP-plannen
Frontale aanval op de sociale zekerheid
De Wereldbank verwacht dat de wereldekonomie in '97 en '98 met 4,5% zal stijgen, de sterkste groei sinds 10 jaar. De Belgische ekonomie loopt altijd een beetje achter maar in '98 zou de groei al 2,4% bedragen. Vanaf '99 wordt dan weer een periode mogelijk zoals in '88-'90 toen de ekonomie jaarlijks gemiddeld 4,5% groeide.
Dit biedt wat "budgettaire ruimte" voor het verhogen van de laagste pensioenen of voor een inhaalbeweging na de loonstop die al bijna 4 jaar duurt (sinds 1 januari '94). Om die hoop de kop in te drukken, gaf begrotingsminister Van Rompuy aan twee kranten - De Standaard en La Libre Belgique - een interview weg om te stellen "dat we ons deze keer geen fantasietjes kunnen permitteren zoals op het einde van de jaren '80".
Dit interview kadert in het nieuwe banenplan van de CVP. Na de 26 tewerkstellingsplannen die sinds het einde van de jaren '70 uitgewerkt werden (waarvan ze nu zelf zeggen dat ze geen enkele job opleverden!), wordt nu één lineaire vermindering van àlle lonen doorgevoerd (dus niet alleen de laagste) door een verlaging van de patronale bijdragen met. Kostprijs: 80 miljard. Nog belangrijker voor Van Rompuy is dat ook de direkte lonen verder geblokkeerd worden.
Het patronaat heeft al positief gereageerd en heeft zich bereid verklaard (stel u voor!) om een werktijdverkorting met verlies van loon te aanvaarden, deeltijdse arbeid dus, waardoor "flexi-België" nog wat flexibeler wordt.
Op de vraag hoe dit verlies aan inkomsten voor de sociale zekerheid moet gekompenseerd worden, kwam als antwoord: "De sociale partners moeten maar hun verantwoordelijkheid nemen". Dat is natuurlijk gemakkelijk nadat diezelfde sociale partners (langs Vlaamse kant) in juni in Leuven een "programma ter bestrijding van de werkloosheid" ondertekenden waarvan het CVP-plan zowat een kopie is! Met dit schoolvoorbeeld van klassekollaboratie kan dan al op voorhand ieder protest vanuit de basis tegen dit akkoord de mond gesnoerd worden.
Langs Waalse kant ligt het echter niet zo simpel. Daar moest de CVP eerst dreigen dat er desnoods een Vlaams Plan zou komen (hetgeen zeker zou leiden tot een splitsing van delen van de sociale zekerheid in '99). Dit gaf aan figuren als Di Rupo en Nollet een argument om zich toch maar in te schakelen in dit "banenplan".
Er worden nog heel wat (terechte) vragen gesteld over de alternatieve financiering van de sociale zekerheid. Maar ieder voorstel wordt onmiddellijk afgedaan als "het melken van de Vlaamse koe". Zo zou de Algemene Sociale Bijdrage "zwaarder uitvallen langs Vlaamse kant". Di Rupo reageert met het argument dat de verlaging van de patronale bijdragen vooral de Vlaamse kapitalisten ten goede komt... Het grote gevaar is dat de Vlaamse en Waalse werkers verdeeld worden op het moment dat ze er samen moeten tegen aangaan.
Poldermodel
Bij dit alles wordt altijd verwezen naar Nederland. Daar tekende Wim Kok, vandaag premier maar toen nog FNV-voorzitter, in '82 de akkoorden van Wassenaar: een blijvende loonstop gekoppeld aan een verlaging van de sociale zekerheid.
Bovendien werd het minimumloon afgeschaft en werden de minimumuitkeringen laag genoeg gehouden "om de stimulans tot werken niet weg te nemen". Daardoor maken de bedrijven vandaag enorme winsten, veel meer dan in Belgie.
De werkloosheid ligt er officieel veel lager... maar het welvaartspeil van de Nederlanders staat in Europa op de zevende plaats. Belgie staat derde na Luxemburg en Denemarken!
In '82 werkten in Nederland 5 miljoen mensen, vandaag 6 miljoen maar er wordt geen uur meer arbeid gepresteerd. M.a.w. de werkers betaalden voor de nieuwe jobs, de kapitalisten werden alleen maar rijker.
Dit CVP-plan is niets anders dan de zoveelste poging tot frontale aanval op alle sociale verworvenheden. Het Poldermodel kan dit voor ons alleen maar duidelijker maken. Het zou wel eens de "Poldergeist" voor de regering kunnen worden, zeker nu de Nederlandse werkers ook hun deel van de verwachte ekonomische groei van 3.4% beginnen op te eisen!