Sterke wind op westerse beurzen, in Azië eerder wervelwinden.
De miljarden dollars aan spekulatieve kapitalen hebben zich de laatste jaren steeds meer gericht op aandelen. Vermits er geen enorme vraag uitgaat naar reële goederen, is er een toestand van lage inflatie. Dit schept een klimaat van "zekerheid" voor de ondernemers en leidt tot lage interesten op staatsobligaties, wat aandelen opnieuw aantrekkelijker maakt. Vandaar dat aandelenkoersen in geen enkele proportie staan tot de werkelijke waarde van de bedrijven.
Dit geldt des te meer voor de enige snel groeiende markt in een nog steeds kwakkelende kapitalistische wereldekonomie: Azië (China, oude "tijgers" zoals Hongkong, Korea en Singapore en "kandidaat-tijgers" zoals de Filipijnen, Maleisië, Indonesië en Thailand). Deze Aziatische zone was gekoppeld aan een goedkope $ wat de export van deze landen bevoordeligde. Maar de zwakke kanten van dit "mirakel" worden steeds zichtbaarder:
- de groei was geen zegening van "de vrije markt" maar het gevolg van sterke staatstussenkomst. Dit maakt navolging steeds moeilijker en leidt tot scherpere konkurrentie met nog lagere lonen (bv. Indonesië, maar ook Vietnam). Maar de arbeidersklasse wordt er stilaan ook vragende partij voor een deel van deze welvaart zoals de Koreaanse stakingen bewezen hebben.
- de groei in deze ekonomieën begint te sputteren op hetzelfde moment dat we de $ in waarde zien stijgen.
De lang verwachte "aanpassing" van de overdreven beurskoersen heeft zich in het Westen al laten zien, de stijgende $ en de hogere interesten die dit meebrengt zitten hier voor een stuk achter. Toch was het geen crash, daarvoor is het "algemeen klim aat" voor de kapitalisten nog te goed: de inflatie blijft laag en de bedrijfswinsten hoog. Een onvermijdelijke recessie kan dit klimaat natuurlijk keren en meer spektakulaire beursbewegingen in het leven roepen.
Maar zoals steeds zijn het de meest spektakulaire groeimarkten (dus Azië) die ook de felste beurskorrekties kenden. Maleisië kende bijvoorbeeld een beursneergang van 67 miljard, meer dan twee maal de waarde van hun Bruto Binnenlands Produkt, wat nogmaals aantoont dat de beurswereld volledig los is komen staan van het reële ekonomische leven.
Zo onbelangrijk is deze regio niet want het totale BBP is er groter dan dat van Canada (de kleinste van de Grote 7). Of deze troebelen de trekker zullen zijn voor verdere beursonrust is moeilijk te voorspellen, de beurscrach van '87 kwam na het publiceren van slecht ekonomisch nieuws door minister Baker.Ook heeft men geleerd uit '87: de beurs stilleggen blijkt de enige remedie.
Maar voor de Aziatische regio gelden extra zwakke punten: deze landen hebben nagenoeg geen financiële reserves, de beursonrust leidt er tot politieke schandalen en spanningen (bv. in Thailand en zeker in de Filipijnen waar Ramos onder druk komt). Veel van de verloren kapitalen waren fiktief, maar bij dergelijke gebeurtenissen probeert men altijd wat extra winst uit de "reële sfeer" te persen: dus de overuitgebuite arbeiders worden nog wat meer uitgeperst. Na de Zuidkoreaanse stakingen en de beginnende onrust in Indonesië is dit een explosieve cocktail!
Eddy Decreton, Militant Links Gent