Renault-Vilvoorde heeft op 31 juli haar poorten gesloten, zoals de direktie het in februai heeft aangekondigd. Had men dit kunnen vermijden? Een overzicht van de gebeurtenissen:
* 21 februari: de Belgische regering wordt op de hoogte gesteld van het geplande sluiting. Krisiscelle worden opgezet (CVP/ACV enerzijds, SP/ABVV anderzijds) om deze sociale bom te ontmijnen, enkele weken voordien betoogden immers 70.000 mensen op de Mars voor Werk in Clabecq.
* 27 februari: aankondiging van de sluiting. Spontane staking en blokkade van 5000 afgewerkte wagens.
* 7 maart: eerste Europese staking van de Renault-arbeiders.
* 11 maart: 8000 arbeiders uit België, Frankrijk en Spanje betogen te Parijs.
* 16 maart: betoging in Brussel voor een "sociaal Europa" en tegen "wilde" sluitingen. Jospin doet de voor hem onvoorzichtige uitspraak dat Renault-Vilvoorde niet dichtmag.
* 10 april: Na de woede van de meest strijdbare arbeiders te hebben afgeleid naar spektakulaire akties in Frankrijk (i.p.v. te mobiliseren voor een nationale staking van de automobielsektor in België) organiseren de vakbondssekretarissen Gacoms (ABVV) en Jacquemin (ACV) een referendum (zonder mogelijkheid tot diskussie) over het hernemen van het werk "om de strijd op een andere manier voort te zetten". Een derde van de arbeiders stemt tegen. De fabriek draait slechts moeizaam omdat veel arbeiders niet komen opdagen.
* 26 mei: terwijl de spontane akties voortduren, wordt een tweede referendum georganiseerd om een einde te maken aan de rolstakingen die het bedrijf blijven lamleggen. Een vraag wordt gesteld: "Ben je voor een sociaal plan". De vraag of de arbeiders willen doorvechten tegen de sluiting wordt niet eens gesteld. Een zeer grote meerderheid stemt "ja" gezien de vakbonden ook geen ander alternatief aanbieden.
* 9 juni: Jospin herinnert zich niets van zijn beloften. De arbeiders gaan opnieuw in staking.
* 24 juni: onderhandelingen tussen Renault en vakbonden.
* 18 juli: een zeer grote meerderheid van de arbeiders aanvaardt het sociaal plan. De vakbondssekretarissen zijn het oneens: Gacoms had graag de wet Vande Lanotte (verlaging van de patronale bijdragen in ruil voor arbeidsduurvermindering) zien in werking treden om zo het aantal behouden jobs met 20% te kunnen vermeerderen (500 i.p.v. 400). Uiteindelijk zijn de politieke (CVP en SP) en de syndikale (ABVV en ACV) apparaten in hun opzet geslaagd: de vonk blussen om te vermijden dat Clabecq en Renault een sociale explosie zouden veroorzaken, een sociaal plan onderhandelingen binnen het kader van Renault en dit plan door de arbeiders laten slikken door het voor te stellen als de enige oplossing.
* 20 augustus: dreigende geruchten doen de ronde i.v.m. de tewerkstelling bij Ford-Genk...
Wat gebeurt er met de arbeiders?
Ongeveer 600 arbeiders kunnen met brugpensioen (50 jaar op 30/09/'99). Ze zullen gedurende twee jaar hun volledig loon ontvangen en daarna overgaan naar het gewone brugpensioen (de helft van het verschil tussen het loon en de werkloosheidsuitkering wordt door Renault betaald).
De 152 arbeiders die het bedrijf verlaten hebben sinds 27 februari zullen een "morele schadevergoeding" krijgen (waarop geen RSZ-bijdragen moeten worden betaald) van 150.000 à 350.000 fr. bruto naargelang hun ancienniteit.
De anderen blijven in het personeelsbestand gedurende maximum twee jaar: ze zullen beschouwd worden als ekonomisch werkloos (33.000fr. per maand) en Renault zal een maandelijkse bijpassing van 10.000fr. bruto betalen.
400 arbeiders kunnen aan het werk blijven, maar deze jobs moeten nog gekreëerd worden. Het gaat hem hoe dan ook om een delokalisatie van jobs die momenteel in Frankrijk ingevuld zijn.
In totaal zijn 3000 jobs in de rook opgegaan zonder de onderaannemingen erbij te tellen...