De laatste 20 jaar leek Duitsland op vreedzame wijze - door de vitaliteit van haar ekonomie - de kommerciële en financiële penetratie bereikt te hebben die ze ooit op militaire wijze wilde veroveren. Naderbij bekeken ontsnapte echter ook het Duitse kapitalisme niet aan de versnelde inflatie van de internationale ekonomie die geheel van spekulatieve oorsprong was.
Door Arthur Parmentier, Militant Links Brussel
Aangezien Duitsland op het eerste zicht over een sterke munt beschikt (de mark die zowel als vluchtmunt als als referenitiemunt in de interne Europese ruilverrichtingen dienst deed), werd de krisis die de ekonomie ondermijnt niet onmiddellijk zichtbaar. Nochtans zou deze krisis zich op versnelde wijze verdiepen. Eén cijfer: meer dan 4.250.0000 werklozen!
Het vroeger Oost-Duitsland blijkt ook een zware last om te dragen: in '97 stroomde 2.855 miljard subsidies naar de "Ostländer". De voorzitter van de Beierse CSU, minister Waigel, wil dit tot 2.700 miljard beperken . Volgens de burgerlijke ekonomist Hossbeck zal deze vermindering van de subsidies een zware slag betekenen en dat in een situatie waarin het al zeer slecht gaat.
De door te voeren besparingen hebben een latente krisis veroorzaakt die door de stijging van de dollarkoersen nog verscherpt wordt. De hogere dollarkoersen zullen aanzienlijk de aankoop van energie, onontbeerlijk voor de industrie, duurder maken. Maar - kapitalistische paradox - tegelijkertijd schept de hausse van de dollar een gunstiger konjunktuur voor de exportgerichte bedrijven.
De huidige krisis verscherpt de overheidstekorten. De Maastrichtkriteria met de magische 3%-norm maken de omwisseling van de Mark in Euro op de vereiste datum onmogelijk. Kanselier Kohl ziet zich dan ook binnen zijn ploeg voor muiterij geplaatst. Minister Waigel stelt een verruiming van de ploeg voor om de elektorale kansen te verbeteren. De FDP (liberalen) steunen Kohl, die een regeringswissel onnodig vindt. Kohl ziet zich voor een typisch kapitalistische oplossing geplaatst: de belastingsdruk op de bevolking verhogen. Hij vreest dat de Duitse vakbonden, nu nog door immobilisme verlamd, uit hun slaap zullen ontwaken en zo het regeringsevenwicht zullen verstoren.
Kohl wil de konsensus behouden maar het lijdt geen twijfel dat de problemen van de mark, versterkt door de hausse van de dollar, hem in een sloot sleuren waaruit hij zich niet kan redden. De Duitse arbeiders zullen moeten bereid zijn tot harde gevechten indien ze niet willen dat de krisis eens te meer op hun rug zal worden afgewenteld.