De staking van 20/6 bij de Post, georgaiseerd door het ACOD was een sukses : 100% stakers in Charleroi X, evenveel in Luik, een belachelijke minderheid van werkwilligen in Brussel X, driekwart stakers in Antwerpen X. In Brussel 5 staakte 2/3; in Brussel 3, waar ongeveer 50% ;in Gent 1 gaf 50% van de uitreikers en driekwart van de chauffeurs verstek. Meer dan de helft van het personeel staakte in Leuven.
De plannen van de direktie zijn alarmerend: afschaffing van de vaste rondes (titularissen), flexibele werkweken van 4, 5 of 6 dagen van 7, 6 of... 9 uur, afschaffing van de dubbele zaterdagvergoeding, 6.000 afvloeiingen tegen 2002 waaronder 800 statutairen in Brussel X en dfit is lang niet alles.
Bovenop komt nog eens het pensioendossier van de federale regering in alle openbare diensten, wat erop neerkomt dat men meer dienstjaren moet kunnen bewijzen om met pensioen te gaan. Wie het benodigde aantal dienstjaren niet behaalt, zal enkele duizenden franken pensioen per maand moeten missen!
Het sukses van de staking werd sterk afgezwakt in de officiële pers, omdat de media vooral de versie van de direktie dik in de verf zette. Daartegenover staat de zwijgplicht over de interne situatie en de werkomstandigheden die het postpersoneel opgelegd wordt. Het publiek (de klanten) krijgt alleen maar te horen wat de direktie wil dat het te horen krijgt over zgn. ziekteverzuim, luiheid (!), te veel aan personeel (?!) en meer van dat fraais!
Over de werkelijke redenen van de afwezigheid wegens ziekte werd nog nooit een wetenschappelijke studie gemaakt. Die zou wel eens aan het licht kunnnen brengen dat de slechte en ongezonde werkomstandigheden, de ontmenselijkte gezagsverhoudingen, de onmogelijke uurroosters, het verouderd materieel, de hoge werkdruk en de onbekwaamheid van de bedrijfsleiding heel wat mannen en vrouwen van de Post veroordeelt tot een leven van sociale vereenzaming, ontreddering van het sociale en gezinsleven en tot lichamelijke en geestelijke ziekte.
Verdere akties zouden in eenheid tussen de verschillende bonden moeten georganiseerd worden. Algemene personeelsvergaderingen zijn nodig om alle kollega’s te informeren over welke smeerlapperijen ons te wachten staan als de direktie haar zin krijgt.