De Franse verkiezingen betekenden een ramp voor rechts: 7 ministers verloren hun zetel. PS-leider Lionel Jospin is de nieuwe eerste minister maar moet voor z'n regering wel beroep doen op de Kommunistische Partij (PCF).
Door Geert Cool
De stakingen en het aanhoudende verzet tegen de rechtse regering hebben dus een elektoraal gevolg gekregen. Ondanks het weinige entoesiasme voor de PS zorgde de afkeer voor de Juppé-regering voor een nieuwe meerderheid. Met 7 miljoen stemmen haalt de PS echter niet het nivo van in de jaren '80. Er was ook geen schijn van de massale vreugde die er was toen Mitterand in '81 z'n intrede deed. Tijdens haar eerste week dienst moest de regering Jospin al afrekenen met een massale betoging voor meer werk.
Jospin zei in z'n overwinningsspeech dat er niet te veel van hem moet verwacht worden, het zou enkele jaren duren vooraleer z'n programma kan doorgevoerd worden. Zijn beloftes waren nochthans niet minnetjes: de kreatie van 700000 nieuwe jobs en de invoering van een 35-urenweek. Hij beloofde ook de herziening van de sluiting van Renault.
Van die beloftes komt echter weinig terecht. Over Renault kan Jospin plots niets meer beslissen. Zijn verklaring: voor de verkiezingen sprak hij in de hoedanigheid van oppositieleider en nu als premier. Op het eind van het jaar zal er met de nieuwe begroting opnieuw moeten bespaard worden en wellicht zal Jospin dan "in de hoedanigheid van premier" z'n beloftes i.v.m. werkgelegenheid ook wel vergeten.
De PS is immers niet bereid om de kapitalistische logika te verlaten en zal dus de besparingsmaatregelen die de rechtse partijen planden, moeten uitvoeren. Dit zal de populariteit van de PS uiteraard niet ten goede komen.
Voor z'n regering moet Jospin beroep doen op de "kommunisten". Binnen de PCF bestaat hierover enige kontroverse. De PCF-leiding bant radikalere eisen naar de achtergrond en werpt zich op als een trouwe partner voor Jospin. De "alternatieve" linkerzijde met de groenen, de PCF en de Mouvement des Citoyens holt Jospin achterna in de hoop op enkele postjes in de regering.
Het politieke vacuüm is dan ook enorm, wat merkbaar was aan de goede resultaten voorgroepen links van de PCF. Onder jongeren behalen deze zelfs gemiddeld 6%. Het is echter vooral het extreem-rechtse Front National die hiervan profiteert. Het FN behaalde in de eerste ronde 15%, haar beste resultaat ooit. In 133 kiesdistrikten haalde het FN meer dan 12,5% en kon het deelnemen aan de tweede ronde. Het FN konsolideerde niet enkel haar sterke basis in het zuiden maar slaagde er ook in het noorden aanzienlijke resultaten te behalen.