Het Franse imperialisme stevent van de ene krisis naar de andere, dat ondanks een permanente legering van Franse militairen in de regio: Centraalafrikaanse Republiek 2.050; Djibouti 3.299, Senegal 1.311, Tsjaad 847, Ivoorkust 536, Gabon 602, Kameroen 62.
Nu is er, net voor de geplande verkiezingen van 27 juli, de clanoorlog in het door ELF gedomineerde Kongo-Brazzaville. De Franse petroleumgigant kende al problemen in Gabon in '90 en twee jaar later in het Angolese Soyo. Kongo-Brazzaville is, met 201.000 vaten per dag, de vierde Afrikaanse olieproducent, na Nigeria, Angola en Gabon.
ELF kontroleerde driekwart van de Kongolese petroleumwinning en daarme ook het zich marxistisch-leninistisch noemend regime onder Sassou-Nguesso ('79-'92). Onder Nguesso, schoonfamilie van de Gabonese diktator Bongo, schoot ELF de staatskastekorten voor en betaalde alle ambtenaren uit, in ruil voor alle petroleumrechten tot het jaar 2000.
Dit leidde tot spanningen met de in '92 verkozen president Pascal Lisouba die gelijkaardige regelingen trof maar dan met het Amerikaanse Occidental Petroleum. Ondertussen kwam het tot een akkoord waarbij, naast ELF en het Italiaanse Agip, voortaan ook Shell, OXY, Chevron en Exxon prospektievergunningen kregen.
Nadat gelijkaardig geweld in '93 al 2000 levens had gekost, hebben de privémilities, de "cobra's" van Nguesso en de "zoulous" van Lisouba, sinds 5 mei een machtstrijd in de hoofdstad aangegaan. Gevluchte Zaïrese militairen en de andere gewapende frakties van de op regionale en ethnische lijnen uiteengevallen Kongolese staatsbur gerij, zoals ex-premier Yombi Opango en Brazzaville's burgemeester Kolelas, dragen bij tot de explosieve situatie.
Na evakuatie van 6000 Westerlingen door Franse legionnaires en para's, probeert Parijs een direkte militaire inzet te vermijden. Washington zegde haar "krachtige steun" toe "aan Fransen, Gabonezen en al wie de rust in Brazzaville poogt te herstellen."