25 jaar vuile Mon en de vieze gasten: dat verdient een CD'tje. En waar begint de CD mee, dames en heren? Jawel, met het ape(n)kot. Een prachtige beschrijving van "het leven van alledag" dat voor de gewone mens weggelegd is, zo knal midden in de roos dat de groep er in de jaren '70 zelfs mee in de hitparade belandde. Het kon dan ook niet ontbreken op het verzamelalbum.
Ware het niet dat bij het herbeluisteren bleek dat de tekst kompleet verouderd is. De kruimels waar we in de jaren '70 - in ruil voor een georchestreerd leven - nog met z'n allen van konden smullen, hebben de bazen ondertussen alweer van tafel gegrabbeld.
De tekst die 25 jaar geleden licht ironisch bedoeld was, is ondertussen ronduit cynisch geworden. Mama en papa die allebei druk bezig zijn met karrière maken? Naar de crèche op uw 3 jaar? Op school in klasjes van 20? Met een vast kontrakt 40 jaar in hetzelfde fabriek werken? In een betaalbaar bejaardenhuis belanden om op uw gemakske te mogen sterven?
Het klinkt zelfs aantrekkelijk in vergelijking met wat ons nu nog geboden wordt! Vuile Mon heeft het nummer dan ook (schitterend) geaktualiseerd: uw pa werkt niet meer, hij stempelt. En uw ma kuist de trappen van 't gemeentehuis in het kader van haar PWA-kontrakt. En gij? Gij vecht om te overleven zoals ze ons tegenwoordig verplichten.
Mon drukt ons op een grandioze manier keihard met de neus op de feiten: de vette jaren van het reformisme zijn definitief voorbij, alles waar we niet voor vechten wordt ons zonder scrupules afgepakt.
Maar niet panikeren, dames en heren, niet zenuwachtig worden. Op het einde van de CD worden we nog eens getrakteerd op een portie strijdbaarheid met het Marianne-lied, en dan weten we weer waarvoor: de vogeltjes, de bloemetjes, het leven...