Een Blok aan het been

De traditionele partijen houden zich vast aan het imago dat ze met het Vlaams Blok niets te maken willen hebben, maar het parlementaire spel brengt hun in de onderzoekskommissies zij aan zij met ditzelfde Blok. In de Kommissie Dutroux speelde Gerolf Annemans zijn spel meesterlijk, zelfs SP en Agalev lieten zich bijna positief uit over zijn parlementair werk. Een fascist in maatpak speelt echter altijd op 2 kaarten: op het Blok-kongres, waar de spierballen moeten rollen, bevestigt Annemans dat hij inderdaad lekken naar de pers heeft georganiseerd.

Door Eddy Decreton, Militant Links Gent

Chaos. Sankties worden geëist. De verontwaardiging van de traditionele partijen eindigt in een even traditioneel kompromis: een "veroordeling" door kamervoorziter Langendries die op basis van een superrecent art. 55bis van het Kamerreglement moet oordelen of er sankties komen of niet. Het wordt "niet"! De Kommissie moet zo geen maatregelen nemen.

In de ogen van de achteloze toeschouwer blijven dezelfde beelden hangen: de parlementaire façade van het Blok, hun "durf" om iets uit te brengen (wat? Annemans was wel zo slim zijn heldenrol te spelen op een moment dat niet belangrijks werd gezegd) en natuurlijk mogen ze op het einde opnieuw de zondebok spelen.

In feite zijn het dus diegenen waaraan de progressieven hun stem geven (groenen, socialisten) die slachtoffers worden van de konstrukties die ze opzetten: traag werkende kommissies met weinig resultaat, geheimhouding, ....

Ondertussen ziet men het Blok punten skoren en wordt een eenheidspolitie in alle rust voorbereid waarin de Rijkswacht de plak zal zwaaien, een instrument dat de burgerij nog nuttige diensten kan bewijzen. Wie herinnert zich nog dat de Rijkswacht ooit in verband werd gebracht met pogingen tot staatsgreep?

Ondertussen verspreidt het Blok in Brussel zijn tweede (tweetalige) open brief aan de Brusselaars op 16 pagina's glanspapier. Op het eerste zicht het klassieke rijtje "ideeën": tegen migranten, socialisten en groenen,... allemaal beschermers van drugdealers en kriminelen... en het Blok als paria.

Tussendoor ziet men hen ook scherpere kanten van hun programma "aanvaardbaar" maken: men leest "stop islam" (en niet "tegen het fundamentalisme") en de lijst te viseren fundamentalistische organisaties wordt - onopgemerkt - aangevuld met niet-religieuze organisaties aangevuld (vb. Dev Sol en PKK).

Versterking van de repressie vooral tegenover links, dat is de boodschap. Voor zij die het (nog) niet geloofden: waarom wordt op het Vlaams Blok-kongres anders hulde gebracht aan Demol, politiekommissaris met fascistische lidkaart?