Direkteur Rene Peeters van Afga-Gevaert gaat op pensioen. Hij blijft echter aktief als voorzitter van de Federatie van de Chemische Nijverheid. In een interview met de Gazet van Antwerpen laat hij weten waar het om draait: "het klinkt brutaal maar toch is het zo: je runt geen onderneming om zoveel mogelijk mensen tewerk te stellen. Het gaat erom het bedrijf zo gezond mogelijk te houden en in dit opzicht is loonkost een bepalende faktor."
Bij Agfa-Gevaert daalde de tewerkstelling op enkele jaren tijd van 9230 naar 5400 mensen, de afgelopen 3 jaar alleen al gingen er 1400 jobs verloren.
Voorts luidt het: "minder werken met loonbehoud? Kan zeker niet!" want "België is zich op dit vlak kompleet aan het isoleren. Onze mensen zijn straks nog nauwelijks aan het werk".
Voor het chemiepatronaat is werkloosheid geen prioriteit. Ze zijn niet bereid te spreken over arbeidsduurvermindering, ze betalen liever zwijggeld en extra premies. Peeters ziet het zo: "1 frank extra op een loonkost per uur van meer dan 1380 frank moet je immers niet in percentages maar in promilles berekenen."... en de vooropgestelde winst van 6% op de omzet is al binnen, wat spreken we dan nog over mensen aan het werk zetten?
"Vakbonden halen slag thuis bij Agfa-Gevaert"
Zo kopte de Financieel Economische Tijd op 9 juni. Er brak een spontane staking uit in de afdelingen in Mortsel en Heultje na het afspringen van de CAO-onderhandelingen. Vooral de verplichting om in de toekomst in en uit te tikken voor de schafttijd deed de emmer overlopen.
ABVV-hoofddelegee Jos de Bruyn stelde dat de chemiepatroons de afgelopen jaren superwinsten maakten terwijl Europa 20 miljoen werklozen telt. De patroons moeten nu maar eens over de brug komen.
De direktie gaf - na 4 dagen - op zo goed als alle punten toe. Een loonsverhoging van 13 frank in 2 jaar en een eenmalige premie van 8000 frank. De kontrakten van 3 jaar zullen met 6 maand verlengd worden en opnieuw aan bod komen bij de volgende CAO en eventueel in vaste kontrakten omgezet, de ploegenpremies blijven behouden en men krijgt 8 uur extra verlettijd. Het tikken voor de schaft werd afgevoerd.
Na de overwinning van de arbeiders gingen ook de bedienden in het verweer en eisten ze meer loonsverhoging. De eerste staking in 20 jaar werd een pijnlijke afgang voor de directie.