Een nieuw mediaspektakel wordt ons de laatste tijd tot vervelens toe
door de strot geramd: de verkiezing van de nieuwe voorzitter van de VLD,
"partij van de burger". In de boksring treffen we
volgende liberale potentaten aan. Door Jan Dumolyn * Herman de Croo, graaf van Michelbeke en Brakel, verlichte
ideoloog van het "sociaal-liberalisme", professor in toegepast cliëntelisme en bestuurskundig dienstbetoon, de grote volksvriend. Hij lijkt soms een clown, maar het is deze man die binnen de liberalen de beste kontakten heeft met de lokale partijstru
kturen. Voor de CVP is hij wendbaar, opportunistisch en inhoudloos genoeg om eventueel een volgende regering mee te voeren. Maar De Croo had zijn leden al twee jaar geleden beloofd dat dit zou gebeuren. De VLD bleef echter in de marge van de politiek
trappelen. Haar elite zag weerom de vetbetaalde minsterposten en andere mandaten aan haar neus voorbijgaan. * Tegenover De Croo staat de geroutineerde neoliberale superheld
Guy Verhofstadt. Als begrotingshaai mocht hij in de regeringen Martens
midden jaren '80 al
zijn idealen beginnen uitvoeren: de professionele likwidatie van sociale zekerheid en overheidssektoren. Hij was de grote man achter de verruimings- en
vernieuwingsoperatie, die de PVV de nieuwe naam VLD opleverde (en volgens
vele aanvankelijke verruimers bleef het in feite bij die naamsverandering). Genadeloos liet hij steeds nieuwe "burgermanifesten" op de bevolking los, waarin hij, zoals het een groot staatsman betaamt, elk
jaar zijn principes principieel herzag en aanpaste. Bij elke verkiezing bleef de verwachte doorbraak echter uit.
Doordat Verhofstadt al te agressief tegen de rechten van de
arbeidersklasse van leer trok, konden de andere traditionele partijen - vooral de SP - hiervan gebruik maken om zichzelf als "het sociaal alternatief" op de VLD op te stellen. Ook de top van de Belgische burgerij zoals een André
Leysen, aanvankelijk Verhofstadt-fan, ontzegde de "partij van de burger"
haar steun. In plaats
van onnodig de arbeiders en hun organisaties te provoceren, verkoos het kapitaal duidelijk een SP-CVP-PS-PSC-koalitie, waarin men de vakbondsleiding kon medeplichtig maken
aan het afbraakbeleid en zo zware sociale konflikten vermijden. De laatste jaren hebben veel leiders van burgerlijke partijen
ingezien dat het goed van pas komt zich voor verkiezingen een "sociaal"
imago aan te meten: Chirac en Clinton deden het, ook fascisten zoals Le
Pen en Dewinter begrijpen dit, en nu gaat zelfs Guy Verhofstadt het toepassen. "Wijzer en bezadigder" maakt hij zijn zoveelste bocht,
ook hij is nu een "sociale liberaal". Wat nog in zijn Verhofstadt's voordeel speelt is de steun van de
naïeve liberale halfgod Marc Verwilghen, de witte ridder van de kommissie-Dutroux. Zelf pr
obeert Verhofstadt zich op te werpen als de incarnatie van de
zogenaamde "Nieuwe Politieke Kultuur", het nieuwste zoethoudertje voor de
bevolking die de arrogantie van de macht meer dan beu is. Zijn voornaamste voorstel: schaf de stemplicht af. Hierdoor zullen
de onderste sociale lagen minder gaan stemmen en zullen de verstandige
rijke "burgers" onder elkaar rustiger aan politiek kunnen doen. * De Derde kandidaat is de opportunist Rik Daems, die geen eigen programma heeft, wel miljoenen aan zijn voorzitterskampanje uitgeeft, en hoopt als derde hond met het been te gaan lopen. Al bij al is het van weinig belang wie de volgende VLD-voorzitter wordt. Wat de liberalen echt bezig houdt is wanneer ze nu eindelijk nog eens hun stuk van de koek zullen mogen verorberen. Liberaal voorzittercirkus van weinig belang