Na vier maanden kwam de gijzelingsaktie in de Japanse ambassade in Lima tot een gewelddadige climax. 14 MRTA (Movimiento Revolucionario Tupac Amaru) rebellen - die met hun aktie de mensonwaardige situatie van hun gevangengenomen medestanders en de sociale malaise in Peru aan de kaak stelden - standrechtelijk geëxekuteerd.
Hoofdrolspeler in dit staaltje perverse machtspolitiek - en niet aan zijn proefstuk toe - is Peru's sterke man Alberto Fujimori, prototype van de neoliberale "conquistador". Fujimori's beleid steunt sinds '90 grosso modo op twee peilers
Ten eerste is er zijn belofte de linkse (guerrilla-)bewegingen in Peru, vooral het maoïstische Sendero Luminoso en het meer gematigde en marxistisch geïnspireerde Tupac Amaru uit te roeien.
Onder druk van de V.S., stigmatiseert de Peruaanse overheid de linkse rebellen als drugproducenten en -handelaars. Onder het mom van de strijd tegen de internationale drugshandel worden groeperingen als Tupac Amaru dan ook met militaire middelen (gefinanceerd door Washington) aangepakt.
Naast het militaire geweld beschikt Fujimori over een justitie, waarin elke rechtspositie voor "subversieve elementen" zoek is, gekoppeld aan een gevangenissysteem waar mensenrechten onbestaande zijn.
Tweede peiler is een neoliberaal hervormingsbeleid gedikteerd door het IMF en de Wereldbank. Het "aanpassingsprogramma" was een zegen voor de buitenlandse schuldeisers, maar een ramp voor de Peruanen.
O.a. via een absolute vrijheid van kapitaalstromen en een totale diskretie m.b.t. handelsakkoorden worden jaarlijks miljarden drugsdollars witgewassen en omgeleid naar de legale ekonomie, waar ze deels gebruikt worden ter afbetaling van de buitenlandse schuld. Door ditzelfde mechanisme wordt echter de legale ekonomie sterk gehandikapt door een overwaardering van de Peruaanse munt met de instorting van de export tot gevolg.
Gekombineerd met het vrijgeven van de prijzen, deregularisatie van de landbouwkredieten en het afblazen van de beloofde kompensatiemaatregelen biedt Peru een allesbehalve fraai beeld. Ondanks de vermeende internationale inspanningen om de drugsproduktie terug te dringen, blijft de cocateelt (-en verwerking) veruit het enige alternatief voor de uitzichtloze (legale) landbouw.
De alternatieve ontwikkelingsprogramma's (waarbij coca vervangen wordt door legale gewassen) worden gefnuikt door de kapitalistische logica (zo dumpt Europa jaarlijks voor miljarden gesubsidieerde landbouwoverschotten op de Zuid-Amerikaanse markt) en de repressieve aanpak (de ambigue politiek van de Westerse gekonditioneerde hulp; ontwikkelingssteun in ruil voor een verstrakking van het drugsbeleid) van de problematiek.
De gebeurtenissen in Lima kan men dus perfekt zien als een illustratie van Fujimori's beleid, nl. de liquidatie van - ondanks de vreedzame reputatie van Tupac Amaru - het links verzet en zijn ongenaakbare status als lakei van nationale en internationale kapitalistische belangen.