De Indonesische Nike-vestiging is in staking gegaan tegen de schandalige arbeidskondities. In de "lageloonlanden" groeit het protest: in '96 waren er in Indonesië 41,9% meer stakingen dan in '95. De beweging in Zuid-Korea enkele maanden geleden was dus blijkbaar maar een eerste startschot. Eind april staakten 10000 arbeiders van Nike in Indonesië.
In de Indonesische Nike-vestiging is het gemiddeld loon 2,1 dollar per dag. Onafhankelijke vakbonden zijn verboden, een gemiddelde arbeidsdag duurt 11,5u en de arbeiders (90% vrouwen tussen 17 en 20 jaar) worden onmiddellijk ontslagen als ze ziek zijn.
Een onderzoek van de Australische krant 'Morning Herald’ wees uit dat verschillende vrouwen lastig gevallen worden door hun bazen, een arbeidster viel tijdens het onderzoek neer van uitputting en overleed ter plaatse doordat geen medische verzorging ter plaatse was.
Op 25 april betoogden duizenden Nike-arbeiders in Tangeran opdat Nike het minimumloon van 2,5 dollar per dag zou betalen. De politie en het leger kwamen hardhandig tussen: 2 arbeidsters moesten in een ziekenhuis opgenomen worden.
Op basis van goedkope arbeid kent Indonesië een snelle ekonomische groei: vorig jaar 8%. Verscheidene kapitalisten vinden de lonen in Indonesië te hoog in vergelijking met Vietnam of China en willen de lonen nog verlagen.
De produkten die Nike-Indonesië maakt worden nochtans tegen hoge prijzen verkocht in Europa en de VS. Nike geeft bovendien miljoenen uit aan reklame en aan "image-building". Zo krijgt Michael Jordan 600 miljoen per jaar van Nike voor reklame-spots. In Indonesië wordt de realiteit van Nike duidelijk.