De retoriek van onze burgerlijke politici vertoonde de laatste maanden een bijzondere curve. Onder druk van de "witte beweging" en misschien nog meer van de rode vloed die erop volgde, werden tal van kommissies opgericht en werd een nieuw politiek taalgebruik geïntroduceerd. Het was voortaan uit den boze om nog van partijpolitiek te spreken, de burger en zijn/haar belangen moesten voorop staan en vanaf nu zou het één en al "nieuwe politieke kultuur" zijn die de klok sloeg.
De illusie dat de burgerlijke partijen zich zouden kunnen losmaken van hun oude gewoonten werd de laatste weken alvast de grond in geboord. Nieuwe politieke kultuur of niet, ze verdedigen nog steeds dezelfde belangen als een aantal maanden geleden. Het proces waarin SP en PS weg van de arbeiders evolueren gaat onverminderd door. De krisis van het kapitalisme is niet opgelost. Er is dus geen enkele objektieve reden om het geweer van schouder te veranderen.
Dit werd aangetoond in het kommunautair gekrakeel nadat de Dutroux-kommissie haar konklusies aan het parlement voorstelde. In plaats van in te gaan op de terechte kritiek dat een eenheidspolitie een gevaar voor de demokratie kan vormen, werd dit ge woon afgedaan als "Waalse obstruktie".
Dit terwijl in de Bende-kommissie de konnekties tussen extreem-rechts en de rijkswacht duidelijker worden. In de pers wordt daar fijntjes aan toegevoegd dat dit vooral in de jaren '70 en '80 het geval was. Herinnert u zich een schoonmaakoperatie bij de rijkswacht?
Een ander staaltje van "Oude politieke kultuur" werd ten beste gegeven door het getouwtrek rond Wathelet. Premier Dehaene heeft beslist zijn ogen te sluiten. Tot nader order blijft Wathelet benoemd.
De laatste kommunautaire rel kwam er na een uitspraak van PS-voorzitter, die het op het PS-kongres gemunt had op Karel Vinck, de kersverse voorzitter van het Vlaams Ekonomisch Verbond. Vinck had een lans gebroken om het sociaal overleg op Vlaams nivo verder te zetten. Hij werd door Busquin imperialisme verweten.
Een beetje arbeidersleider had de uitspraken van Vinck aangegrepen om erop te wijzen dat indien de afbraak van de welvaartstaat, het doel van Vinck en Vlaams Minister-President Luc Van den Brande, niet snel genoeg gaat voor de bedrijfswereld, dit te danken is aan de kracht en de strijdvaardigheid van de arbeidersorganisaties. Een kracht die inderdaad aan Waalse zijde zwaarder weegt dan in Vlaanderen. De PS is als partij al te ver gevorderd in het proces om een burgerlijke formatie te worden, om zich die basisreflex nog op te brengen.
De Vlaamse partijvoorzitters maakten zich druk rond het kommunautaire opbod. Nochtans hebben ook de Vlaamse politici het kommunautaire meermaals gebruikt, hetzij als bliksemafleider, hetzij als schaamlapje.