Het voormalige Zaïre is met haar 45 miljoen inwoners de nummer 2 van Afrika en beschikt over een immense minerale rijkdom en zeer vruchtbare landbouwgrond. Toch zit het land, zelfs naar Afrikaanse normen, ekonomisch en sociaal totaal aan de grond. Sinds '88 is de ekonomie met maar liefst 40% gekrompen. Infrastruktuur, gezondheidszorg en diensten zijn ineengestort. Dit is de prijs voor 32 jaar Mobutisme. Tegelijk bouwde Mobutu een fortuin op dat midden jaren '80 geschat werd op maar liefst 237 miljard fr. Dit was slechts mogelijk door Belgische en Franse protektie en indien nodig de inzet van para's.
Het einde van de koude oorlog luidde dat van Mobutu in. Met de instorting van de stalinistische regimes had het Westen geen behoefte meer aan bolwerken tegen het "kommunisme". In Oeganda, Ethiopië, Eritrea en Rwanda kwamen voormalige "Marxistische" guerillaleiders aan de macht die hun eerdere principes lieten varen en verkozen samen te werken met het IMF en de VS. Deze regimes gingen zich niet te buiten aan de plundering en korruptie die eigen waren aan het Mobutisme en een efficiënte imperialistische uitbuiting van 's lands rijkdommen in de weg stonden. In de nieuwe Afrikaanse "orde" werd Mobutu overbodig en hinderlijk.
Mobutu voelde dit aan en probeerde zijn vel te redden. In april '90 startte hij een zogenaamd demokratiseringsproces met de kreatie van een nationale soevereine vergadering. Het hele projekt werd echter een maat voor niets. Mobutu heeft steeds etnische konflikten gestimuleerd om zijn positie te versterken. Dit keerde zich tegen hem na de overwinning van het FPR in Rwanda. Meer dan een miljoen Rwandese Hutu-vluchtelingen, waaronder heel wat soldaten van het verslagen Rwandees leger en de Interahamwe-milities, trokken onder Franse bescherming de grens met Zaïre over. Van daaruit pleegden ze aanslagen in Rwanda, Oeganda en zelfs Burundi. Mobutu gebruikte de Hutu-milities eveneens tegen de eigen bevolking, in het bijzonder tegen de Zaïrese Tutsi's.
Hierdoor ontstond een front dat uiteindelijk zou oprukken tot in Kinshasha. Zodra de AFDL een reële bedreiging werd voor Mobutu trokken imperialistische troepen samen ten Westen van Zaïre. Frankrijk en België speelden zolang mogelijk de kaart Mobutu, de VS zagen in Kabila echter een gelegenheid om hun positie in de regio te versterken. Ze lagen dwars voor een zogenaamde "humanitaire" interventie. Anderzijds wilden ook de VS vermijden dat Kabila te sterk uit de strijd zou komen. Ze hadden liever via onderhandelingen een machtsdeling met overblijfselen van het Mobutisme of toch minstens met de officiële "oppositie" gewenst.
Kabila slaagde in datgene wat alle imperialistische machten absoluut wilden vermijden: Kinshasha militair innemen. Kabila staat bijgevolg in een sterke positie. Wat hij daarmee zal aanvangen blijft voorlopig een raadsel. De nood aan jobs, lonen, gezondheidszorg, onderwijs, woningen, transport en kommunikatie is immens. De inzet is niet enkel de overname van de ekonomie en het beheer ervan in het belang van de massa's, maar de heropbouw van een totaal geruïneerde ekonomie.
Dit kan niet door het land bloot te stellen aan de diktatuur van de markt en het buitenlands kapitaal. Het zou hooguit leiden tot speciale ekonomische zones in de bodemrijke provincies met werkdagen van 16 uur aan een hongersloon. Enkel een regering die de ekonomie nationaliseert en plant in het belang van de massa's kan een uitweg bieden. Zo'n regering moet zich baseren op arbeiders en boeren. Zij moeten betrokken worden bij het opstellen en toepassen van een ekonomisch en sociaal plan van heropbouw.
Kongo zou uiteraard nog steeds handel moeten drijven met de kapitalistische wereldmarkt en bijgevolg enorm onder druk staan. Door onafhankelijk te blijven van het imperialisme en de belangen van het volk centraal te stellen kan kongo echter een voorbeeld zijn voor heel Afrika en een aantrekkingspool voor internationale solidariteit.