Dat de hooggeplaatste heren en dames in dit systeem (bedrijfsleiders, politici, rechters, rijkswacht- en legerofficieren, koningshuis,...) niet wakker liggen van het leed, de onzekerheid en de armoede die het merendeel van de bevolking te beurt valt, wisten we al. Maar wat als één van hen geraakt wordt? 

De kommissie-Dutroux zou eindelijk eens de verantwoordelijken aan de top aanpakken". Vergeefs. Uiteindelijk noemt de kommissie van de politici die de verantwoordelijkheid dragen voor justitie en rijkswacht er slechts één - Wathelet - en die wordt door de regering netjes herbevestigd in zijn job bij het Europese gerechtshof.

Dehaene vond dat Wathelet al genoeg gestraft was door zijn vermelding in het verslag van de kommissie - en niet nog eens zijn hooggeplaatste en vetbetaalde job moest verliezen - en nam namens de politieke wereld de "globale verantwoordelijkheid" op voor de fouten en gebreken die jarenlang bij justitie hebben kunnen bestaan. Mooie woorden, maar wat hebben we eraan?

Tienduizenden jongeren en arbeiders kwamen vorig jaar in oktober op straat om hun ongenoegen over de rotheid van dit systeem te uiten. Zij waren daar niet om "enkele koppen te doen rollen", maar om duidelijk te maken dat een echte verandering nodig is. Deze beweging werd op magistrale wijze gerekupereerd: de kommissie-Dutroux stelt nu als oplossing een eenheidspolitie voor.

En wie zal dat beest kontroleren? Als we zien dat militaire officieren enkel verantwoording hoeven af te leggen aan de krijgsraad; als we weten dat de rijkswacht dossiers bijhoudt over elke protestbeweging (en de personen die hierin aktief zijn), zelfs over strijdbare delegees,...

Jarenlang hebben de rijkswacht, de gerechterlijke politie, het gerecht en zelfs de gemeentelijke politie allerlei zaken toegedekt. Vooral de rijkswacht was een staat binnen de staat. De ruggegraat van de eenheidspolitie zal de rijkswacht zijn. Dit zal leiden tot een nog sterkere en hechter aaneengeklonken politiemacht die totaal aan de kontrole van de bevolking ontsnapt.

Wathelet heeft meer geluk dan de werklozen die van een uitkering moeten zien rond te komen. Hun "schuld" hoeft niet eens bewezen te worden: als je geschorst wordt, moet jij zien te bewijzen dat je niet in het zwart werkt, dat je niet werkonwillig bent, dat je voldoende gesolliciteerd hebt,... Op 10 jaar tijd werden 417.101 werklozen geschorst. Het vermoeden van een fout is voldoende om gesanktioneerd te worden.

Volgens het jaarverslag van de RVA werden in '96 in totaal 63.825 werklozen geschorst, waarvan zo'n 60% definitief. De helft werd geschorst wegens langdurige werkloosheid, de andere helft wegens "sankties". De belangrijkste overtreding is de onrechtmatige invulling van de kontrolekaart, wat "op sluikwerk wijst"!

Voor de geschorste werklozen is geen ontsnappen mogelijk. Voor hen neemt de regering niet de "globale verantwoordelijkheid" op. Zij worden schaamteloos de maatschappij uitgegooid omwille van de simpele fout... geen werk aangeboden te krijgen.

Ook de arbeiders moeten niet op de welwillendheid van de regering rekenen. Als een arbeider ontslagen wordt voor "een fout", dan blijft hij ontslagen, punt uit. En heeft hij waarschijnlijk niet eens recht op werkloosheidsuitkeringen, vanwege "werkloos door eigen fout".

De arbeiders hoeven overigens geen fouten te begaan om ontslagen te worden. Het lijstje van massa-ontslagen, bedrijfsluitingen, herstruktureringen,... is te lang om hier nog op te sommen. Renault, Clabecq, Boël, Belgacom, NMBS, RMT, Nova, Philips, Cockerill,... het zijn er slechts enkelen.