Eind december werden in Zuid-Korea elf nieuwe anti-arbeiderswetten ingevoerd Een massale stakings- en betogingsgolf brak hierop uit, waaraan miljoenen arbeiders deelnamen.
De wetten wilden de arbeidsduur verlengen, ontslagen en flexibiliteit vergemakkelijken en nieuwe vakbonden verbieden. De "Korean Conference of Trade Unions" (KCTU) is de koepel van niet-regeringsgezinde vakbonden en telt meer dan 500.000 leden, maar is nog altijd verboden.
Ook de door de regering erkende vakbond nam echter aan de strijd deel. Het werd de eerste algemene staking sinds 1946. Opiniepeilingen toonden aan dat 88% van de bevolking tegen het huidig bewind is en dat 64% de staking steunt.
Steun kregen de arbeiders o.a. ook van de radikale Zuidkoreaanse linkse studentenbeweging, die een sterke traditie van strijd tegen de diktatuur heeft.
Het regime antwoordde op de bewegingen zoals het dat gewoon is: met keiharde politierepressie. Het lijkt er echter op dat de zogenaamd "demokratische" politiediktatuur grote toegevingen zal moet doen.
Zuid-Korea wordt ons door de burgerlijke ekonomen tot vervelens toe voorgesteld als een voorbeeld van "dynamisch kapitalisme". In werkelijkheid hebben de VS in dat land enorme kapitalen geïnvesteerd als buffer tegen het naburige (stalinistische) Noord-Korea en China.
Dankzij een rigoureuze planning en een hoge uitbuitingsgraad heeft het regime goede ekonomische resultaten behaald en, i.t.t. veel nieuwe "tijgerlanden", een binnenlandse markt gekreëerd.
Het land wordt volledig gedomineerd door reusachtige industriële en financiële groepen zoals Hyundai, Daewoo, Dong-Ah en Jinro. Nu eisen de arbeiders hun deel van de koek op. Ook krijgen echter af te rekenen met het loonkosten-"argument". Waar wij zoveel lof te horen krijgen over de Koreaanse arbeiders, hebben sommige Koreaanse bedrijven al gedelokaliseerd naar... Groot-Brittannië, waar arbeiders blijkbaar goedkoper zijn. Dit is de logika van het kapitalisme.
Ondertussen daalde in Korea de laatste jaren de produktiviteit en de export, ten gevolge van de konkurrentie met nieuwere ekonomische groeizones, waar het multinationaal kapitaal de arbeiders nog meer kan uitbuiten, o.a. in de "kommunistische" landen China (in de kapitalistische zones) en Vietnam!
Het stalinisme van de oude stijl in Noord-Korea houdt het voorlopig nog vol, maar staat onder zware druk van het groeiende voedseltekort. In elk geval kan het door haar totalitair en repressief karakter geen alternatief bieden aan de Aziatische arbeidersklasse.
De strijd tegen het kapitalisme is een internationale strijd. En al degenen die de laatste jaren onzin vertelden over het einde van de klassenstrijd, zullen het moeilijk hebben om de bewegingen in Korea te verklaren.
Kan men negeren dat waar ook dit systeem van uitbuiting zich vestigt er klassenstrijd ontstaat? Ondanks het repressieve karakter van de regimes in de regio, ontstaat ook in andere landen van Zuid-Oost-Azië een groeiend bewustzijn en een sterkere organisatie van de arbeidersklasse. Hun strijd is ook onze strijd.