Dossier Rijkswacht

door Guy van Sinoy en Martine Draps

Inhoudstafel:

Rijkswacht - een staat in de staat

Johan Vande Lanotte - ex-anarchist, vervolgens karrièrist en huidig minister van Binnenlandse Zaken - droomt van niets anders meer dan van een eenheidspolitie waarvan de kern door de rijkswacht zou worden gevormd. Dit projekt is een regelrechte bedreiging van alle demokratische vrijheden, zoals trouwens ook zijn voorstel om de postmannen tot rijkswachtinformanten te maken. Het is de moeite om de rijkswacht aandachtig te onderzoeken gezien dit "bijzonder repressiekorps" (*) een ongehoorde macht heeft opgestapeld.

De rijkswacht is een korps met veel verschillende taken: behoud van de orde, juridische onderzoeken, inlichtingen, speciale missies,... Ze is uitgerust met zeer gevarieerd, gesofistikeerd en kostbaar materiaal: oorlogswapens, cavalerie, helikopters, centrale computer, verbindingsdiensten, meer dan 4.500 voertuigen (moto's, patrouillewagens, sportwagens, geblindeerde wagens, waterkanonnen, jeeps,...).

Het is een "speciale bende van gewapende mannen" (*), zoveel gevaarlijker door de sterke centralisatie en bijzonder moeilijk te kontroleren gezien ze onder de bevoegdheid van verschillende ministers valt. De Othello-affaire geeft hiervan een frappant voorbeeld.

De rijkswacht beschikt over een indrukwekkend budget: meer dan 27 miljard tegenover 3 miljard voor de gerechterlijke politie. Dit budget dekt vooral de aankopen van materiaal en loonkosten. De laatste jaren steeg dit budget nagenoeg niet maar de rijkswacht neemt steeds meer gespecialiseerd personeel aan: op een totaal van bijna 17.000 manschappen zijn er 677 officieren en 14.386 onderofficieren. Het rijkswachtpersoneel is beter betaald en kan vroeger op pensioen dan de andere openbare diensten.

Bovendien legt de rijkswacht haar aanwezigheid op in het dagelijks leven, hoewel vaak met een onschuldig masker. Hun massale aanwezigheid op voetbalmatchen dient niet enkel tot het neutraliseren van hooligans maar dient ook als oefening en om de massale aanwezigheid van de rijkswacht in de straat te banaliseren, gewoon te maken.

Marxisten zien de staatsmacht - in een klassemaatschappij - als een instrument in handen van de heersende klasse. Dat betekent echter niet dat de vorm van de staat een sekundaire kwestie zou zijn. Zonder illusies in de natuur van de burgerlijke staat zullen marxisten steeds vechten voor demokratische vrijheden gezien deze aan de arbeiders toestaan beter te vechten voor hun belangen. In die zin is de eis tot de ontbinding van de rijkswacht een legitieme demokratische eis.

Noten:

(*) Lees hierover meer in Staat en Revolutie van V.I. Lenin.

[Top]

1794-1994: Twee eeuwen dienst aan de gevestigde orde

Het projekt om een rijkswacht te kreëren naar het Franse model is geboren onder de Oostenrijkse dominantie, voor de Belgische onafhankelijkheid. De overwinning van de Franse legers in 1794 in Fleurus heeft het projekt bekrachtigd. Het dekreet van 22 juni 1794 schrijft de rijkswacht en de oorlogskommissarissen een enorme macht toe. Onder het Hollandse regime stelt een dekreet van Willem van Oranje een rijkswachtkorps in met als bevoegdheid het behoud van de openbare orde, het overzien van de uitvoering van de wet en het verzekeren de veiligheid van de grenzen en de grote wegen.

Bij de Belgische onafhankelijkheid reorganiseert de voorlopige regering de rijkswacht. Na 1830 bestaat het Belgische politiesysteem uit drie korpsen: de rijkswacht, de gemeentepolitie en de militaire politie. Van de rijkswacht wordt niet verwacht dat ze op een genuanceerde manier tussenkomt: de wet is de wet!

Onderdrukking van arbeidersstrijd

Met de ontwikkeling van de klassestrijd schiet het aantal rijkswachters en politie-agenten de hoogte in. De rijkswacht kenmerkt op haar eigen manier - door het vermoorden van gewone arbeiders - de grote episodes van de klassestrijd in ons land. Op 12 april 1902 chargeert de rijkswacht te paard op een betoging voor het algemeen stemrecht in Brussel: verschillende arbeiders vinden de dood door sabelslagen en pistoolvuur. Op 10 juli 1932 wordt in Roux (Charleroi) Louis Tayenne, een jonge stakende mijnwerker, vermoord. Op 30 juli 1950 in Grâce-Berleur (Luik) vermoordt de rijkswacht drie arbeiders die betogen tegen de terugkeer van Leopold III.

Na de tweede wereldoorlog, met de toestroom van gastarbeiders in de mijnen, krijgt de rijkswacht nog enkele bijkomende bevoegdheden: uitgebreide macht in het vervolgen van buitenlanders en illegaal verblijf en het toezicht op personen die geen identiteitspapieren hebben.

'60-'61 en Zwartberg

De grote staking van '60-'61 tegen de Eenheidswet biedt de rijkswacht een nieuwe gelegenheid om haar talenten ten toon te spreiden. De reservisten van de rijkswacht worden opgeroepen. Gezien er tussen hen talrijke arbeiders zitten die sympatiseren met de staking, worden de reservisten gezien als onzekere krachten. Tijdens de staking worden de patrouilles gemengd (reservisten samen met effektieven), de reservisten worden slechts met mondjesmaat van wapens en munitie voorzien. Op 6 januari '61, dicht bij het station van Guillemins in Luik, schiet de rijkswacht een jonge arbeider, Laurent Rodder, dood.

Na de staking komt de BSP (in '78 gesplitst in de huidige SP en PS) in de regering. Ze stemt er de Eenheidswet door in verschillende stukken, evenals de wetten over het behoud van de orde, hiermee de repressie versterkend. Op 31 januari '66 worden in Zwartberg (Limburg) tijdens de strijd tegen de sluiting twee stakende mijnwerkers door de rijkswacht vermoord.

Lach! U wordt geficheerd!

In '73 doet de informatica haar intrede in de rijkswacht. Vandaag beschikt ze over fiches van 1,5 miljoen mensen (Télémoustique, 11/10/'96), waaronder niet weinig syndikalisten (lijsten van de sociale verkiezingen). 400.000 foto's worden bewaard in de archieven van het Centraal Buro van Opsporingen van de rijkswacht.

Kommandant François

In de jaren '80, teneinde in het drugmilieu te kunnen infiltreren, bezorgt de rijkswacht een infiltrant 1.650.000 fr. om cocaïne te kopen. De operatie mislukt. Het geld verdwijnt. Om de inzet te rekupereren verkopen de betrokken rijkswachtdiensten de cocaïne in Nederland en Duitsland. De affaire, die de naam draagt van kommandant François die ervoor verantwoordelijk was, doet veel stof opwaaien en komt voor het gerecht. De hiërarchie van de rijkswacht doet er echter alles aan om de affaire "binnen de familie" te regelen.

De Bende van Nijvel en de CCC

In dezelfde periode wordt het land opgeschrikt door de bomaanslagen van de CCC (Cellules communistes combattantes) en vooral door de dood van twee brandweermannen. Deze aanslagen dienen niet om de burgerij te terroriseren, maar de bevolking. De provokatorische rol die bepaalde politiediensten in de CCC speelden is nog steeds niet uitgeklaard. De aanslagen van de CCC en de moorden door de Bende van Nijvel (zie het interview met M. Graindorge) hebben de rijkswacht een voorwendsel bezorgd om haar middelen aan te sterken.

Demilitarisering

De laatste belangrijke wijziging die de rijkswacht onderging is haar demilitarisering. Vandaag hangt ze af van de minister van Binnenlandse Zaken en van de minister van Justitie voor haar juridische missies.

De verwikkelingen rond de rijkswacht zijn echter nog niet afgelopen. De minister van Binnenlandse Zaken Johan Vande Lanotte wil een eenheidspolitie die gegroepeerd wordt rond de rijkswacht. De ontwikkelingen rond de huidige affaires (Dutroux, Bende van Nijvel) zetten de rijkswacht en haar hele hiërarchie ongetwijfeld in een slechte positie om dit projekt te volbrengen.

[Top]

De Bende Van Nijvel: De rijkswacht heeft iets op te biechten

een gesprek met Michel Graindorge

Enkele weken geleden noemden advokaat Michel Graindorge en de deken van de advokatenorde Magnée op een perskonferentie de namen van een twintigtal rijkswachters en ex-rijkswachters die betrokken waren bij de Bende van Nijvel. We stellen Michel Graindorge enkele vragen:

Op welke elementen baseer je je vaststellingen?

"Op 22 november las ik samen met Magnée een persbericht die het bestaan ontkende van groepen rijkswachters, onderofficieren en officieren binnen de rijkswacht, in de periode van '75 tot '85 en later, die een extreem-rechtse ideologie, praktijk en gedrag hadden. Ik heb die dag 20 namen vernoemd (1). Enkelen van hen zijn dood, anderen zitten niet langer in de rijkswacht, nog anderen zijn uitgesloten en sommigen zijn nog steeds in dienst.

"We baseren ons op een dossier van 370.000 pagina's die we sinds een jaar bestuderen. De vergelijking van de balistische elementen, de types van gebruikte voertuigen, de diefstallen van wapens en gesofistikeerd materiaal en de gevechtstechnieken tonen aan dat het om bewust terrorisme gaat. Enkele elementen uit de rijkswacht en anderen hebben zaken op te biechten. Zo vormde kolonel Majerus in '74 de groep Diane en vertrouwde de opleiding ervan toe aan Jean-Yves Calmette, een ex-terrorist van de OAS (2). De rijkswachters Lucien Marbaix, Francis Pattyn, Martial Lekeu en Madani Bouhouche waren lid van de Groep G, een interne groep in de rijkswacht verbonden met het Front de la Jeunesse.

"De studie van het dossier toont dat leden van de rijkswacht, de minderheid weliswaar, maar mét banden met de toenmalige generale staf, deelgenomen hebben aan de moorden van de Bende van Nijvel. We beschikken nog over andere namen die we nog niet hebben genoemd. De resultaten van de perskonferentie hebben niet op zich laten wachten: een reeks demokratische rijkswachters hebben kontakt opgenomen met ons en met de magistraat, om verdere nuttige inlichtingen te verschaffen."

Zijn er reakties van de genoemde rijkswachters gekomen (recht op antwoord,...)?

"Tot nu toe niets."

Hebben de families van de slachtoffers, 11 jaar na de feiten, al een schadevergoeding gekregen?

"Magnée en ik zijn slechts raadgevers van twee van de slachtoffers. In '85 heb ik het initiatief genomen om de vzw "Families van de slachtoffers van de Bende van Nijvel" op te richten. We hebben twee perskonferenties gehouden: één na de gebeurtenissen op 27/09/'85 (Overijse en Braine-l'Alleud) en de tweede na de aanslag op de Delhaize in Aalst op 9/9/'85. We hebben verschillende initiatieven genomen maar na verloop van tijd zijn veel van de families ontmoedigd geraakt. De twee families die wij verdedigen hebben tot nu nog geen frank schadevergoeding gekregen. Het is ronduit schandalig."

Was er toen een parlementaire onderzoekskommissie?

"Wij hebben de toenmalige minister van Justitie Jean Gol en de toenmalige Kamervoorzitter Jean Defraigne gevraagd om een parlementaire onderzoekskommissie. Gedurende de hele legislatuur van de regering Martens-Gol is dat geweigerd geweest. Pas toen de liberalen uit de regering verdwenen werd in '89 een onderzoekskommissie op poten gezet rond zwaar banditisme en terrorisme. Die kommissie onthulde zware fouten, tragische misvattingen, onbestaande koördinatie en opzettelijk verduisterde pistes. Het is ook pas nadat de liberalen verdwenen dat er een senaatskommissie is opgezet voor een onderzoek naar het Gladio-netwerk. Vandaag begint de kommissie-bis, voorgezeten door CVP-er Van Parijs, dit werk opnieuw. Daar sta ik perplex van gezien een hele reeks konkrete aanbevelingen van de oude kommissie gewoon niet uitgevoerd zijn."

Kan men na al die jaren de waarheid nog achterhalen?

"Dat is een fundamentele vraag. De affaire Dutroux-Nihoul heeft aan het grote publiek duidelijk gemaakt dat het onderzoek geheim blijft en dat de families van de slachtoffers geen inzage in de dossiers hebben. Na een openbare onderzoekskommissie die ik samen met een aantal vrienden in september '94 aan de ULB heb gehouden, hebben de prokureur-generaal van Bergen en het ministerie van Justitie hun belofte nagekomen om ons een volledige gratis kopie van het dossier te geven. In de loop van '95 hebben we deze kopie gekregen. Terwijl we gedurende 10 jaar, van '85 tot '95, enkel konden schrijven naar en spreken met de opeenvolgende magistraten (3) die zich met het dossier bezighielden, kunnen we nu eindelijk op het dossier zelf werken. Belangrijke resultaten hadden sneller bekomen kunnen worden indien men de politieke piste - de enige samenhangende volgens ons - had gevolgd en indien het geheel van juridische en politieke krachten bereid waren geweest deze klaarheid te verschaffen. Het is nu nog mogelijk, maar uiteraard veel moeilijker. Ons werk beslaat drie stadia: uitzoeken wie de daders waren, onderzoek in de bijzondere politiediensten om dan uiteindelijk te zien wie de opdrachtgevers waren."

Wat denkt u over het projekt van een eenheidspolitie waarvan de rijkswacht de ruggegraat zou vormen?

"Er moet uiteraard een betere koördinatie komen tussen de verschillende politiekorpsen. Dat dat onder de kontrole van de rijkswacht zou moeten staan, daarmee ben ik helemaal niet akkoord. Het is duidelijk dat de versnippering van de gerechterlijke politie per arrondissement voorbijgestreefd is in een periode van zware kriminaliteit. Maar de koördinatie moet gebeuren onder de kontrole van demokratische magistraten. De rijkswacht heeft zich in belangrijke mate versterkt na de moorden van de Bende van Nijvel: ze heeft kredieten, materiaal en verhoging van de manschappen verkregen."

Noten

(1) Gringnez, Tchang, Poncelet, Marbaix, Depaus, Gombert, Beijer, Bouhouche, Lekeu, Amory, Meivis, Maquet, Pattyn, Trotsaert, Galetta, Fievez, de kolonels Mayerus, Fastrez en Lhost, de generaal Beaurir.

(2) Organisation Armée Secrète: extreem-rechtse terroristische organisatie die in het begin van de jaren '60 in Algerije en Frankrijk door de extreme kolonialen werd opgericht. Het OAS heeft talrijke Algerijnse onafhankelijkheidsstrijders vermoord, maar ook Franse anti-kolonialen in Frankrijk en in Algerije. De OAS heeft zelfs een aanslag georganiseerd tegen de auto van de toenmalige Franse president, Charles De Gaulle, omdat hij onderhandelde met de Algerijnse nationalisten. Na mei '68 heeft De Gaulle de moordenaars van het OAS amnestie verleend om de gunsten van extreem-rechts voor zich te winnen. In het begin van de jaren '60 genoot het OAS van belangrijke steun binnen de extreem-rechtse franstalige milieus in België.

(3) Zeven of acht verschillende magistraten volgden elkaar op in het dossier van de Bende van Nijvel.

[Top]

Operatie Othello: COB: op heterdaad betrapt!

Op 9 augustus '95 organiseerde het Centraal Opsporingsburo (COB) van de rijkswacht een vergadering met verschillende bijzondere onderzoeksbrigades: Charleroi, Thuin, Seraing en Namen. Namen, Charleroi en Thuin zijn drie buurdistrikten. Maar waarom was Seraing uitgenodigd? Omdat het erom ging een parallel onderzoek op te zetten naast degene onder leiding van onderzoeksrechter Doutrèwe rond de verdwijning van Julie Lejeune en Melissa Russo. Op 25 augustus spreekt de rijkswacht het parket in Charleroi aan voor een huiszoeking bij Marc Dutroux onder het mom van een dossier rond "diefstal". Nu weten we dat de rijkswachters voorbij de betonnen kooi waarin Julie en Melissa zich bevonden zijn gekomen zonder iets te ontdekken.

In de affaire Dutroux werden door het COB minstens twee zeer zware fouten begaan. Als eerste de bewuste beslissing een onderzoek te voeren buiten het wettelijk kader (een onderzoeksrechter was verantwoordelijk voor het dossier). Is er ook maar één rijkswachter die durft te beweren dat de generale staf van de rijkswacht niet op de hoogte was van de praktijken van het COB? Dit is een zware fout gezien het een poging is zichzelf in de plaats van de juridische macht te zetten. Met welk doel? Het beschermen van bepaalde personen? Het behalen van wat ijdele roem uit de arrestatie van Dutroux? Een ding is zeker: als Dutroux en Nihoul vandaag achter tralies zitten, is dat dankzij onderzoeksrechter Connerotte en prokureur Bourlet... en zeker niet dankzij het COB.

Wie is in dit geval verantwoordelijk voor de wanpraktijken van de rijkswacht? "Ik niet, het is Stefaan De Clerck," zegt Johan Vande Lanotte toen de ouders van Julie en Melissa zijn ontslag eisten. Vande Lanotte roept het feit in dat de minister van Justitie (De Clerck) verantwoordelijk is voor de gerechterlijke taken van de rijkswacht. Maar als de onderzoeksmagistraten bewust in de onwetendheid werden gelaten over het onderzoek op het terrein, hoe kan dan de minister van Justitie verantwoordelijk zijn? Of de minister van Binnenlandse Zaken (Vande Lanotte) is politiek verantwoordelijk voor de rijkswacht - dus hij moet aftreden - of er is geen enkele politiek verantwoordelijke, wat nog erger is. In ieder geval moet de hiërarchie van de rijkswachts gesanktioneerd worden voor deze zware inbreuk op de wet.

Tweede zware fout: nu blijkt dat de eerste vermelding van Marc Dutroux in de centrale computer van het COB dateert van… augustus '96. Hoezo? De rijkswacht, die 1,5 miljoen mensen geficheerd heeft, heeft geen fiche over Dutroux voor deze datum? De enige mogelijke uitleg hiervoor is dat de rijkswacht alle gegevens over Dutroux van voor deze datum van haar centrale computer heeft gewist. Waarom? Dit is een punt waarop de parlementaire onderzoekskommissie de grootste aandacht zal moeten vestigen.

[Top]


[De Militant ]


1
Hosted by www.Geocities.ws