Op 20 november betoogden in New Delhi meer dan 20.000 kinderen tegen kinderarbeid, voor het recht op een toekomst. Alleen al in India zijn 44 miljoen kinderen tewerkgesteld en de situatie is niet beter in andere Zuid-Aziatische landen. De westerse media schotelen ons "specialisten" allerhande voor in de hoop ons te kunnen overtuigen dat het allemaal zo erg nog niet is.
Door Katia Hancké
"Kulturele verschillen", ingewikkelde antropologische theorieën, ekonomische "noodzakelijkheden", de meest waanzinnige uitleg wordt uit de kast gehaald om de aandacht af te leiden van een van de meest bittere uitwassen van dit systeem. Want de naakte waarheid is nog steeds dat kinderarbeid de meest grove vorm van uitbuiting is die de kapitalisten de arbeidersklasse hebben opgedrongen.
Kinderen die moeten werken i.p.v. naar school te kunnen, worden iedere kans tot opvoeding en zelfontplooiing ontnomen. Bovendien wordt het feit dat ze de zwakste en minst georganiseerde laag van arbeiders zijn door de bazen misbruikt om hen aan een hongerloon te laten werken. Wat dan weer gebruikt kan worden om de volwassen arbeiders nog meer onder druk te zetten en ook hun lonen aan te vallen. Waardoor het gezinsinkomen daalt, en weer een generatie arbeiders de mogelijkheid verliest haar kinderen uit de fabrieken te halen en een toekomst te bieden.
En passant kan het hele verhaal ook nog gebruikt worden tegen de arbeiders in de geïndustrialiseerde landen: "kijk eens wat een onredelijke eisen hier gesteld worden: een degelijk loon, ziekteverlof, pensioen,... hoe denk je dat we dat gaan betalen?" Ondertussen rollen de rekordwinsten binnen en zien we met eigen ogen dat de enorme mogelijkheden niet benut worden om de levensomstandigheden van iedereen te verbeteren.
De grofheid is onvoorstelbaar: arbeiders in de ex-koloniale landen worden in naam van megawinsten voor enkele kapitalisten van generatie op generatie in een spiraal van ellende geduwd en wij worden verondersteld te geloven dat het allemaal te wijten is aan "kulturele verschillen".
De kinderarbeiders in de Waalse steenkoolmijnen of de Gentse textielfabrieken behoren tot het verleden omdat de strijd van de arbeidersbeweging hen eruit heeft gehaald, niet dankzij een mirakuleuze verandering in onze kultuur.
En om de kinderen uit de Pakistaanse tapijtindustrie, Indische katoenfabrieken,... te redden, zal de arbeidersbeweging internationaal opnieuw de strijd moeten organiseren.
Kinderarbeiders hebben geen medelijden nodig, maar internationale solidariteit en steun aan de strijd die door de arbeiders in die landen gevoerd wordt. Tegen de kapitalistische logika die terwille van winst onze kinderen kapot maakt, tegen dit systeem dat geen enkele toekomst biedt aan de overgrote meerderheid van de wereldbevolking.