VS-imperialisme waant zich internationale superflik
Midden november dreigden de Verenigde Staten met een hernieuwing van de Golfoorlog nadat het regime van Saddam Hoessein een team van VN-inspekteurs had uitgewezen. Irak zou volgens de regering-Clinton over een alarmerende hoeveelheid chemische wapens beschikken. Terwijl Amerikaanse bommenwerpers met veel zin voor imperialistisch machtsvertoon boven Iraaks grondgebied cirkelden, wist diplomatiek overleg bloedvergieten - voorlopig - te voorkomen. Met haar dreigementen lijkt het VS-imperialisme in de eerste plaats haar rol als "politieman van de wereld" in de verf te willen zetten. Zoals altijd gaat die ambitie ten koste van de verarmde volksmassa's uit de zogenaamd ex-koloniale landen.
Pogingen om Saddam Hoessein binnen het Arabische kamp te isoleren, vielen voorlopig in het water. Strategisch noodzakelijke bondgenoten als Egypte en Saoedi-Arabië, landen die tijdens de Golfoorlog de vergeldingsmaatregelen tegen Irak steunden , kantten zich tegen een strafexpeditie van de Verenigde Staten. Als regionale hoofdrolspelers verklaarden ze zich akkoord met de VN-kontroles, maar stelden ze hun veto tegen het gebruik van wapengeweld.
Die weigering is veelzeggend. Ze weerspiegelt de druk die uitgaat van de anti- imperialistische publieke opinie in de meeste Arabische landen. In Gaza vonden massale demonstraties plaats tegen de VS en de VN.
De openlijke "twee maten en twee gewichten"-politiek van het wereldimperialisme speelt ongetwijfeld mee in de mobilisatiekracht van de protestmanifestaties: Israël kan ongestoord met de Palestijnen sollen en op gezette tijden Zuid-Libanon bombarderen, terwijl de Iraakse bevolking nu al jarenlang onder een mensonterend embargo gebukt gaat. Het ontbreken van arbeidersorganisaties die in de regio rond een duidelijk klasseperspektief kunnen mobiliseren, verhindert echter dat de veelal religieus of nationalistisch getinte protestgevoelens in een helder socialistisch bewustzijn kristalliseren.
De gewone Irakezen, die tijdens de zogenaamd "cleane" maar in werkelijkheid uiterst smerig uitgevochten Golfoorlog reeds massaal het leven hadden gelaten (schattingen van het dodenaantal lopen onveranderlijk in de honderdduizenden), werden na het staken van de direkte, militaire vijandelijkheden nog eens getroffen door een mensonterend embargo. Een VN-rapport uit oktober '96 stelde dat er maandelijks naar schatting 4500 kinderen onder de vijf jaar stierven omwille van ondervoeding of een gebrek aan medische voorzie ningen. De laatste VN-studie (mei '97) wijst erop dat 27,5% van alle min 5-jarigen lijdt aan chronische ondervoeding.
Deze sankties treffen in de eerste plaats de doorsnee Irakees, niet de korrupte kliek rond Saddam Hoessein - die vastbesloten lijkt om zich tot zijn laatste snik aan de macht vast te klampen. Het embargo moet opgeheven worden, en wel zo snel mogelijk. Elke drogreden van de VS om het te verlengen moet als een op de botten van de Iraakse bevolking gebouwd staaltje van geo-politieke machtswellust worden afgewezen.
Saddam slaagde erin om een aantal tegenstellingen tussen de grootmachten in zijn voordeel om te buigen. De lukratieve olie-deals die een aantal leden van de VN-Veiligheidsraad (Rusland, Frankrijk en China) met Irak beklonken, temperde hun drang om de oogmerken van de VS en Groot-Brittannië bij te treden. Daardoor werd een militair treffen voorlopig afgewend.
In wezen wil de regering-Clinton Saddam zo snel mogelijk vervangen zien door een meer in de pas van het Westen lopende despoot - voor een stabiel burgerlijk-demokratisch bestel zijn de maatschappelijke tegenstellingen in de koloniale landen veelal te groot. Daartoe hielp de CIA in juni zelfs bij de voorbereiding van een poging tot militaire staatsgreep. Die mislukte en had als enig resultaat dat Saddam zijn positie wist te verstevigen.
Het is de Iraakse werkende bevolking die over het lot van Saddam - een gestoorde despoot - dient te beslissen. Op basis van haar eigen ervaring zal ze leren dat dat alleen maar kan door een systeem te kreëeren waarin ze zelf politieke zeggensc hap heeft over de aanwending van de rijkdommen van de maatschappij. Zo'n arbeidersdemokratie zou een aanzet kunnen zijn tot een socialistische federatie van het Midden-Oosten en , uiteindelijk, tot een socialistische wereldfederatie.