1 jaar Witte Mars: is de woede verdwenen?
De eerste verjaardag van de Witte Mars is niet totaal onopgemerkt voorbij gegaan. Hier en daar kwamen enkele honderden tot een paar duizend mensen op straat. De koning deed zijn ronde tafelkonferentie nog eens over en de komissie Dutroux vergadert weer openbaar. Een massale deelname van de bevolking zoals één jaar geleden bleef echter uit. Wat is er gebeurd met de immense woede?
Honderdvierenderdig witte komitees brachten 3.000 tot 5.000 mensen naar Neufchateau. Niet slecht, maar toch slechts 20 tot 30 doorzetters per komitee. De massa's lieten verstek gaan. Eenzelfde beeld in Antwerpen. Daar mobiliseerde Tiny Mast, gesteund door Roberto D'Orazio en de Beweging voor Vakbondsvernieuwing, 500 tot 1.000 manifestanten. In Oostende (300), Antwerpen (600) en Gent (150) reageerden telkens een paar honderd scholieren op diverse stakings-en betogingsoproepen. Enkel in Kortrijk, waar eerst 1.000 en twee dagen later meer dan 2.000 scholieren door de straten trokken, kon de mobilisatie de vergelijking met vorig jaar doorstaan.
De manifestatie in Kortrijk beperkte zich echter niet tot de zaak Dutroux. De hoofdslogan luidde er: "het systeem is rot tot op het bot". Het werd niet enkel een aanklacht tegen de manke werking van justitie, maar ook tegen de massale werkloosheid, tegen de rechteloosheid van jongeren, tegen de bezuinigingen in het onderwijs... kortom tegen de uitzichtloze en vernederende situatie waarmee deze maatschappij de jongeren opzadelt.
De woede zit nog steeds zeer diep. Een beweging stoot zich echter geen twee keer aan dezelfde steen. Heel wat thuisblijvers dragen de ouders en de witte komitees nog steeds een warm hart toe. Ze sympathiseren met de werkzaamheden van de komissie Dutroux en zouden bij een konfrontatie tusssen de komissie en de regering ongetwijfeld kant kiezen voor de komissie. Net zoals ze bij een konfrontatie tusssen de ouders en het gerecht en de rijkswacht kant zouden kiezen voor de ouders.
Deze konfrontaties blijven echter uit. Hoewel de rijkswacht zichzelf voortdurend tegenspreekt en overduidelijk het behang van de parlementaire muren liegt, blijft de komissie met engelengeduld luisteren. Niemand geeft deze leugenaars een flinke trap tegen hun achterwerk, integendeel, met haar voorstel tot de vorming van een éénheidspolitie en artikel 342 versterkt de regering de positie van de rijkswacht nog. Demokratie? Vergeet het maar. De regering en de rijkswacht lachen de komissie vierkant uit. En wat doet de komissie? Die blijft staan op haar parlementaire "waardigheid" en houdt zich aan de letter van de wet. Aan dit ritme kan de kommissie nog jaren kan aanslepen, terwijl de beschermheren van Dutroux en Nihoul rustig op hun plaats blijven zitten.
Die machtige beschermheren waren er bijna in geslaagd via een geensceneerde mediakampanje Nihoul te laten afschilderen als het slachtoffer van een gerechterlijke dwaling. Zelfs Dutroux begon er haast in te geloven. Vol zelfvertrouwen kondigde hij aan binnen de vier jaar op vrije voeten te zullen staan. Gelukkig gooide GP-inspekteur Drisket roet in het eten met zijn gedetailleerde uiteenzetting over het krimineel netwerk rond Dutroux en Nihoul.
Intussen blijft justitie in haar ivoren toren zitten. Bij het minste geringste roept ze de zogenaamde "scheiding der machten" in met als gevolg dat eenieder zijn snater moet houden. Van die "scheiding der machten" is overigens niet veel te merken als het gaat over korrupte praktijken en gemeenschappelijke zakenbelangen van patroons, politici en rechters.
Bij dat alles blijven de witte komitees machteloos toezien. Ze zijn al blij als Verwilghen of één van de tenoren van de regering eens een woordje uitleg wil verschaffen op één van hun talloze gespreksdagen. Een ronkende verklaring van de koning interpreteren ze als een doorbraak, terwijl in de praktijk niets, maar dan ook niets, verandert. Velen wachten op het moment waarop de ouders en de witte komitees zullen zeggen: nu is het genoeg geweest! Het wordt tijd dat het geklets stopt en overgegaan wordt tot echte aktie.