Op dinsdag 29 oktober belde een Militant Links-lid ons op het sekretariaat op met een dringende boodschap. De dag erop waren enkele mensen nodig om de verhuis van iemand te doen. Het ging om een kollega van het lid die al jaren door haar man werd mishandeld en op 1 dag - terwijl haar man op zijn werk was - de deur uit moest.
Om te verhuizen: enkele kollega's en enkele snel opgetrommelde ML-leden. Hoewel alles redelijk vlot verliep, straalde de vrouw een enorme angst uit. Niet verwonderlijk: 9 tot 10 jaar mishandeling gaat in je kleren zitten.
Duizenden vrouwen - volgens de een enquete 20%, volgens hulpverleners tot 60% - bevinden zich in een dergelijke situatie. Dat de officiële instanties hier weinig mee te maken willen hebben, bleek doorheen de hele verhuisdag. Op zoek naar een plaats om haar inboedel te zetten, werden we enkel doorverwezen naar privé-verhuurders van boxen! Gezien de vrouw niet aan de rekening van haar man kon, waarop ook haar loon werd gestort, was een dergelijke oplossing onmogelijk. Het enige positieve was misschien dat de politie haar naar een vluchthuis verwees. Veel vrouwen zullen kunnen getuigen dat de politie meestal gewoon niets doet en zegt.
Militant Links vindt het nodig om hierin hulp te bieden. De regering trekt zich er niets van aan - getuige hiervan is het kleine aantal vluchthuizen en de erbarmelijke werkingsmiddelen die ze ter beschikking krijgen. De politiediensten houden zich in het beste geval op de vlakte - zij weten dat de meeste klachten door het gerecht geseponeerd worden. In het slechtste geval pesten ze de vrouw nog wat verder. Zo is er het voorbeeld van een vrouw die aangifte deed van haar verkrachting en door de Gentse politie doodleuk 6 uur heeft moeten wachten vooraleer de verklaring werd opgeschreven.
Er is dus nog veel werk aan de winkel.
Elk jaar opnieuw zorgt de vrouwendag ervoor dat de problemen van deze onderdrukte groep in de maatschappij - voor eventjes - terug in de belangstelling staan. Dat alleen al kan een grote verdienste genoemd worden.
Toch lijkt het of we nooit een stap verder komen. Integendeel: de laatste periode wordt gekenmerkt door grote aanvallen op de positie van vrouwen. Zoals: de aanvallen op de sociale zekerheid - schorsingen op basis van artikel 80 (in '93 waren 91% van de slachtoffers vrouwen) en de verhoging van de pensioenleeftijd voor vrouwen; het afschaffen van het verbod op nachtarbeid voor vrouwen; het voorstel tot het opnemen van de vluchthuizen (waaraan er een schrijnend tekort is) in "algemene opvangcentra"; het PWA-stelsel waarbij langdurig werklozen (ook al in meerderheid vrouwen) verplicht worden aan een hongerloon te klussen om hun (schandalig kleine) uitkering niet te verliezen; ...
Het leven van duizenden vrouwen wordt door deze maatregelen opnieuw een stuk moeilijker. Het feit dat de vrouwenbeweging zich niet op straat laat zien rond deze aanvallen maakt ook dat ze sluipend en ongemerkt voorbijgaan. Deze afwezigheid van aktie maakt ook dat de vrouwenbeweging onbekend - en dus onbemind - is.
Nochtans zouden duizenden vrouwen in aktie kunnen worden gebracht. Enquetes wijzen bijvoorbeeld uit dat bij werkende vrouwen het percentage dat voorstander is van arbeidsduurvermindering zonder loonverlies hoger ligt dan bij hun mannelijke kollega's.
Indien de vrouwenbeweging de huidige voorstelling van de feiten - de vrouw wordt niet langer onderdrukt - wil aanvechten, wordt het hoog tijd voor een degelijke informatie- en aktie-kampanje rond een programma dat ingaat op alle problemen waar vrouwen mee gekonfronteerd worden. Een emancipatie-ambtenaar hebben is leuk, maar die persoon zal enkel ageren binnen het kader dat de regering schetst. En deze regering is vrouwonvriendelijk tot op het bot!
Het huidige systeem heeft enkel oog voor de winst. Wanneer een dergelijke maatschappij in krisis komt, valt ze eerst de zwakste groepen in de maatschappij aan om haar winsten op te krikken. Bij iedere krisis leveren vrouwen een reeks verworvenheden in. Vrouwen hebben er dan ook alle belang bij te vechten voor een andere samenleving. De vrouwenbeweging moet vrouwen dan ook ertoe aanzetten zich niet enkel als vrouw, maar ook als arbeider te organiseren in een algemene strijd tegen het kapitalisme.
Met een degelijk programma kan de vrouwenbeweging andere organisaties - vooral de vakbonden - aanspreken om gezamenlijk strijd te voeren. Door akties te voeren en de vakbondsleden aan te spreken kan ze de leiding van de vakbonden onder druk zetten om dat programma te aanvaarden.
Dit programma is niet volledig, maar moet door diskussie worden aangevuld. Een dergelijke diskussie moet dringend worden opgestart binnen de vrouwenbeweging.
