De direktie van De Post paradeert in de pers met ronkende berichten over miljardenwinsten, saneringen en "modernisering". Maar over de prijs die de 46.000 mannen en vrouwen van De Post moeten betalen voor de "nieuwe methodes van management" bewaren de postbonzen een ijzig stilzwijgen.
De Post heeft veel geheimen die best niet aan de oren van de publieke opinie komen: half-militaristische gezagsverhoudingen... een inkompetente en aartsburokratische bedrijfsleiding... personeelstekort en onmenselijk arbeidsritme... brutale willekeur bij het uitdelen van straffen... arbeidsomstandigheden die de spot drijven met alle moderne voorschriften inzake gezondheid en hygiëne.
De postbodes zijn echter geen gemakkelijke jongens (en meisjes!). Wanneer hun berusting omslaat in woede, zijn hun bazen nog niet jarig. De Schaarbeekse postbodes sleepten, na een gevecht van 2 weken, een schitterende overwinning in de wacht. Een verslag van onze korrespondenten ter plekke.
Als de direktie zich beklaagt dat er zoveel zieken zijn, moet ze zich ook de vraag stellen, waarom dat zo is. Hier alvast één antwoord: de werkdruk knakt de geestelijke en lichamelijke gezondheid van het personeel.
Op vrijdag 27 september werd de stagedoende postbode Giacomo Feliciello, werkzaam in Brussel 3, in spoedopname weggevoerd naar het ziekenhuis. De man was voor de ogen van zijn kollega's in elkaar gestort tengevolge van de werkdruk.
Reeds verscheidene dagen was Giacomo tewerkgesteld op rondes die een dag niet verzekerd waren geweest. De postontvanger van Brussel 3 sloeg naar verluid bleekjes uit toen de postbode op een draagberrie werd afgevoerd. Hij zal nog bleker gekeken hebben, toen zijn personeel de maandag daarop om 7u30 de werkzaamheden onderbrak. Twee weken lang legden de 88 postbodes en 12 chauffeurs op een 3 tot 4-tal uitzonderingen na, elke dag een uur het werk neer.
Vanaf 2 oktober werden de akties gekordineerd door een stakerskomitee, een vorm van zelforganisatie die bij de post zeer ongebruikelijk is en die voor het eerst sinds lang opnieuw in zwang is gekomen tijdens de staking van 7-11 juni '96 te Brussel 20.
Een dergelijk stakerskomitee is een ernstige tegenmacht, die na verloop van tijd steeds meer taken van de officiële kantoorleiding overneemt. Zo besliste het komitee dat vervangers slechts het werk van één dag moesten meenemen. Dit was géén gewone ``stakingsdaad'' meer, maar een rechtstreekse inmenging van de arbeidersbeweging in de organisatie van het werk.
Tegen het einde van de week werden de lopende zaken in het kantoor in feite niet meer beheerd door de postontvanger, maar door het komitee. Een andere beslissing die door het komitee werd afgedwongen, bestond erin dat ``als de postmannen voor 7u36 betaald werden, ze ook maar 7u36 moesten werken.''
Heel wat postbodes zijn langer op de baan dan tot 14u36, maar tot 15-16 zelfs 17u! Feliciello had er in de week dat hij in elkaar stortte werkdagen opzitten die pas om 18u en één enkele keer 21u45 (!) op hun einde liepen. Aan deze gruwelijkheden, die herinneren aan de arbeidsvoorwaarden uit de negentiende eeuw, werd door het stakerskomitee een beslist einde gesteld.
En de officiële autoriteiten van Brussel 3 konden, gekonfronteerd met de bijna unanieme aktiebereidheid onder de postbodes niets anders doen dan lijdzaam toekijken.
Na anderhalve week aktievoeren, anderhalve week besluiteloosheid van de postontvanger en halsstarrige weigering van de direktie om de eisen van de stakers in overweging te nemen (voorwaar: de 15 aanwervingen die geëist werden, zijn natuurlijk "overdreven", "onuitvoerbaar"!) liep het geduld van de postmannen en -vrouwen ten einde. De grove middelen dan maar: de briefwisseling voor de bedrijven werd ingehouden, een aktiemiddel dat de druk op de direktie verveelvoudigt en waarvan de uitvoering reeds met overtuigend sukses in juni te Brussel 20 beproefd was.
Als bij toverslag waren de eisen van de aktievoerders niet langer "onuitvoerbaar". Vrijdag 11 oktober om 7u las de postontvanger een officiële verklaring voor, waarbij de direktie 60 aanwervingen voor Brussel beloofde, waarvan 13 tot 15 voor Brussel 3!
Belofte maakt schuld en de aktievoerders zullen er via de door henzelf in het leven geroepen organen op toezien dat de toegekende aanwervingen ook werkelijk worden uitgevoerd. Blijven ze dode letter, dan volgen vanaf november opnieuw akties.
De strijd van Brussel 3 is niet onopgemerkt voorbijgegaan. Maandag 7 oktober wierpen ook de postmannen van Vorst, die met dezelfde problemen te kampen hebben, zich in de strijd. In Brussel 19 (Vorst) werden volledige dagen gestaakt en het ziet ernaar uit dat het voorbeeld van Schaarbeek niet alleen in Brussel maar ook in Vlaanderen navolging krijgt.
Op 7 oktober sloot het indrukwekkende postkomplex van Gent 1 zich aan bij de beweging. Het is maar een kwestie van tijd of deze kettingreaktie van stakingen voegt zich samen tot een algemene staking, die op zijn minst heel de Brusselse post platlegt. De drie grootste vakbonden hebben alvast een stakingsaanzegging ingediend die loopt tot 8 november en geldig is voor gans Brussel.
[Inhoud]
Zowat de hele maand oktober hebben de ambtenaren van het Kijk- en Luistergeld aktie gevoerd. Ze nemen het niet dat hun werkplaats in gevaar komt door de zelfzuchtige belangen van de privésektor en de vriendjespolitiek van de Belgische politici.
Heeft het Waalse Gewest er zich, onder druk van de akties, toe verbonden om het franstalige personeel van het Kijk- en Luistergeld over te nemen, de Vlaamse kollega's hebben minder geluk: in Vlaanderen zal de privatiserings gepaard gaan met naakte ontslagen en harde besparingen.
Eerst en vooral moeten we ons natuurlijk afvragen waarom men een privémaatschappij moet inschakelen om belastingen te innen... Wat Vlaanderen betreft, heeft het alles te maken met het ijverige lobbywerk van Wivina Demeester, wiens zoon een topfunktie bekleedt in de firma Andersen, het bedrijf dat getipt wordt als de overnemer van de diens Kijk- en Luistergeld.
In een interview met De Militant verklaart ACOD-afgevaardigde te Aalst en SP-OCMW-raadslid te Zottegem, Norbert Coussens:
``Vlaanderen int jaarlijks zo'n 16 miljard frank kijk- en luistergeld... tegenover een netto-personeelskost van 570 miljoen. Het gigantische overschot op de personeelskost maakt het natuurlijk zeer aantrekkelijk voor de privésektor. Wanneer men 15 miljard een jaar laat uitstaan aan gewone rentetarieven, komt men algauw aan 1 miljard fr. intrest. En 570 miljoen voor het behoud van het huidige personeelsbestand kan er niet af! De druk van De Meester heeft er o.a. toe geleid dat de leiding van de Christelijke vakbond geweigerd heeft de akties te ondersteunen. Het CCOD staakt niet.''
Niet alleen de firma Andersen is geïnteresseerd. Afgezien van de inning is ook de belegging van 15 miljard een interessante zaak. De Kredietbank, fraudefabriek nr. 1 van Vlaanderen, lobbyt de benen van onder haar lijf om het kijk- en luistergeld op een KB-rekening te mogen storten.
Let wel! De privésektor is slechts geïnteresseerd in de baten van de operatie. De vervanging van het huidige personeel door personeel van Andersen zou minstens 1 miljard (o.a. opleiding) gaan kosten. Een miljard die door de belastingbetaler van het Vlaamse Gewest moet worden opgehoest: U en ik!
En zo zitten opnieuw honderden werknemers gekneld tussen de winsthonger van de ondernemers en de rotte korruptiegeur van de Belgische bourgeois-politiek. Er komt een dag dat de hele kliek van de wetstraat aan de bevolking verantwoording zal moeten afleggen voor haar schaamteloos gemarchandeer in werkplaatsen en openbare voorzieningen.
