"Hoe is het mogelijk dat een land zo rijk als Nigeria tegelijkertijd zo arm is?" was de vraag waar Adewale Barshar op antwoordde toen hij op tournee was door België.
Barshar is nationaal sekretaris van de NCP (National Conscience Party) in Lagos, één van de belangrijkste oppositiepartijen in Nigeria en aktief medewerker aan de CIU (Campaign for independent Unionism).
Zelf is hij reeds jarenlang aktief zowel op politiek als op vakbondsvlak, werd hij 15 keer gearresteerd door het militair regime, was hij getuige van honderden arrestaties en slachtpartijen van politieke opposanten door de militairen en riskeert hij dagelijks zijn leven door te willen vechten voor een betere maatschappij. Het beeld dat hij schetst over de situatie in Nigeria is ondenkbaar voor de meeste mensen hier.
Het beeld dat hij schetst over de situatie in Nigeria is ondenkbaar voor de meeste mensen hier
"Het land wordt gedomineerd door multinationale onderne mingen als Shell die de enorme rijkdommen van de Nigerianen stelen en er dagelijks miljarden winst op maken in het Westen. Het militair regime en haar zeer sterk politie- en legerapa raat dient om de bevolking onder de knoet te houden. Maar niemand kan 120 miljoen mensen onderdrukken zonder voldoende middelen,'' vertelt Barshar."De enige manier waarop het regime een strijdbare en georganiseerde bevolking kan onderdrukken is doordat ze enorme financiële en materiële steun krijgt van multi's als Shell. Shell betaalt de manschappen van het leger, de wapens, de steekpenningen die betaald moeten worden om mensen om te kopen en dergelijke.
"De internationale gemeenschap doet haar ogen dicht en laat Shell en het regime begaan. De grote slachtoffers in deze zaak zijn de 120 miljoen Nigerianen die onder een enorme armoede en repressie gebukt gaan. Er wordt geschat dat de helft van de Ogoni-jongeren het moet stellen zonder armen of benen. Deze worden namelijk afgehakt als ze kunnen bewijzen dat je aktief bent in de MOSOP of andere organisaties.
"Alle leiders van de stakingsbeweging van '94 tegen de annulatie van de presidentsverkiezingen zitten gevangen of werden reeds vermoord.
"De enige reden waarom ik in Europa ben, is om steun te zoeken voor de vele aktivisten in Nigeria. Zij kunnen het niet zonder de internationale steun van jongeren en arbeiders uit de rest van de wereld. Iedere handtekening die hier wordt opgehaald, iedereen die we hier kunnen overtuigen niet te tanken bij Shell, iedere aktie, klein of groot, gericht tegen de militaire diktatuur en de rol van Shell, betekent niet alleen een hart onder de riem van de vele aktivisten, maar betekent ook een toenemende druk op het regime en multi's als Shell om meer rekening te houden met de mensenrechten.
"Zolang de mensen in het Westen stil blijven over wat ge beurt in Nigeria, dan zullen westerse regeringen de diktatori ale regimes in de neo-koloniale landen blijven steunen. Hun politiek zal echter veranderen als ze merken dat de jongeren en arbeiders zich tegen hen keren omwille van hun steun aan die regimes. Om hun eigen hachje te redden zullen ze druk uitoefenen om een demokratische regering te verkiezen in plaats van de huidige bloedige diktatuur."
Dit was in het kort de oproep van Barshar op de vele meetings georganiseerd door Militant Links, de Aftief Linkse Studenten, vakbonden, en andere organisaties. De reakties waren enorm.
In totaal werd 44.000 fr opgehaald. Er werden twee nieuwe anti-shell komitees opgericht in Mol en in La Louvière. Vakbondsmilitanten uit het Brusselse stelden voor regelmatig kontakt te houden met de CIU in Lagos en tientallen mensen engageerden zich om deze steunkampanje verder te zetten.
Verder verscheen er reeds een interview met Barshar in De Morgen en zullen er interviews verschijnen in Le Soir, Le Peuple, Avancé (het blad van de Waalse KP) en in de Werker (het nationale blad van het ABVV).
Zoals Barshar vaak zei: "Als je vecht voor je rechten, dan heb je kans om te winnen. Blijf je stil zitten en doe je niets, dan kan je enkel verliezen!"
