ABVV-staking 28 oktober: de strijd doorzetten

ABVV-voorzitter Michel Nollet heeft een enorm risiko genomen. Zonder overleg met het ACV, zonder raadpleging van de eigen basis, riep hij een algemene 24-urenstaking uit. De militanten kregen welgeteld drie dagen de tijd om hun werkmakkers te overtuigen. Toch werd overal in het land gestaakt en betoogd. Dit toont aan dat de basis bereid is tot aktie.

De aanzet was gegeven door de 7 grote Luikse metaalbedrijven. Die eisen arbeidsduurverkorting tot 32 uur zonder loonverlies. Hun protest tegen afdankingen en herstruktureringen leidde eerder al tot een 24-urenstaking in Luik. Zij waren vragende partij voor een algemene staking. Hun vraag werd kracht bijgezet door steun van de bediendenbond BBTK en van de Algemene Centrale. Die laatste staat al langer onder druk om na jaren loonstop opnieuw looneisen te stellen. Eerder had ook de ACOD reeds gedreigd met aktie.

De druk op de nationale leiding van het ABVV om een algemene 24-urenstaking af te kondigen was bijgevolg zeer groot. De spontane mobilisaties tegen de afzetting van onder zoeksrechter Connerotte had de onrust bij de vakbondsleiders nog doen toenemen. Er moest iets gebeuren. De nationale leiding verraste vriend en vijand door zomaar van bovenaf een staking aan te kondigen. Niet alleen de ACV-top, maar zelfs een aantal ABVV-sekretarissen, vooral van de kleine textielcentrale die zich in '93 al verzet had tegen de algemene staking tegen het Globaal Plan, veroordeelden de oproep van Nollet.

Toch gingen in Wallonië de belangrijke industriële centra volledig plat. Enkel in de meer landelijke gebieden werd de staking minder goed opgevolgd. Het gewicht van het ABVV in Wallonië is uiteraard groter dan in Vlaanderen. Dit beïnvloedt niet alleen de organisatie van de staking, maar ook de capaciteit om delen van het ACV mee in aktie te sleuren. De christelijke metaalcentrale van Luik en de Waalse bediendbond (CNE) van het ACV namen officieel deel aan de staking. Bovendien werden de stakers in heel wat andere sektoren vervoegd door militanten van het ACV.

Niet alleen de industrie maar ook de distributie in Wallonië werd grotendeels lamgelegd. Grootwarenhuizen en zelfs een aantal bankkantoren bleven dicht. Hetzelfde beeld kregen we te zien in Brussel. Daar werd terecht kritiek gespuid over de manier waarop de nationale leiding deze staking uitgeroepen had. Het weerhield het Brusselse ABVV er niet van, samen met de CNE, van deze stakingsdag een groot sukses te maken.

Enkel in de Vlaamse bedrijven bleef de staking op veel plaatsen haperen. Het ABVV is er te zwak om grote delen van het ACV op sleeptouw te nemen. Bovendien deed de nationale ACV-leiding al het mogelijke om de staking te ondermijnen. Via advertenties in Vlaamse dagbladen en pamfletten in sommige Vlaamse bedrijven riep ze op niet aan de staking deel te nemen. Bij Sidmar, Ford en Opel bleef de aktie beperkt tot een korte werkonderbreking of wat vertraging in de produktie. De werkonderbreking bij Sidmar werd echter wel gesteund door de ACV-militanten.

Nationaal was de staking het sterkst in de openbare diensten: er reden bijna geen treinen en weinig bussen of trams. De x-kantoren van de Post lagen op heel wat plaatsen stil. In Vlaanderen blijft de ACOD de meest strijdbare bond.