Wat al een tijdje in de lucht hing, werd nu harde realiteit: Sabena is failliet. 7500 Sabena-werknemers en 4500 werknemers bij de verschillende dochterbedrijven van Sabena zitten in een onzekere situatie. Zij zijn het slachtoffer van de uitverkoop van de regering, van het leegzuigen van Sabena door Swissair, en van de wereldwijde liberalisering van de luchtvaartsector.

Nog voor het faillisement werd uitgesproken, werden een honderdtal rijkswachters naar de luchthaven-gebouwen gestuurd om de infrastructuur te beschermen. Een duidelijker signaal aan de arbeiders kon bijna niet. Dit is uiteraard pure intimidatie en provocatie. Informatie van de directie kregen de mensen al een tijd niet meer. Er werd hen koudweg verteld dat ze maar naar het TV-journaal moesten kijken. Een werknemer vatte de situatie gevat samen in de Financieel Economische Tijd: �Ik werk al 23 jaar bij Sabena en heb nooit anders geweten dat er een diepe financi�le put was (...) De piloten zijn de voorbije maanden afgekraakt in de media maar ze hebben gelijk gekregen. Het zijn Daems en de Zwitsers die Sabena uiteindelijk kapot gekregen hebben(...)�.

De voorbeelden van deze uitverkoop en het leegzuigen door Swissair zijn legio. Zo liet Sabena bijvoorbeeld de rendabele vlucht naar Johannesburg vallen, die overgenomen werd door South African Airlines waarin Swissair participeert. En door het zogenaamde Hotelakkoord engageerde Belgi�, via Verhofstadt, zich om geen gerechtelijke stappen meer te ondernemen tegen Swissair. Verschillende bronnen stellen dat er 35 miljard van Sabena naar Swissair gevloeid is.

Op verschillende momenten heeft Verhofstadt rechtstreeks onderhandeld met Swissair. In het journaal van 9 november verklaarde Verhofstadt met een brede glimlach dat het nu aan de priv�-partners was (lees: we zijn eigenlijk van Sabena af en nu is tenminste al ��n overheidsbedrijf geliberaliseerd). Laten we niet vergeten dat liberalisering en privatisering de stokpaardjes van de EU en de regering zijn. Dit verhaal past dus zeker in hun logica.

Het sociaal plan wordt door de werknemers terecht beschouwd als een sociaal aalmoes. Zij hebben onder de verschillende directies (Godefroid, Reutlinger, M�ller) verschillende besparingsrondes meegemaakt. Iedere keer waren die inleveringen zogezegd nodig om de maatschappij in leven te houden. De wettelijke opzegvergoeding was voor de regering onbespreekbaar; de geplafonneerde opzegvergoedingen van het Fonds voor Sluiting van de Ondernemingen werden aangevuld met een compensatiepremie en een activeringspremie en nog een aantal kleinere maatregelen. Werknemers worden gesust met het idee dat ze misschien in de nieuwe maatschappij zullen terechtkunnen. Maar hoeveel mensen? En tegen welke loons-en arbeidsvoorwaarden? Bovendien werd twee dagen na het afsluiten van het sociaal plan al opnieuw geschermd metdwangsommen en werden de Sab�niens uit de gebouwen gehouden.

De vakbonden hebben in hun taak, het verdedigen van de belangen van de arbeiders gefaald. Het sociaal plan werd in een recordtempo afgehandeld, waarna de vakbonden nalieten om de werknemers, die wanhopig wachten op informatie, gewoon te laten wachten, en hen in de steek lieten. Ze geven zelf toe dat dit een slecht akkoord is. Reeds jarenlang kiezen de vakbonden voor het begeleiden van de sociale afbraak in plaats van strijdsyndicalisme. Het was de taak van de vakbondsleiding om de strijd op te nemen. Dit is voor de zoveelste keer niet gebeurd. De regering was uiteraard wel tevreden met het akkoord.

En wie wordt er bovengehaald om DAT uit te bouwen tot nieuwe maatschappij? Twee van de boegbeelden van het Belgische kapitalistische establishment, Davignon en Lippens (oa topman van Fortis). Alle grote banken, die tevens ook schuldeiser zijn van Sabena, zouden zeker in de nieuwe maatschappij participeren. Bovendien wordt er ook opnieuw onderhandeld met M�ller.